זיץ איך איבער איר געבויגן, קוש איר קלייד,
I sit bent over her, kiss her dress,
Work 48 of 440
Page 56. A dreamlike romantic scene continues: he sits bent over her, kissing her dress, the whip falls, the horse goes alone. Her look seems strange, not hers — he climbs down and walks looking at the white fields. Hour after hour he gives her his fur coat while freezing at her feet. When her sleeping hand touches his cheek, he presses her close, but the 'wine of strong frost' (hypothermia/delirium) confuses him. He wakes her. The boundary between dream and reality remains ambiguous.
זיץ איך איבער איר געבויגן, קוש איר קלייד,
מורמלען מײַנע ליפּן עפּעס וואָס אין טיפֿער פֿרייד,
איז די בײַטש אַראָפּגעפֿאַלן צו דער ערד,
אָפּגעלאָזט אינגאַנצן גייט אַלײן דאָס פֿערד.
עפֿנט זי אַן אויג און מאַכט אים צו צוריק,
עפּעס ווי ניט אירער וואָלט געווען דער בליק —
קריך איך שטיל אַראָפּ פֿון שליטן און איך גיי
קוק זיך אויף די ווײַסע פֿעלדער, אויפֿן שניי.
יג
שעה נאָך שעה, עס ווערט איר קאַלט,
כאַפּט פֿון שלאָף זיך אויף.
טו איך אויס מײַן פּעלץ פֿון זיך,
לייג אויף איר אַרויף.
שלאָפֿט זי ווידער וואַרעם אײַן.
איך — צופֿוסן איר,
זיץ אַראָפּגעלאָזט דעם קאָפּ
שעה נאָך שעה און פֿריר.
גיט זיך ווען פֿון שלאָף איר האַנט
צו מײַן באַק אַ ריר.
נידעריקער פֿאַלט מײַן קאָפּ
צו די פֿיס צו איר.
יד
איך האָב זי צוגעדריקט צו זיך,
זי אָפּגעלאָזט —
פֿאַרדרייט האָט מיר דעם קאָפּ דער ווײַן
פֿון שטאַרקן פֿראָסט.
איך האָב אַ ריס געטאָן דעם פּעלץ,
זי אָפּגעדעקט,
זיך צוגערוקט צו איר —
און אויפֿגעוועקט.
Zits ikh iber ir gebogn, kush ir kleyd,
murmlen mayne lipn epes vos in tifer freyd,
iz di baytsh aropgefaln tsu der erd,
opgelozn ingantsn geyt aleyn dos ferd.
Efnt zi an oyg un makht im tsu tsurik,
epes vi nit irer volt geven der blik —
krikh ikh shtil arop fun shlitn un ikh gey
kuk zikh oyf di vayse felder, oyfn shney.
Yg
Sho nokh sho, es vert ir kalt,
khapt fun shlof zikh oyf.
Tu ikh oys mayn pelts fun zikh,
leyg oyf ir aroyf.
Shloft zi vider varem ayn.
Ikh — tsufusn ir,
zits aropgelozt dem kop
sho nokh sho un frir.
Git zikh ven fun shlof ir hant
tsu mayn bak a rir.
Nideriker falt mayn kop
tsu di fis tsu ir.
Yd
Ikh hob zi tsugedrikt tsu zikh,
zi opgelozn —
fardreyt hot mir dem kop der vayn
fun shtarkn frost.
Ikh hob a ris geton dem pelts,
zi opgedekt,
zikh tsugerukt tsu ir —
un oyfgevekt.
I sit bent over her, kiss her dress,
my lips murmur something in deep joy,
the whip has fallen to the earth,
the horse goes completely on its own.
She opens an eye and closes it again,
a look as if not hers —
I quietly climb down from the sleigh and walk
looking at the white fields, at the snow.
XIII
Hour after hour, she gets cold,
starts from sleep.
I take off my fur coat,
lay it on her.
She sleeps warm again.
I — at her feet,
sit with head bowed
hour after hour and freeze.
When in sleep her hand
gives my cheek a touch.
Lower falls my head
to her feet.
XIV
I pressed her to me,
then let go —
the wine of the strong frost
confused my head.
I pulled off the fur coat,
covered her,
moved close to her —
and woke her.
Page 56. A dreamlike romantic scene continues: he sits bent over her, kissing her dress, the whip falls, the horse goes alone. Her look seems strange, not hers — he climbs down and walks looking at the white fields. Hour after hour he gives her his fur coat while freezing at her feet. When her sleeping hand touches his cheek, he presses her close, but the 'wine of strong frost' (hypothermia/delirium) confuses him. He wakes her. The boundary between dream and reality remains ambiguous.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions