דאָס קראַנקע צימער
The Sick Room
Work 140 of 440
Page 162. 'The Sick Room' (Dos Kranke Tsimer): A new poem begins. An allegorical vision of a paralyzed king in a decaying chamber. Blind shutters, deaf curtains, stained carpets, rose petals rotting in perfumed water. A tiger sprawls disheveled as after an epileptic fit. A mother-of-pearl chandelier hangs guard with a thousand spinning feet. The crippled king sits paralyzed, wearing a belted robe, with a 'golem-like smile' stretching from his face past both knees. His drowning pupils, his brows dragging down his forehead like a burst curtain. The footnote 'Vindzykht' (consumption/tuberculosis) suggests the king may represent a diseased civilization or spiritual authority. The golem-smile connects to Leivick's later masterwork 'Der Goylem.'
דאָס קראַנקע צימער
א
אין אַ קראַנקן צימער וואוינט דער מלך.
אויף די פֿענצטער — בלינדע שטאָרן,
אויף די טירן — טויבע פֿאָרהאַנגען:
פֿלעקן אַלערליי־קאָלירטע
פֿון פֿאַרגאַנגענע און ווידער אָנגעוואַקסענע בלאָטערן
מינען זיך אויף אַלע טעפּיכער, געמעלן פֿון די ווענט.
אין די ווינקלען, אין קרישטאָלענע געפֿעסן,
אין געווירצטע פּאַרפֿומירטע וואַסערן,
שווימט אַרום דאָס אָפּפֿאַל פֿון דער ווײַסער רויז.
אויפֿן גלאַנציקן פּאַרקעט אין מיטן צימער,
מיט צעשליידערטע, צעשפּרייטע לאַפּעס,
אַ צעשויבערטער, ווי נאָך אַן עפּילעפּסיע־אָנפֿאַל,
ליגט דער טיגער.
אויבן אין דער הייך, אין מיטן פֿון סופֿיט,
טויזנט פֿיס פֿאַרוואָרפֿנדיק, פֿאַרשפּינענדיק,
הענגט און היט געטרײַ דאָס קראַנקע צימער
די געשליפֿן־פּערלמוטערדיקע לוסטרע.
אין אַ שטול פֿאַרקריפּלט זיצט דער מלך,
הענט און פֿיס געליימטער מלך,
אָנגעטאָן אין אַ פֿאַרגאַרטלטן כאַלאַט;
פֿון זײַן פּנים הענגט אַראָפּ, ביז איבער בייד קני,
אַ צעצויגענער, אַ גולמדיקער שמייכל.
זײַנע אויגן דרעמלען נישט פֿאַרמאַכטערהייט
מיט דערטרונקענע פֿאַרפֿלייצטע שוואַרצאַפּלען:
זײַנע ברעמען, אַז זיי מאַכן זיך ווען צו,
שלעפּן זיי מיט זיך אַרונטער אויך זײַן שטערן,
ווי מען שלעפּט אַרונטער אַ צעפּלאַצטן פֿאָרהאַנג.
*) ווינדזוכט.
Dos Kranke Tsimer
A
In a krankn tsimer voynt der meylekh.
Oyf di fentster — blinde shtorn,
oyf di tirn — toybe forhangen:
flekn alerley-kolirte
fun fargangene un vider ongevaksene blotern
minen zikh oyf ale tepikhеr, gemeln fun di vent.
In di vinklen, in krishtolene gefesn,
in gevirtste parfumirte vasern,
shvimt arum dos opfal fun der vayser royz.
Oyfn glantsikn parket in mitn tsimer,
mit tseshlaiderte, tseshpreyte lapes,
a tseshoyberter, vi nokh an epilepsye-onfal,
ligt der tiger.
Oybn in der heykh, in mitn fun sufit,
toyznt fis farvorfndik, farshpinendik,
hengt un hit getray dos kranke tsimer
di geshlifn-perlmuterdike lustre.
In a shtul farkriplt zitst der meylekh,
hent un fis gelaymter meylekh,
ongetоn in a fargartltn khalat;
fun zayn ponem hengt arop, biz iber beyd kni,
a tsetsоygener, a goylem-diker smeykhl.
Zayne oygn dremlen nisht farmakhterheyt
mit dertrunkenе farflеytste shvartsaplen:
zayne bremen, az zey makhn zikh ven tsu,
shlepn zey mit zikh arunter oykh zayn shtern,
vi men shlept arunter a tseplatstn forhang.
*) Vindzykht.
The Sick Room
A
In a sick room lives the king.
On the windows — blind shutters,
on the doors — deaf curtains:
stains of all colors
from past and newly grown blisters
pattern themselves on all carpets, paintings on the walls.
In the corners, in crystal vessels,
in spiced perfumed waters,
floats the waste of the white rose.
On the shining parquet in the middle of the room,
with flung-out, spread-out paws,
disheveled, as after an epileptic fit,
lies the tiger.
Above in the height, in the middle of the ceiling,
throwing out a thousand feet, spinning them,
hangs and guards faithfully the sick room
the polished mother-of-pearl chandelier.
In a chair crippled sits the king,
hands and feet paralyzed king,
dressed in a belted robe;
from his face hangs down, past both knees,
a stretched-out, golem-like smile.
His eyes drowse not with closed lids
with drowned, flooded black pupils:
his brows, when they close,
drag down with them also his forehead,
as one drags down a burst curtain.
*) Consumption.
Page 162. 'The Sick Room' (Dos Kranke Tsimer): A new poem begins. An allegorical vision of a paralyzed king in a decaying chamber. Blind shutters, deaf curtains, stained carpets, rose petals rotting in perfumed water. A tiger sprawls disheveled as after an epileptic fit. A mother-of-pearl chandelier hangs guard with a thousand spinning feet. The crippled king sits paralyzed, wearing a belted robe, with a 'golem-like smile' stretching from his face past both knees. His drowning pupils, his brows dragging down his forehead like a burst curtain. The footnote 'Vindzykht' (consumption/tuberculosis) suggests the king may represent a diseased civilization or spiritual authority. The golem-smile connects to Leivick's later masterwork 'Der Goylem.'
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions