האַרבסט־רעגן
Autumn Rain
Poem 90 of 95
האַרבסט־רעגן
.שוין ווידער אַ רעגן
,מען זעט ניט, ווי ער קומט, ווי ער פאַלט
,ס'ווערט נאַס מיטאַמאָל אויף די וועגן
.ס'ווערט טרויעריק, ס'ווערט אַזוי קאַלט
.עס צעשאָקלען זיך די ביימער פאַר קעלט, צי פאַר שרעק
,און געלבלעכע בלעטער פליען אַראָפּ
,דער ווינט טראָגט זיי ווײטער אַביסל אַוועק
.און פאַרנעצטע לאָזט ער זיי אָפּ
,דו ביסט שוין דאָ, נאַסער און קאַלטער סקעלעטן־געשטאַלט
,אַלע ביימער שוין נאַקעט כּמעט
,ווי אַ טראָפּן אַן איינזאַמער נאָך אַ בלאַט פאַלט
.מײנע אויגן באַגלײטן אים מאַט
Harbst-Regn
Shoyn vider a Regn.
Men zet nit, vi er kumt, vi er falt,
S'vert nas mitamol oyf di Vegn,
S'vert troyerik, s'vert azoy kalt.
Es tseshoklen zikh di Beymer far Kelt, tsi far Shrek.
Un gelblekhe Bleter flien arop,
Der Vint trogt zey vayter a bisl avek,
Un Farnetste lozt er zey op.
Di bist shoyn do, naser un kalter Skeletn Geshtalt,
Ale Beymer shoyn naket kimat,
Vi a Troon an aynzamer nokh a Blat falt,
Mayne Oygn baglaytn im mat.
Autumn Rain
Again another rain.
One can't see how it comes, how it falls,
it suddenly becomes wet on the roads,
it becomes sad, it becomes so cold.
The trees shake from cold, or from fear.
And yellowish leaves fly down,
the wind carries them a bit further away,
and lets them fall, damp.
You are already here, wet and cold skeletal form,
all trees almost naked now,
like a drop when a lonely leaf still falls,
my eyes follow it wearily.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions