גראָבן אײַן צוריק די ווייכע קעפּלעך

bury back the soft little heads

Work 144 of 440

Pages 166-167. 'The Sick Room' Section B conclusion and Section C (giml): The dreams bury their soft heads back in the king's emptied brain; his brows open and curtain again his forehead. Section C: Midnight. The room sleeps but the king lies awake, paralyzed, staring with sharpened pupils. He thinks 'I should have slept' but cannot speak — his tongue has fused with his palate, his teeth have uprooted and scattered in the darkness. He tries to call for the valet but cannot; tries to turn his head but his neck won't allow it. A wind blows and reminds him of something — words or colors, faces, fiery hooves, bells, crossing lights like fencing swords, steel-forged roaring birds dancing on sword-edges. He tries again to call the valet but forgets what he wanted to ask. Complete paralysis of body and mind. 'The Sick Room' Section C continuation: A second wind reminds the king of more — guests or attackers, acrobats, kissing lips, torch-fires, snow, hail, smashed windows, ship-flags. Still the valet doesn't come. The king's limbs yearn to tear themselves free, to spin wildly, to overturn the sick room and collapse with it. His fingers would shred the plush, his teeth bite the tiger's throat, his feet dance on the falling chandelier, his lungs scream for the valet. But the sick room speaks: 'King, close your eyes — I long for your dreams. Your limbs will not tear free, your teeth will not bite anywhere. Close your eyes — for the tiger has already opened his.' A terrifying warning: the paralyzed king's waking threatens to unleash the predator. Drenched in cold sweat, the king closes his eyes.

Yiddish Original

גראָבן אײַן צוריק די ווייכע קעפּלעך

אין די אויסגעליידיקטע געהירן פֿונעם מלך — —

עפֿענען זיך אויף דעם מלכס ברעמען

און פֿאַרהאָנגענען צוריק זײַן אויפֿגעדעקטן שטערן.

האַלבע נאַכט. עס שלאָפֿט דאָס קראַנקע צימער.

און דער מלך ליגט, ווי אַלע מאָל בײַנאַכט,

אויסגעצויגן אויפֿן זײַדענעם געלעגער

מיט זײַן אומבאַוועגלעכן געליימטן גוף,

קוקט מיט אויפֿגעשפּיצטע שוואַרצאַפּלען און שלאָפֿט נישט.

דאַרפֿן האָב איך לאַנג באַדאַרפֿט שוין שלאָפֿן —

טראַכט דער מלך:

דאַרפֿן האָב איך לאַנג באַדאַרפֿט שוין שלאָפֿן —

וויל אַרויסרעדן דער מלך: —

נאָר די צונג האָט זיך צונויפֿגעגאָסן מיטן גומען,

און די ציינער האָבן זיך אַזוי ווי אויסגעוואָרצלט

און צעשאָטן זיך ווער ווייס וואו אין דער פֿינצטערניש.

— קאַמערדינער! — וויל אַרויסשרײַען דער מלך,

און דער קאַמערדינער קומט נישט, ווײַל ער ווייסט נישט

וואָס דער מלך וויל אַרויסשרײַען.

הייבט אָן רירן מיטן קאָפּ דער מלך,

וויל זײַן פּנים אײַנגראָבן אין קישן:

נאָר דער האַלדז האָט אָנגעצויגן אַלע אָדערן

און נישט אָפּגעלאָזט דעם קאָפּ זיך אָפּצודרייען.

פּלוצלונג טוט אַ בלאָז אַ ווינט פֿון ערגעץ,

און דער ווינט דערמאָנט עפּעס דעם מלך — —

(. . . רייד, צי פֿאַרבן. אפֿשר פּנימער פֿון מענטשן.

אפֿשר פֿײַערדיקע פֿערד־קאָפּיטעס אויפֿן ברוק.

אפֿשר אויפֿגעוועקטע שאַלנדיקע גלאָקן.

אפֿשר פּאַסן ליכט פֿון אַלע זײַטן הימל,

וואָס קרײַצן זיך און פֿעכטן זיך ווי שווערדן.

אפֿשר שטאָל־געשמידטע רעווענדיקע פֿייגל,

וואָס טאַנצן אויף די ראַנדן פֿון די שווערדן?)

— קאַמערדינער! — וויל אַרויסשרײַען דער מלך:

און פֿאַרגעסט — דאָס מויל נאָך נישט געעפֿנט —

וואָס ער וויל בײַם קאַמערדינער פֿרעגן.

און דער קאַמערדינער קומט נישט, ווײַל ער ווייסט נישט

וואָס דער מלך וויל אַרויסשרײַען.

טוט אַ בלאָז אַ צווייטער ווינט פֿון ערגעץ

און דערמאָנט אָן עפּעס נאָכאַמאָל דעם מלך — —

(. . . געסט, צי אָנפֿאַלער. און אפֿשר קונצנמאַכער.

אפֿשר בעטנדיקע, קושנדיקע ליפּן.

אפֿשר רויכערדיקע פֿײַערן פֿון פֿאַקלען.

אפֿשר פֿאַלנדיקן שניי אויף פֿעלדער,

אפֿשר האָגל. אפֿשר אויסגעהאַקטע שויבן.

אפֿשר פֿלאַטערן פֿון פֿאָנען איבער שיפֿן.)

— קאַמערדינער, — וויל אַרויסשרײַען דער מלך,

און דער קאַמערדינער קומט נישט, ווײַל ער ווייסט נישט

וואָס דער מלך וויל אַרויסשרײַען.

אַלע גלידער פֿונעם מלכס גוף

וואָלטן וועלן זיך אַ ריס טאָן און זיך אָפּרײַסן,

אויפֿשפּרינגען, צעלאָזן זיך אין ווילד־געדריי,

איבערקערן מיטן קאָפּ אַראָפּ דאָס קראַנקע צימער;

און אַליין אין דעם פֿאַנאַנדערפֿאַל פֿאַנאַנדערפֿאַלן.

אַך, ווי טיף עס וואָלטן זיך די פֿינגער זײַנע

אַרײַנגעגראָבלט אינעם פּלוש און אים צעפֿעדימט:

אַך, ווי שאַרף עס וואָלטן זײַנע ציין

אַרײַנגעביסן זיך דעם טיגער טיף אין גאָרגל,

און ווי שנײַדנדיק עס וואָלטן זײַנע פֿיס

טאַנצן אויף דער פֿאַלנדיקער לוסטרע:

אַך, ווי הילכיק זײַנע לונגען וואָלטן שרײַען:

— קאַמערדינער!

— . . . מלך, מאַך צו דײַנע אויגן —

הילכט דאָס קראַנקע צימער אויפֿן קול:

מלך, מאַך צו דײַנע אויגן,

ווײַל איך בענק נאָך דײַנע נאַכטיקע חלומות;

דײַנע גלידער וועלן זיך פֿון דיר נישט אָפּרײַסן,

דײַנע ציינער וועלן זיך אין ערגעץ נישט אַרײַנבײַסן:

מלך, מאַך צו דײַנע אויגן —

ווײַל דער טיגער האָט שוין אויפֿגעעפֿנט זײַנע.

אַ באַגאָסענער מיט קאַלטן שווייס, געשראָקן,

פֿאַרמאַכט דער מלך זײַנע ברעמען:

Transliteration

grobn ayn tsurik di veykhe keplekh

in di oysgeleyidikte gehirn funem meylekh — —

efenen zikh oyf dem meylekhs bremen

un farhоngenen tsurik zayn oyfgedektn shtern.

Halbe nakht. Es shloft dos kranke tsimer.

Un der meylekh ligt, vi ale mol baynakht,

oysgetsоygn oyfn zaydenem geleger

mit zayn umbaveglikhn gelaymtn guf,

kukt mit oyfgeshpitste shvartsaplen un shloft nisht.

Darfn hob ikh lang badarft shoyn shlofn —

trakht der meylekh:

darfn hob ikh lang badarft shoyn shlofn —

vil arоysredn der meylekh: —

nor di tsung hot zikh tsunoyfgegоsn mitn gumen,

un di tseyner hobn zikh azoy vi oysgеvоrtslt

un tseshotn zikh ver veys vu in der fintsternish.

— Kamerdiner! — vil arоysshrayen der meylekh,

un der kamerdiner kumt nisht, vayl er veys nisht

vos der meylekh vil arоysshrayen.

Heybt on rirn mitn kop der meylekh,

vil zayn ponem ayngrobn in kishn:

nor der haldz hot оngetsоygn ale оdern

un nisht opgelоzт dem kop zikh optsudreyen.

Plutslung tut a bloz a vint fun ergets,

un der vint dermоnt epes dem meylekh — —

(. . . reyd, tsi farbn. Efsher pnimer fun mentshn.

Efsher fayerdike ferd-kopites oyfn bruk.

Efsher oyfgеvektе shalndike glоkn.

Efsher pasn likht fun ale zaytn himl,

vos kraytsu zikh un fekhtn zikh vi shverdn.

Efsher shtol-geshmidтe revendike feygl,

vos tantsn oyf di randn fun di shverdn?)

— Kamerdiner! — vil arоysshrayen der meylekh:

un fargest — dos moyl nokh nisht geefnt —

vos er vil baym kamerdiner fregn.

Un der kamerdiner kumt nisht, vayl er veys nisht

vos der meylekh vil arоysshrayen.

Tut a bloz a tsveyter vint fun ergets

un dermоnt on epes nokhаmol dem meylekh — —

(. . . gest, tsi onfaler. Un efsher kuntsn-makher.

Efsher betndike, kushnndike lipn.

Efsher roykherdike fayern fun faklen.

Efsher falndikn shney oyf felder,

efsher hogl. Efsher oysgehakte shoybn.

Efsher flatern fun fоnen iber shifn.)

— Kamerdiner, — vil arоysshrayen der meylekh,

un der kamerdiner kumt nisht, vayl er veys nisht

vos der meylekh vil arоysshrayen.

Ale glider funem meylekhs guf

voltn veln zikh a ris ton un zikh opraysu,

oyfshpringen, tselozn zikh in vild-gedrey,

iberkern mitn kop arop dos kranke tsimer;

un aleyn in dem fananderfal fananderfaln.

Akh, vi tif es voltn zikh di finger zayne

arayngegroblt inem plush un im tsefedimt:

akh, vi sharf es voltn zayne tseyn

arayngebisn zikh dem tiger tif in gorgl,

un vi shnaydndik es voltn zayne fis

tantsn oyf der falndiker lustre:

akh, vi hilkhik zayne lungen voltn shrayen:

— Kamerdiner!

— . . . Meylekh, makh tsu dayne oygn —

hilkht dos kranke tsimer oyfn kol:

meylekh, makh tsu dayne oygn,

vayl ikh benk nokh dayne nakhtike khaloymes;

dayne glider veln zikh fun dir nisht opraysu,

dayne tseyner veln zikh in ergets nisht araynbaysn:

meylekh, makh tsu dayne oygn —

vayl der tiger hot shoyn oyfgeefnt zayne.

A bagоsener mit kaltn shveys, geshrokn,

farmakht der meylekh zayne bremen:

English Translation

bury back the soft little heads

into the emptied brain of the king — —

the king's brows open

and curtain again his uncovered forehead.

Midnight. The sick room sleeps.

And the king lies, as every night,

stretched out on the silken bedding

with his immobile paralyzed body,

looks with sharpened black pupils and does not sleep.

I should have long needed to sleep —

thinks the king:

I should have long needed to sleep —

the king wants to speak out: —

but his tongue has fused with his palate,

and his teeth have as if uprooted themselves

and scattered who knows where in the darkness.

— Valet! — the king wants to cry out,

and the valet does not come, because he does not know

what the king wants to cry out.

The king begins to stir his head,

wants to bury his face in the pillow:

but the neck has tightened all its veins

and not let the head turn away.

Suddenly a wind blows from somewhere,

and the wind reminds the king of something — —

(. . . words, or colors. Perhaps faces of people.

Perhaps fiery horse-hooves on the cobblestones.

Perhaps awakened resounding bells.

Perhaps strips of light from all sides of sky,

that cross and fence like swords.

Perhaps steel-forged roaring birds,

that dance on the edges of the swords?)

— Valet! — the king wants to cry out:

and forgets — his mouth not yet opened —

what he wanted to ask the valet.

And the valet does not come, because he does not know

what the king wants to cry out.

A second wind blows from somewhere

and reminds the king again of something — —

(. . . guests, or attackers. And perhaps acrobats.

Perhaps pleading, kissing lips.

Perhaps smoky fires of torches.

Perhaps falling snow on fields,

perhaps hail. Perhaps smashed windows.

Perhaps fluttering of flags over ships.)

— Valet, — the king wants to cry out,

and the valet does not come, because he does not know

what the king wants to cry out.

All the limbs of the king's body

would want to tear themselves and break free,

spring up, let themselves go in wild spinning,

overturn head-down the sick room;

and themselves in the collapse collapse.

Oh, how deep his fingers would have

dug into the plush and shredded it:

oh, how sharp his teeth would have

bitten deep into the tiger's throat,

and how cuttingly his feet would have

danced on the falling chandelier:

oh, how resoundingly his lungs would have screamed:

— Valet!

— . . . King, close your eyes —

resounds the sick room aloud:

king, close your eyes,

because I long for your nightly dreams;

your limbs will not tear themselves from you,

your teeth will not bite themselves into anywhere:

king, close your eyes —

because the tiger has already opened his.

Drenched in cold sweat, frightened,

the king closes his brows:

TRANSLATOR’S NOTE

← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions

← PreviousAnd he says more calmly and coldly:

144 / 440

Next →And the brows, as they close,