בייגן אײַן די קעפּ און זופֿן
They bend their heads and slurp
Work 46 of 440
Page 54. The villagers slurp tea with a whistle; the housewife invites him in. But each bite carries him far away in thought. He thanks them and departs: 'I've seen you once and never will again. Every touch is the last touch, every door perhaps the last door.' At sunset a cross stands by the road dividing the way, and a voice calls: Stay! Let the horse go! You stay alone.
בייגן אײַן די קעפּ און זופֿן
מיט אַ פֿײַף אַזוי דעם טיי:
לאַדט מיך אײַן די באַלעבאָסטע
זעצן זיך בײַם טיש מיט זיי.
זעץ איך זיך און עס צוזאַמען,
זיץ בײַם טיש — דאָך ניט מיט זיי:
ערגעץ ווײַט, ווײַט טראָגט אַוועק מיך
יעדער ביס און זופּ פֿון טיי.
ט
אַ דאַנק אײַך, גוטע מענטשן,
פֿאַר טיי און פֿרישן ברויט —
מײַן פֿערד צום פֿאָרן ווײַטער
אַן אײַנגעשפּאַנטער שטייט.
איך האָב געזען אײַך אײנמאָל
און וועל ניט זען שוין מער:
מײַן וועג איז ווײַט, וועל קײנמאָל
ניט קומען מער אַהער.
צו וואָס איך גיב אַ ריר זיך
איז דאָס דער לעצטער ריר:
אָט מאַך אײַער טיר צו —
פֿילײַכט די לעצטע טיר.
י
אויף ווײַסע בערג די זון פֿאַרגייט,
בײַם זײַט פֿון וועג אַ צלם שטייט —
דעם וועג צעשייט.
איך הער אַ קול: בלײַב שטיין! בלײַב שטיין!
שפּאַן אויס דאָס פֿערד און לאָז אים גיין.
דו בלײַב אַלײן.
Beygn ayn di kep un zupfn
mit a fayf azoy dem tey:
ladt mikh ayn di balebosste
zetsn zikh baym tish mit zey.
Zets ikh zikh un es tsuzamen,
zits baym tish — dokh nit mit zey:
ergets vayt, vayt trogt avek mikh
yeder bis un zup fun tey.
T
A dank aykh, gute mentshn,
far tey un frishn broyt —
mayn ferd tsum forn vayter
an ayngeshpanter shteyt.
Ikh hob gezen aykh eynmol
un vel nit zen shoyn mer:
mayn veg iz vayt, vel keynmol
nit kumen mer aher.
Tsu vos ikh gib a rir zikh
iz dos der letster rir:
ot makh ayer tir tsu —
filaykht di letste tir.
Y
Oyf vayse berg di zun fargeyt,
baym zayt fun veg a tseylem shteyt —
dem veg tsesheyt.
Ikh her a kol: blayb shteyn! blayb shteyn!
Shpan oys dos ferd un loz im geyn.
Du blayb aleyn.
They bend their heads and slurp
with a whistle the tea:
the housewife invites me
to sit at the table with them.
I sit down and eat together,
sit at the table — yet not with them:
somewhere far, far away carries me
each bite and sip of tea.
IX
Thank you, good people,
for tea and fresh bread —
my horse stands harnessed
to travel on.
I have seen you once
and will never see again:
my road is far, I will never
come here again.
Whatever I touch
is the last touch:
now close your door —
perhaps the last door.
X
On white mountains the sun sets,
by the side of the road a cross stands —
dividing the road.
I hear a voice: Stay! Stay!
Unharness the horse and let it go.
You stay alone.
Page 54. The villagers slurp tea with a whistle; the housewife invites him in. But each bite carries him far away in thought. He thanks them and departs: 'I've seen you once and never will again. Every touch is the last touch, every door perhaps the last door.' At sunset a cross stands by the road dividing the way, and a voice calls: Stay! Let the horse go! You stay alone.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions