דער טאָג האָט זיך גענומען גרויען, ווערן העלער:
The day began to gray, to grow brighter:
Work 86 of 440
Page 98. 'Eternal' conclusion: The dawn brings revelation — everyone has risen and left him alone. East glows red, west grows pale. He lies down 'translucent, with dying lips' and speaks the refrain one final time. The poem ends at the threshold of death or transcendence. 'Rainbow' (Regnboygn): A brilliant but bitter allegory of hope and disillusionment. The rainbow appears as a river to a secret land. The speaker sets sail with seven-colored oars (rainbow colors). But by the final stanza, the rainbow has faded, the oars are thrown away, and 'with seven dead colors in my eyes / captive I lie in my own land.' The promised land becomes a prison. The poem captures the trajectory from revolutionary hope to disillusionment that marked Leivick's Siberian years.
דער טאָג האָט זיך גענומען גרויען, ווערן העלער:
איך גיב אַ דריי דעם קאָפּ, איך זע אַ וואונדער:
עס זײַנען אַלע לאַנג פֿון שלאָף שוין אויפֿגעשטאַנען,
אַוועק. און מיך אַלײן געלאָזט באַזונדער.
די מזרח־שטראַלן צינדן זיך אַלץ רויטער,
נאָר בלייכער איז די מערבֿ־זײַט אַנטקעגן:
און מיטאַמאָל ווערט אַלץ מיר קלאָר, איך לייג אַוועק זיך —
דער קאָפּ אַראָפּ, אַזוי ווי איך בין ביז אַהער געלעגן —
אַ דורכגעליכטיקטער, מיט שטאַרבנדיקע ליפּן
בײַם לעצטן אָטעם זאָג איך:
— איינזאָם בין איך, איינזאָם איז מײַן לעבן —
אייביק.
רעגנבויגן
איבער מיר גייט אויף אַ רעגנבויגן —
דער טײַך, וואָס פֿירט צו מײַן געהיימן לאַנד:
די זעגלען אויף מײַן שיף האָב איך שוין אָנגעצויגן,
האָב וועסלעס זיבנפֿאַרביקע אין האַנט.
דער וועג אַהין שטראַלט דורך דורך מײַנע אויגן,
און בויגיק איז דער אָרעם פֿון מײַן האַנט:
נאָך אײדער עס פֿאַרגייט דער רעגנבויגן,
דערגרייך איך צו די ברעגעס פֿון מײַן לאַנד.
פֿאַרגאַנגען איז שוין לאַנג דער רעגנבויגן,
איך וואַרף אַוועק די וועסלעס פֿון מײַן האַנט,
מיט זיבן טויטע פֿאַרבן אין די אויגן
געפֿאַנגען ליג איך אין מײַן אייגן לאַנד.
Der tog hot zikh genumen groyen, vern heler:
ikh gib a drey dem kop, ikh ze a vunder:
es zaynen ale lang fun shlof shoyn oyfgeshtanen,
avek. Un mikh aleyn gelozn bazunder.
Di mizrekh-shtraln tsindn zikh alts royter,
nor bleykher iz di mayrev-zayt antkegn:
un mitamol vert alts mir klor, ikh leyg avek zikh —
der kop arop, azoy vi ikh bin biz aher gelegen —
a durkhgeliktikter, mit shtarbndike lipn
baym letstn otem zog ikh:
— Eynzam bin ikh, eynzam iz mayn lebn —
eybik.
Regnboygn
Iber mir geyt oyf a regnboygn —
der taykh, vos firt tsu mayn geheymn land:
di zeglen oyf mayn shif hob ikh shoyn ongetsoygn,
hob vesles zibnfarbike in hant.
Der veg ahin shtralt durkh durkh mayne oygn,
un boygik iz der orem fun mayn hant:
nokh eyder es fargeyt der regnboygn,
dergreykh ikh tsu di breges fun mayn land.
Fargangen iz shoyn lang der regnboygn,
ikh varf avek di vesles fun mayn hant,
mit zibn toyte farbn in di oygn
gefangen lig ikh in mayn eygn land.
The day began to gray, to grow brighter:
I turn my head, I see a wonder:
everyone has long since risen from sleep,
gone. And left me alone, apart.
The eastern rays kindle ever redder,
but paler is the western side opposite:
and suddenly everything becomes clear to me, I lie down —
head down, as if I had lain here all along —
translucent, with dying lips
at the last breath I say:
— Lonely am I, lonely is my life —
eternal.
Rainbow
Above me rises a rainbow —
the river that leads to my secret land:
the sails on my ship I have already raised,
I hold seven-colored oars in hand.
The way there shines through my eyes,
and arched is the arm of my hand:
before the rainbow fades,
I reach the shores of my land.
The rainbow has long since faded,
I throw away the oars from my hand,
with seven dead colors in my eyes
captive I lie in my own land.
Page 98. 'Eternal' conclusion: The dawn brings revelation — everyone has risen and left him alone. East glows red, west grows pale. He lies down 'translucent, with dying lips' and speaks the refrain one final time. The poem ends at the threshold of death or transcendence. 'Rainbow' (Regnboygn): A brilliant but bitter allegory of hope and disillusionment. The rainbow appears as a river to a secret land. The speaker sets sail with seven-colored oars (rainbow colors). But by the final stanza, the rainbow has faded, the oars are thrown away, and 'with seven dead colors in my eyes / captive I lie in my own land.' The promised land becomes a prison. The poem captures the trajectory from revolutionary hope to disillusionment that marked Leivick's Siberian years.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions