און ער איז צוגעפֿאַלן מיטן שטערן צו אַ בוים,
And he fell with his forehead against a tree,
Work 151 of 440
Pages 175-176. 'The Wolf' Section A continuation — the transformation begins: The rabbi beats his chest against a tree, trying to force out the trapped screams. Crossing into the forest, his feet are caught in thick thorny wires (barbed wire — resonant imagery of pogrom violence). The 'nets' seize his body, throw him on all fours, drag and roll him, tear his clothes, then tear skin from his naked body. Seeing himself naked, a strange smile spreads on his face; his teeth sharpen, salty saliva fills his mouth, his lower lip droops. As he spits, fine hairs sprout from his entire skin in rows — smooth in places, bristled in others. His fingers melt together into paws with long curved hard nails. Something forges his neck and shoulders together like a twisted hoop. The horror of the transformation mirrors the horror that caused it — violence begets beast. 'The Wolf' Section A conclusion — transformation complete: The rabbi's ears stretch and droop, his tongue thrusts out coiling from his mouth, his eyes swell into spinning green-fire wheels. He sees the forest through again. His breath beats 'new, seething, newly-born' beats. He springs on all fours, back bristled, biting the darkness with his eyes. The THIRD stream finally surges to his throat — and this time doesn't stay stuck. A wild roar spreads through the forest, higher, more wailing. A nimble leap follows — 'in the shape of a half-arc.' The forest pauses at the roar and leap 'of a riddle,' then swings its storm wider, draws deeper, and takes the 'wild roaring creature' back into itself, hiding it within. 'And there was storm and darkness and nothing more.' The thrice-blocked grief finally releases — not as tears or prayer, but as bestial howl. The rabbi becomes the wolf: grief that cannot be expressed humanly becomes inhuman. Section A ends with the creature absorbed into the forest's chaos.
און ער איז צוגעפֿאַלן מיטן שטערן צו אַ בוים,
און געקלאַפּט מיט ביידע הענט אין זײַן נאַקעטער ברוסט,
און געשטויסן און געריסן פֿון זײַן אינגעווייד
די נישט אַרויסגעקומענע געשרייען פֿון זײַן בענקעניש.
און ער האָט געוואָלט זיך לאָזן לויפֿן ווײַטער אין וואַלד אַרײַן,
און ווי נאָר ער האָט איבערגעטראָטן די גרענעץ,
אַזוי האָט ער דערפֿילט ווי זײַנע פֿיס ווערן אַרײַנגעכאַפּט
און אַרײַנגעפֿלאָנטערט אין געדיכטע שטעכיקע דראָטן.
און ער האָט נאָך נישט צײַט געהאַט אַרויסנעמען די פֿיס —
ווי די נעצן האָבן אַרײַנגעכאַפּט זײַן גאַנצן גוף
און אַנידערגעשליידערט אים אויף אַלע פֿיר,
און געצויגן אים און געשלעפּט אים און געקייקלט אים
אַרויף און אַראָפּ איבער גריבער און אויסגעקערטע וואָרצלען;
און געריסן שטיקערווײַז פֿון זײַנע בגדים,
און נאָכדעם — אַז די בגדים זײַנען שוין געווען אַראָפּגעריסן —
שטיקער הויט פֿון זײַן נאַקעטן לײַב.
און אַז דער רב האָט דערזען, אַז ער איז מוטער־נאַקעט,
האָט זיך אַ מאָדנער שמייכל צעגאָסן איבער זײַן פּנים,
און איבער זײַנע ציין איז דורכגעלאָפֿן אַ שאַרפֿקייט,
און איבער זײַן צונג אַזאַ געזאַלצענע שפּײַעכץ;
און די אונטערשטע ליפּ האָט גענומען אַראָפּהענגען.
און אַז ער האָט גענומען אַרויסשפּײַען דאָס געזאַלצנס פֿון זײַן מויל —
האָבן דינע הערעלעך גענומען אַרויסשטעכן זיך
פֿון אונטער זײַן גאַנצער הויט, אַרויסשפּראָצן און וואַקסן,
און אויסלייגן זיך רייענווײַז, רייענווייז,
אין איין אָרט גלאַט און צוזאַמענגעפֿאַלן
אין אַ צווייטן — אויפֿגעשטעלט און אויפֿגעשויבערט.
און אַז דער רב האָט געוואָלט פֿאַר אימה
פֿאַרדעקן די אויגן מיט די הענט —
האָט ער דערזען, ווי זײַנע פֿינגער גיסן זיך צוזאַמען,
און קייקלען זיך אויף און פֿאַרשפּיצן זיך
מיט לאַנגע אויסגעבויגענע האַרטע נעגל:
און איבערן רוקן, האָט ער דערפֿילט, ווי עמעצער טוט אים אָן
אַ צוזאַמענגעדרייטע רייף און שמידט צונויף
זײַן נאַקן און אַראָפּגעפֿאַלענע פּלייצעס.
און זײַנע אויערן האָבן אָנגעהייבן זיך ציען און אַראָפּלאָזן זיך,
און די צונג אין זײַן מויל אַרויסשלאָגן זיך פֿון אונטערן גומען
און קנוילן זיך און שפּאַרן זיך פֿון צווישן די ציין,
און גליטשן זיך און אַרויסשטעקן אַלץ לענגער און לענגער,
און זײַנע אויגן האָבן גענומען אויפֿלויפֿן
און דרייען זיך אונטער די ברעמען ווי קײַלעכדיקע רעדלעך;
און צינדן זיך אין פֿראָסטיקע גרינע פֿײַערן.
און ער האָט דערזען נאָך אַמאָל דעם פֿערציק־מײַליקן וואַלד
אויף דורך און דורך פֿון איין עק ביזן צווייטן.
און זײַן אָטעם האָט אָנגעהייבן קלאַפּן
נײַע, זודיקע, ערשט־געבוירענע קלעפּ,
און ער איז אויפֿגעשפּרונגען אויף אַלע פֿיר,
מיט אַן אויפֿגעשפּיצטן, אויפֿגעשויבערטן רוקן
און האָט זיך אײַנגעגעסן מיט די אויגן אין דער פֿינצטערניש.
און אַזוי ווי אַלע געדערים וואָלטן זיך אַ ריס טאָן פֿון זײַן בויך,
אַזוי האָט אים אַ שפּאַר געטאָן אַ דריטער שטראָם צום האַלדז
און מער שוין נישט געבליבן שטעקן אין זײַן גאָרגל,
און אַ ווילד געבריל האָט זיך צעטראָגן איבערן וואַלד
אַלץ העכער און העכער און וויעווענדיקער;
און אַ פֿלינקער שפּרונג האָט נאָכגעפֿאָלגט דאָס געבריל —
אַ שפּרונג אינעם אויסזען פֿון אַ האַלבן בויגן.
און אַז דער וואַלד האָט דערהערט דאָס ווילדע געבריל
און דעם פֿלינקן שפּרונג פֿון אַ חידה —
האָט אים אָפּגענומען פֿאַר אַ רגע זײַן שטורעמדיקער טעם:
און אין אַ רגע שפּעטער האָט דער וואַלד
נאָך ברייטער פֿאַנאַנדערגעוויגט זײַן שטורעם,
און טיפֿער און טיפֿער געצויגן צו זיך,
און שטיקערווײַז געריסן און צעשליידערט,
און אַרײַנגענומען צוריק אין זיך און באַהאַלטן אין זיך
דאָס ווילדע ברילנדיקע וועזן.
און עס איז געווען שטורעם און פֿינצטערניש און מער גאָרנישט.
Un er iz tsugefaln mitn shtern tsu a boym,
un geklapt mit beyde hent in zayn naketer brust,
un geshtоysn un gerisn fun zayn ingeveyd
di nisht aroysgekumenе geshreyen fun zayn benkeniш.
Un er hot gevоlt zikh lоzn loyfn vayter in vald arayn,
un vi nor er hot ibergetrоtn di grenets,
azoy hot er derfilt vi zayne fis vern arayngekhаpt
un arayngeflonetert in gedekhte shtekhike drotn.
Un er hot nokh nisht tsayt gehat aroysnemen di fis —
vi di netsn hobn arayngekhapt zayn gantsn guf
un anidergeshlaydert im oyf ale fir,
un getsoygn im un geshlept im un gekayklt im
aroyf un arop iber griber un oysgekerte vortslen;
un gerisn shtikervayz fun zayne bgodim,
un nokhem — az di bgodim zaynen shoyn geven aropgerisn —
shtiker hoyt fun zayn naketn layb.
Un az der reb hot derzen, az er iz muter-naket,
hot zikh a modner shmeykhl tsegosn iber zayn ponem,
un iber zayne tseyn iz durkhgelоfn a sharfkayt,
un iber zayn tsung aza gezaltsene shpayekhts;
un di untershtе lip hot genumen arophengn.
Un az er hot genumen aroyshpayen dos gezaltsns fun zayn moyl —
hobn dine herelekh genumen aroyshtekhn zikh
fun unter zayn gantser hoyt, aroyshprotsn un vaksn,
un oysleygn zikh rayenvayz, rayenvayz,
in eyn ort glat un tsuzamengefaln
in a tsveytn — oyfgeshtelt un oyfgeshoybert.
Un az der reb hot gevolt far eyme
fardekn di oygn mit di hent —
hot er derzen, vi zayne finger gisn zikh tsuzamen,
un kayklen zikh oyf un farshpitsn zikh
mit lange oysgeboygenе harte negl:
un ibern rukn, hot er derfilt, vi emetser tut im on
a tsuzamengedreyete reyf un shmidt tsnoyf
zayn nakn un aropgefalene pleytses.
Un zayne oyern hobn ongeheybn zikh tsien un aroplоzn zikh,
un di tsung in zayn moyl aroyshlogn zikh fun untern gumen
un knoiln zikh un shparn zikh fun tsvishn di tseyn,
un glitshn zikh un aroyshtekn alts lenger un lenger,
un zayne oygn hobn genumen oyfloyfn
un dreyen zikh unter di bremen vi kaylekhdike redlekh;
un tsindn zikh in frostike grine fayern.
Un er hot derzen nokh amol dem fertsik-maylikn vald
oyf durkh un durkh fun eyn ek bizn tsveytn.
Un zayn otem hot ongeheybn klapn
naye, zudike, ersht-geboirene klep,
un er iz oyfgeshprungen oyf ale fir,
mit an oyfgeshpitstn, oyfgeshoybertn rukn
un hot zikh ayngegesn mit di oygn in der fintsternish.
Un azoy vi ale gederim voltn zikh a ris ton fun zayn boykh,
azoy hot im a shpar geton a driter shtrom tsum haldz
un mer shoyn nisht geblibn shtekn in zayn gorgl,
un a vild gebril hot zikh tsetrogn ibern vald
alts hekher un hekher un viеvendiker;
un a flinker shprung hot nokhgefolgt dos gebril —
a shprung inem oyszen fun a halbn boygn.
Un az der vald hot derhert dos vilde gebril
un dem flinkn shprung fun a khide —
hot im opgenumen far a rege zayn shturеmdiker tem:
un in a rege shpeter hot der vald
nokh breyter fanandergеvigt zayn shturem,
un tifer un tifer getsoygn tsu zikh,
un shtikervayz gerisn un tseshlaydert,
un arayngenumen tsurik in zikh un bahaltn in zikh
dos vilde brilndike vezn.
Un es iz geven shturem un fintsternish un mer gornisht.
And he fell with his forehead against a tree,
and beat with both hands on his naked breast,
and pushed and tore from his innards
the screams that had not come out from his longing.
And he wanted to run further into the forest,
and as soon as he crossed the border,
he felt his feet being seized
and tangled in thick thorny wires.
And he had not yet had time to pull out his feet —
when the nets had seized his entire body
and thrown him down on all fours,
and dragged him and pulled him and rolled him
up and down over pits and upturned roots;
and tore piece by piece from his garments,
and afterward — when his garments had been torn off —
pieces of skin from his naked body.
And when the rabbi saw that he was stark naked,
a strange smile spread over his face,
and across his teeth ran a sharpness,
and over his tongue such a salty saliva;
and his lower lip began to hang down.
And when he began to spit out the saltiness from his mouth —
fine hairs began to poke out
from under his entire skin, sprout and grow,
and lay themselves out in rows, in rows,
in one place smooth and fallen together
in another — raised up and bristled.
And when the rabbi wanted from terror
to cover his eyes with his hands —
he saw how his fingers were melting together,
and curling up and sharpening themselves
with long curved hard nails:
and across his back, he felt, someone was putting on him
a twisted hoop and forging together
his neck and fallen shoulders.
And his ears began to stretch and droop,
and his tongue in his mouth to thrust out from under his palate
and coil and press from between his teeth,
and slide and stick out ever longer and longer,
and his eyes began to swell
and spin under his brows like round wheels;
and kindle in frosty green fires.
And he saw once more the forty-mile forest
through and through from one end to the other.
And his breath began to beat
new, seething, newly-born beats,
and he leaped up on all fours,
with a pointed, bristled back
and bit into the darkness with his eyes.
And as if all his intestines wanted to tear from his belly,
so a third stream pressed to his throat
and no longer remained stuck in his gullet,
and a wild roar spread across the forest
ever higher and higher and more wailing;
and a nimble leap followed the roar —
a leap in the shape of a half-arc.
And when the forest heard the wild roar
and the nimble leap of a riddle —
it stopped for a moment its stormy sound:
and a moment later the forest
swayed its storm even wider,
and drew deeper and deeper to itself,
and tore apart piece by piece and scattered,
and took back into itself and hid in itself
the wild roaring creature.
And there was storm and darkness and nothing more.
Pages 175-176. 'The Wolf' Section A continuation — the transformation begins: The rabbi beats his chest against a tree, trying to force out the trapped screams. Crossing into the forest, his feet are caught in thick thorny wires (barbed wire — resonant imagery of pogrom violence). The 'nets' seize his body, throw him on all fours, drag and roll him, tear his clothes, then tear skin from his naked body. Seeing himself naked, a strange smile spreads on his face; his teeth sharpen, salty saliva fills his mouth, his lower lip droops. As he spits, fine hairs sprout from his entire skin in rows — smooth in places, bristled in others. His fingers melt together into paws with long curved hard nails. Something forges his neck and shoulders together like a twisted hoop. The horror of the transformation mirrors the horror that caused it — violence begets beast. 'The Wolf' Section A conclusion — transformation complete: The rabbi's ears stretch and droop, his tongue thrusts out coiling from his mouth, his eyes swell into spinning green-fire wheels. He sees the forest through again. His breath beats 'new, seething, newly-born' beats. He springs on all fours, back bristled, biting the darkness with his eyes. The THIRD stream finally surges to his throat — and this time doesn't stay stuck. A wild roar spreads through the forest, higher, more wailing. A nimble leap follows — 'in the shape of a half-arc.' The forest pauses at the roar and leap 'of a riddle,' then swings its storm wider, draws deeper, and takes the 'wild roaring creature' back into itself, hiding it within. 'And there was storm and darkness and nothing more.' The thrice-blocked grief finally releases — not as tears or prayer, but as bestial howl. The rabbi becomes the wolf: grief that cannot be expressed humanly becomes inhuman. Section A ends with the creature absorbed into the forest's chaos.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions