שאָטנס
Shadows
Work 64 of 440
Pages 73-74. 'Shadows': tenement life at evening — shadows climb the stairs, smoky lamps lit, workers drag home barely moving, keys in hands, smells of cooking through floor cracks. 'In the Café': a stunning modernist portrait of café alienation. People eat and talk 'for form's sake' or 'for two,' eyes bulge alike, faces disappear into dull stares. Smoke fills the air, lifeless fingers scatter mold, dead words pour from mouths — 'words spoken a thousand times' that 'die out in fear and horror.' A devastating image of immigrant anomie. Conclusion of 'In the Café': something lonely falls and everyone steps on it — 'everyone has homes somewhere yet sits at a stranger's table.' Only the waiter stands apart, unmixed in smoke. 'The Day Has Already Gone': a love poem of waiting — wrapped in shadows, no fire lit, wanting the beloved's footsteps to sink in darkness. 'Don't wake the evening stillness in my soul.' 'Looking for Work': the beginning of a poignant unemployment poem — a couple walks hand in hand before dawn, street lamps burning, seeking work. Leivick worked in sweatshops in New York.
שאָטנס
שאָטנס פֿון די גאַסן כאַפּן זיך אַרויף אויף אַלע טרעפּ,
לייגן זיך אויף אַלע שוועלן.
ווערן אָנגעצונדן רויכערדיקע פֿלעמלעך וואו ניט וואו,
מער דעם גאַנג נאָך צו פֿאַרשטעלן.
הייבן אָן צו קומען פֿון דער אַרבעט יונג און אַלט,
גייען, קוים די פֿיס זיי רירן:
טרעפּ נאָך טרעפּ. אַרויף־אַרויף, די שליסלען אין די הענט,
עפֿענען — פֿאַרמאַכן טירן.
דורך די שפּאַלטן פֿון די דילן שפּאַרט אַ ריח פֿון געקעכטס,
זאַטע פֿײַערן זיך צינדן.
עפֿענען זיך טירן ווידער. פֿיס נאָך פֿיס אַראָפּ — אַרויף,
גרינגע, נײַע — און פֿאַרשווינדן.
אין קאַפֿע
זיצן מענטשן גרופּעסווײַז, ריידן, עסן. טרינקען טיי,
איינער עסט פֿון יוצא וועגן, און דער צווייטער עסט פֿאַר צוויי.
גיט זיך ווער אַ כאַפּ און שטעלט זיך — לאָזט אַ צווייטער זיך אַראָפּ;
ווער עס שטעלט אויס ביידע אויגן, ווער עס שאָקלט מיטן קאָפּ:
ווער די אויגן וויל באַהאַלטן און צעגלאָצט זיי גלאַט אַזוי,
ווערן ענלעך אַלע אויגן — אויסגעגלאָצטע אויגן צוויי.
קלאַפּן טעלער, גאָפּל, לעפֿל, קלאַפּערײַען גלאַט אַזוי;
איינער רעדט פֿון יוצא וועגן, און דער צווייטער רעדט פֿאַר צוויי:
איינער מיטן גאַנצן קערפּער, און אַ צווייטער — מיט די הענט,
ווער עס הערט מיט גרויס כּוונה אויף די פֿויסטן אָנגעלענט.
פּלוצלונג איינער זיך צעגענעצט און צעלאַכט זיך גלאַט אַזוי,
ווערן פּנימער פֿאַרשוואונדן — קוקן אויגן טעמפּע צוויי.
פּאַפּיראָסן און סיגאַרן, און די לופֿט ווערט פֿול מיט רויך,
קאַלטע פֿינגער אָפּגעלעבטע, אויסגעצויגענע און בלייך,
שפּרייטן, ציען זיך פּאַמעלעך אין דער לופֿט פֿון וואַנט צו וואַנט,
פֿײַכטן, קלעפּעדיקן שימל שיט די אָפּגעלעבטע האַנט —
טויטע ווערטער, נאַקעט־הוילע, שיטן זיך פֿון יעדנס מויל,
ווערטער, טויזנט מאָל גערעדטע. גייען אויס אין אַנגסט און גרויל.
פֿון די פֿענצטער ווײַסע שטראַלן ווערן אײַנגעזאַפּט אין רויך.
עפּעס אײנזאַמעס געפֿאַלן מיט אַ קלאַפּ איז פֿון דער הייך,
אויפֿן דיל זיך אויסגעצויגן — טרעט עס יעדער מיט די פֿיס.
אַלע האָבן ערגעץ הײַזער — זיצן דאָך בײַ פֿרעמדן טיש.
איינער נאָר אין פֿראַק, דער קעלנער, האַלט דעם קאָפּ געהייבן הויך,
שטייט פֿאַר זיך אַלײן באַזונדער, ווערט ניט אויסגעמישט אין רויך.
דער טאָג איז שוין פֿאַרגאַנגען
דער טאָג איז שוין פֿאַרגאַנגען
און דו ביסט נאָך ניטאָ:
איך וויקל מיך אין שאָטנס
פֿון אָוונטיקער שעה.
מען צינדט אין הײַזער פֿײַער —
איך צינד קיין פֿײַער ניט,
זאָל זינקען אין דער פֿינצטער
דער הויך פֿון דײַנע טריט.
איך גיי דיר ניט אַנטקעגן.
איך שטיי ניט בײַ דער שוועל:
די אָוונטיקע שטילקייט —
זי דרעמלט אין מײַן זעל.
און וועסטו יאָ שוין קומען,
גיי ווײַטער ניט פֿון שוועל —
די אָוונטיקע שטילקייט
ניט וועק אויף אין מײַן זעל.
אַרבעט זוכן
אַרבעט זוכן זײַנען מיר געגאַנגען
האַלטנדיק זיך ביידע פֿאַר די הענט.
פֿינצטער נאָך. די שטאָט האָט זיך געשלאָפֿן.
גאַסן־לאָמפּן האָבן זיך געברענט.
Shotns
Shotns fun di gasn khapn zikh aroyf oyf ale trep,
leygn zikh oyf ale shveln.
Vern ongetsindn roykheridike flemlekh vu nit vu,
mer dem gang nokh tsu farshteln.
Heybn on tsu kumen fun der arbet yung un alt,
geyen, koym di fis zey rirn:
Trep nokh trep. Aroyf-aroyf, di shlisln in di hent,
efenen — farmakhn tirn.
Durkh di shpaltn fun di diln shpart a riakh fun gekekhts,
zate fayern zikh tsindn.
Efenen zikh tirn vider. Fis nokh fis arop — aroyf,
gringe, naye — un farshvindn.
In kafe
Zitsn mentshn grupesvayz, redn, esn. Trinkn tey,
eyner est fun yoytse vegn, un der tsveyter est far tsvey.
Git zikh ver a khap un shtelt zikh — lozt a tsveyter zikh arop;
ver es shtelt oys beyde oygn, ver es shoklt mitn kop:
ver di oygn vil bahaltn un tseglotst zey glat azoy,
vern enlekh ale oygn — oysgeglotste oygn tsvey.
Klapn teler, gopl, lefl, klapn glat azoy;
eyner redt fun yoytse vegn, un der tsveyter redt far tsvey:
eyner mitn gantsn kerper, un a tsveyter — mit di hent,
ver es hert mit groys kavone oyf di foystn onglengt.
Plutslung eyner zikh tsegenetz un tselakht zikh glat azoy,
vern ponimer farshvunden — kukn oygn tempe tsvey.
Papirosen un sigarn, un di luft vert ful mit roykh,
kalte finger opgelepte, oysgetsoygene un bleykh,
shpreytn, tsien zikh pamelekh in der luft fun vant tsu vant,
faykhtn, klepedikn shiml shit di opgelepte hant —
toyte verter, naket-hoyle, shitn zikh fun yedns moyl,
verter, toyznt mol geredte. Geyen oys in angst un groyl.
Fun di fentster vayse shtraln vern ayngezapt in roykh.
Epes eynzames gefaln mit a klap iz fun der heykh,
oyfn dil zikh oysgetsoygn — tret es yeder mit di fis.
Ale hobn ergets hayzer — zitsn dokh bay fremdn tish.
Eyner nor in frak, der kelner, halt dem kop geheyben hoykh,
shteyt far zikh aleyn bazunder, vert nit oysgemisht in roykh.
Der tog iz shoyn fargangen
Der tog iz shoyn fargangen
un du bist nokh nito:
ikh vikl mikh in shotns
fun ovntiker sho.
Men tsindt in hayzer fayer —
ikh tsind keyn fayer nit,
zol zinken in der fintster
der hoykh fun dayne trit.
Ikh gey dir nit antkegn.
Ikh shtey nit bay der shvel:
di ovntike shtilkeyt —
zi dremlt in mayn zel.
Un vestu yo shoyn kumen,
gey vayter nit fun shvel —
di ovntike shtilkeyt
nit vek oyf in mayn zel.
Arbet zukhn
Arbet zukhn zaynen mir gegangen
haltndik zikh beyde far di hent.
Fintster nokh. Di shtot hot zikh geshlofn.
Gasn-lampn hobn zikh gebrent.
Shadows
Shadows from the streets snatch themselves up on all the steps,
lay themselves on all the thresholds.
Smoky little flames are lit here and there,
to block the passage even more.
Young and old begin coming from work,
walking, barely moving their feet:
Step after step. Up-up, keys in their hands,
opening — closing doors.
Through the cracks in the floors presses a smell of cooking,
satisfied fires are lit.
Doors open again. Foot after foot down — up,
light, new — and disappear.
In the Café
People sit in groups, talk, eat. Drink tea,
one eats for form's sake, and the other eats for two.
Someone gives a start and stops — another lets himself down;
one widens both eyes, one shakes his head:
one wants to hide his eyes and spreads them wide like this,
all eyes become alike — two bulging eyes.
Plates, forks, spoons clatter, clatter just like that;
one talks for form's sake, and the other talks for two:
one with his whole body, and another — with his hands,
one listens with great attention leaning on his fists.
Suddenly one yawns and laughs just like that,
faces disappear — two dull eyes stare.
Cigarettes and cigars, and the air fills with smoke,
cold fingers lifeless, stretched out and pale,
spread, stretch slowly through the air from wall to wall,
the lifeless hand scatters damp, sticky mold —
dead words, naked-hollow, pour from every mouth,
words spoken a thousand times. Die out in fear and horror.
From the windows white rays are absorbed into smoke.
Something lonely has fallen with a crash from the height,
stretched out on the floor — everyone steps on it with their feet.
Everyone has homes somewhere — yet sits at a stranger's table.
Only one in a frock coat, the waiter, holds his head raised high,
stands apart by himself, is not mixed into the smoke.
The Day Has Already Gone
The day has already gone
and you are not yet here:
I wrap myself in shadows
of the evening hour.
People light fires in houses —
I light no fire,
let the sound of your steps
sink in the darkness.
I don't go to meet you.
I don't stand at the threshold:
the evening stillness —
it drowses in my soul.
And when you do come,
don't go past the threshold —
the evening stillness
don't wake up in my soul.
Looking for Work
Looking for work we went
holding each other by the hands.
Still dark. The city was sleeping.
Street lamps were burning.
Pages 73-74. 'Shadows': tenement life at evening — shadows climb the stairs, smoky lamps lit, workers drag home barely moving, keys in hands, smells of cooking through floor cracks. 'In the Café': a stunning modernist portrait of café alienation. People eat and talk 'for form's sake' or 'for two,' eyes bulge alike, faces disappear into dull stares. Smoke fills the air, lifeless fingers scatter mold, dead words pour from mouths — 'words spoken a thousand times' that 'die out in fear and horror.' A devastating image of immigrant anomie. Conclusion of 'In the Café': something lonely falls and everyone steps on it — 'everyone has homes somewhere yet sits at a stranger's table.' Only the waiter stands apart, unmixed in smoke. 'The Day Has Already Gone': a love poem of waiting — wrapped in shadows, no fire lit, wanting the beloved's footsteps to sink in darkness. 'Don't wake the evening stillness in my soul.' 'Looking for Work': the beginning of a poignant unemployment poem — a couple walks hand in hand before dawn, street lamps burning, seeking work. Leivick worked in sweatshops in New York.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions