דו — האָסט געשוויגן.
You — remained silent.
Work 289 of 440
Page 346. 'Der veg funem tsadik' conclusion: the beloved remains silent. Words sit on bare branches 'vi feyglekh fartayete' (like frozen little birds) with glassy eyes, watching them go apart on 'der veg tsum gan-eydn' (the way to paradise). The speaker will sing 'vegn heylikn glik... toyt... veg' (about the holy happiness, death, way) of the tsadik. 'Mayn goldene fremd' (My Golden Foreignness/Strangeness) begins: the speaker seems to be 'in vaytn veg' (on a distant way) though pacing in rooms, writing letters that look like poems 'tsu fraynt, tsu noente' (to friends, to close ones). The word 'vider' (again) stays unspoken, stuck in teeth; the word 'keynmol' (never) cuts in 'vi a nezires' (like a Nazirite vow — Hebrew 'nazir') to the bone marrow. The Nazirite comparison suggests abstinence and sacred separation. The way leads 'durkh shtubike vent' (through room-like walls).
דו — האָסט געשוויגן.
איך — ווידער:
— אויף נאַקעטע צווײַגן פֿון ביימער
זעצן זיך אויס מײַנע ווערטער
און זיצן, ווי פֿייגלעך פֿאַרטײַעטע,
און קוקן מיט גלעזערנע אויגן
אויף אונדז. ווי מיר גייען צעשיידטע
מיטן וועג, וואָס איז קאַלט, ווי דער וועג צום גן־עדן.
דו — האָסט געשוויגן.
איך — ווידער:
— וועל זינגען, וועל זינגען לידער
וועגן הייליקן גליק פֿונעם צדיק:
וועל זינגען, וועל זינגען לידער
וועגן הייליקן טויט פֿונעם צדיק:
וועל זינגען, וועל זינגען לידער
וועגן הייליקן וועג צום גן־עדן.
מײַן גאָלדענע פֿרעמד
זאָל זיך אײַך דוכטן —
איך בין אין ווײַטן וועג —
כאָטש איך שפּאַן אָרום צווישן די ווענט פֿון צימערן —
און איך שרײַב בריוו,
וואָס זעען אויס ווי לידער,
צו פֿרײַנט, צו נאָענטע,
און צום נאָענטסטן פֿון זיי —
מיט וועמען איך וועל, אפֿשר, נישט זען זיך ווידער.
דאָס וואָרט „ווידער‟
נאָך ניט אַרויסגערעדט —
בלײַבט ליגן דערמאָרגן צווישן די ציין:
און דאָס וואָרט „קיינמאָל‟
שנײַדט זיך אַרײַן,
ווי אַ נזירות,
אויפֿן נאַקעטן לײַב ביזן מאַרך פֿון ביין.
וואוהין פֿירט מיך דער וועג אַט־דער —
דער וועג אַט־דער דורך שטוביקע ווענט? —
Du — host geshvign.
Ikh — vider:
— oyf nakete tsvayg fun beymer
zetsn zikh oys mayne verter
un zitsn, vi feyglekh fartayete,
un kukn mit glezerne oygn
oyf undz. vi mir geyen tsesheydṭe
mitn veg, vos iz kalt, vi der veg tsum gan-eydn.
Du — host geshvign.
Ikh — vider:
— vel zingen, vel zingen lider
vegn heylikn glik funem tsadik:
vel zingen, vel zingen lider
vegn heylikn toyt funem tsadik:
vel zingen, vel zingen lider
vegn heylikn veg tsum gan-eydn.
Mayn goldene fremd
Zol zikh aykh dukhtn —
ikh bin in vaytn veg —
khotsh ikh shpan arum tsvishn di vent fun tsimern —
un ikh shrayb briv,
vos zeyen oys vi lider,
tsu fraynt, tsu noente,
un tsum noentstn fun zey —
mit vemen ikh vel, efsher, nisht zen zikh vider.
Dos vort „vider‟
nokh nit aroysgerdt —
blaybt lign dermorgn tsvishn di tseyn:
un dos vort „keynmol‟
shnayt zikh arayn,
vi a nezires,
oyfn naketn layb bizn markh fun beyn.
Vuhin firt mikh der veg at-der —
der veg at-der durkh shtubike vent? —
You — remained silent.
I — again:
— on bare branches of trees
my words settle
and sit, like frozen little birds,
and look with glassy eyes
at us. as we go apart
on the way, which is cold, like the way to paradise.
You — remained silent.
I — again:
— I will sing, I will sing songs
about the holy happiness of the tsadik:
I will sing, I will sing songs
about the holy death of the tsadik:
I will sing, I will sing songs
about the holy way to paradise.
My Golden Foreignness
Let it seem to you —
I am on a distant way —
though I pace around between the walls of rooms —
and I write letters,
that look like poems,
to friends, to close ones,
and to the closest of them —
whom I will, perhaps, not see again.
The word "again"
not yet spoken —
remains lying in the morning between the teeth:
and the word "never"
cuts in,
like a Nazirite vow,
on the naked body to the marrow of bone.
Where does this way lead me —
this way through room-like walls? —
Page 346. 'Der veg funem tsadik' conclusion: the beloved remains silent. Words sit on bare branches 'vi feyglekh fartayete' (like frozen little birds) with glassy eyes, watching them go apart on 'der veg tsum gan-eydn' (the way to paradise). The speaker will sing 'vegn heylikn glik... toyt... veg' (about the holy happiness, death, way) of the tsadik. 'Mayn goldene fremd' (My Golden Foreignness/Strangeness) begins: the speaker seems to be 'in vaytn veg' (on a distant way) though pacing in rooms, writing letters that look like poems 'tsu fraynt, tsu noente' (to friends, to close ones). The word 'vider' (again) stays unspoken, stuck in teeth; the word 'keynmol' (never) cuts in 'vi a nezires' (like a Nazirite vow — Hebrew 'nazir') to the bone marrow. The Nazirite comparison suggests abstinence and sacred separation. The way leads 'durkh shtubike vent' (through room-like walls).
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions