זיצן מיר און קוקן ביידע
We sit and both look
Work 94 of 440
Page 107. 'Sharp Clamps' conclusion: The lovers watch the last little vein quiver until it too lies breathless — a complete stillness, watching life fade to death. 'The Sin' (Di Zind): A powerful poem of confession and absolution. The speaker uncovers all the evil hidden within — it flutters, winds into a ball, eyes of glass, howling mouth, falls like a snake on the beloved's face. But the beloved turns it away without screaming, calms it with compassion and love, rocks it like a child. Now the sin sleeps purified in the heart. 'The Sun Sets': The house grows darker, a cry of misfortune rises from beneath the walls. The house is empty — the speaker knew this before.
זיצן מיר און קוקן ביידע
אויף דעם לעצטן אָדערל, וואָס צאַפּלט נאָך,
ביז אויך ער
בלײַבט ליגן אָטעמלאָז.
די זינד
דאָס גאַנצע שלעכטס, וואָס ליגט אין מיר פֿאַרדעקט,
נאַקעט האָב איך עס פֿאַר דיר אַנטפּלעקט.
האָט עס מיט אַ שאַרפֿן פֿליגלקאָפּ
פֿלאַטערן גענומען אויף און אָפּ.
אויפֿגעדרייט זיך פּלוצלונג אין אַ קנויל,
גלאַז — די אויגן און געווייט — דאָס מויל,
אויפֿגעכאַפּט זיך ווידער אומגעריכט;
צוגעפֿאַלן ווי אַ שלאַנג צו דײַן געזיכט.
האָסטו עס מיט דײַנע גוטע הענט
אָן געשריי און אָן פֿאַרצווייפֿלונג אָפּגעווענדט.
מיט דערבאַרעמונג און ליבשאַפֿט אײַנגעשטילט,
אײַנגעשטילט און אײַנגעוויגט און אײַנגעהילט.
ווי אַן אײַנגעשלאָפֿן קינד, ווי דײַנס אַ קינד,
אויסגעלײַטערט אין מײַן האַרצן שלאָפֿט די זינד.
די זון פֿאַרגייט
די זון פֿאַרגייט,
מײַן הויז ווערט שוואַרצער, שוואַרצער;
און פֿון דער טיפֿעניש פֿון אונטער אַלע ווענט
אַן אומגליק־אויסגעשריי דערטראָגט זיך.
איך ווייס, מײַן הויז איז לער און פּוסט,
איך ווייס, און האָב עס פֿריער אויך געוואוסט.
Zitsn mir un kukn beyde
oyf dem letstn oderl, vos tsaplt nokh,
biz oykh er
blaybt lign otemloz.
Di Zind
Dos gantsе shlekhts, vos ligt in mir fardekt,
naket hob ikh es far dir antplekt.
Hot es mit a sharfn fliglkop
flatern genumen oyf un op.
Oyfgedreyt zikh plutslung in a knoyl,
glaz — di oygn un geveyt — dos moyl,
oyfgekhapt zikh vider umgerikht;
tsugefaln vi a shlang tsu dayn gezikht.
Hostu es mit dayne gute hent
on geshrey un on fartsveyflung opgevendt.
Mit derbаremung un libshaft ayngеshtilt,
ayngеshtilt un ayngevigt un ayngehilt.
Vi an ayngeshlofn kind, vi dayns a kind,
oysgelaytert in mayn hartsn shloft di zind.
Di Zun Fargeyt
Di zun fargeyt,
mayn hoyz vert shvartser, shvartser;
un fun der tifenish fun unter ale vent
an umglik-oyseshrey dertrоgt zikh.
Ikh veys, mayn hoyz iz ler un pust,
ikh veys, un hob es frier oykh gevust.
We sit and both look
at the last little vein that still quivers,
until it too
lies breathless.
The Sin
All the evil that lies covered in me,
naked I uncovered before you.
It began to flutter up and down
with a sharp winged head.
Suddenly wound itself into a ball,
glass — the eyes and howling — the mouth,
started up again unexpectedly;
fell upon your face like a snake.
You turned it away with your good hands
without screaming and without despair.
With compassion and love you calmed it,
calmed and rocked and wrapped it.
Like a sleeping child, like your child,
purified in my heart the sin sleeps.
The Sun Sets
The sun sets,
my house grows darker, darker;
and from the depths from under all the walls
a cry of misfortune reaches.
I know my house is empty and bare,
I know, and knew it before as well.
Page 107. 'Sharp Clamps' conclusion: The lovers watch the last little vein quiver until it too lies breathless — a complete stillness, watching life fade to death. 'The Sin' (Di Zind): A powerful poem of confession and absolution. The speaker uncovers all the evil hidden within — it flutters, winds into a ball, eyes of glass, howling mouth, falls like a snake on the beloved's face. But the beloved turns it away without screaming, calms it with compassion and love, rocks it like a child. Now the sin sleeps purified in the heart. 'The Sun Sets': The house grows darker, a cry of misfortune rises from beneath the walls. The house is empty — the speaker knew this before.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions