אָ, איך בין גאָר הײַנט
Oh, I am today
Work 290 of 440
Page 347. 'Mayn goldene fremd' continuation: speaker is 'iber zibn yamen' (across seven seas) in the 'goldene fremd' (golden foreignness). A 'farshtelter tsu zun' (masked sun) rose. 'Shmaykhl, mayn shotn, shmaykhl, mayn bruder' (smile, my shadow, smile, my brother) — the shadow personified as companion. He fools no one, not even himself. He knocks on windows, calls passersby 'mit mayn darshtikn gumen' (with my parched palate). His song 'dreyt zikh... vi a shlang' (twists like a snake). He throws himself to all four sides, falls on both knees. Is this 'vi a kindisher kholem fun land fun nit-hi' (like a childish dream from the land of non-being)? The echo reverberates on street walls: 'mayn eygener — tayerer' (my own one — dear one). The 'goldene fremd' is the immigrant's paradox: New York is both golden opportunity and perpetual strangeness.
אָ, איך בין גאָר הײַנט
איבער זיבן ימען
אַז איך בין גאָר הײַנט
אין דער גאָלדענער פֿרעמד.
מיר האָט שוין דערעסן
אַ פֿאַרשטעלטער צו זון —
בין איך אַוועק
צו דער גאָלדענער פֿרעמד:
שמײַכל, מײַן שאָטן,
שמײַכל, מײַן ברודער,
שפּרייט זיך אַריבער מײַנע שטוביקע ווענט.
איך נאַר ניט קיינעם,
און אויך ניט זיך —
אַ פֿרייד אַזאַ איז צו מיר געקומען:
איך קלאַפּ אין שויב
און איך רוף פֿאַרבײַגייער.
איך רוף מענטשן מיט מײַן דאַרשטיקן גומען.
עס זעט אויס מאָדנע,
ניט אמת, יאָ?
עס דרייט זיך מײַן ליד אַזוי ווי אַ שלאַנג —
אַז ס׳איז ניט קיין געזאַנג,
nאון, נו ניין —
זאָל זיך אײַך דוכטן,
אַז אין מיטן גאַס
רײַס איך אַלץ איבער אין רעכטן גאַנג.
איך גיב זיך אַ שלײַדער
צו אַלע פֿיר זײַטן,
און מיטאַמאָל — אַ פֿאַל אויף ביידע קני:
נו, זאָגט אַלײַן,
איז דאָס ניט וואונדערלעך?
זעט עס ניט אויס דען
ווי אַ קינדישער חלום פֿון לאַנד פֿון ניט־הי?
אָן די ווענט פֿון גאַסן
שלאָגט זיך אָפּ דער עכאָ
פֿון ווײַטע ווערטער: מײַן אייגענער — טײַערער:
O, ikh bin gor haynt
iber zibn yamen
az ikh bin gor haynt
in der goldener fremd.
Mir hot shoyn deresn
a farshtelter tsu zun —
bin ikh avek
tsu der goldener fremd:
shmaykhl, mayn shotn,
shmaykhl, mayn bruder,
shpreyt zikh ariber mayne shtubike vent.
Ikh nar nit keynem,
un oykh nit zikh —
a freyd aza iz tsu mir gekumen:
ikh klap in shoyb
un ikh ruf farbaygeer.
Ikh ruf mentshn mit mayn darshtikn gumen.
Es zet oys modne,
nit emes, yo?
Es dreyt zikh mayn lid azoy vi a shlang —
az s'iz nit keyn gezang,
un, nu neyn —
zol zikh aykh dukhtn,
az in mitn gas
rays ikh alts iber in rekhtn gang.
Ikh gib zikh a shlayder
tsu ale fir zaytn,
un mitamol — a fal oyf beyde kni:
nu, zogt aleyn,
iz dos nit vunderlekh?
zet es nit oys den
vi a kindisher kholem fun land fun nit-hi?
On di vent fun gasn
shlogt zikh op der ekho
fun vayte verter: mayn eygener — tayerer:
Oh, I am today
across seven seas
that I am today
in the golden foreignness.
A masked sun
has already risen for me —
so I went
to the golden foreignness:
smile, my shadow,
smile, my brother,
spreads itself over my room-like walls.
I fool no one,
and not myself either —
such a joy has come to me:
I knock on the windowpane
and I call passersby.
I call people with my parched palate.
It looks strange,
not true, yes?
My song twists like a snake —
so it's not a song,
and, well no —
let it seem to you,
that in the middle of the street
I tear everything into the right course.
I throw myself
to all four sides,
and suddenly — a fall on both knees:
well, say yourself,
isn't this wonderful?
doesn't it look
like a childish dream from the land of non-being?
On the walls of streets
the echo reverberates
of distant words: my own one — dear one:
Page 347. 'Mayn goldene fremd' continuation: speaker is 'iber zibn yamen' (across seven seas) in the 'goldene fremd' (golden foreignness). A 'farshtelter tsu zun' (masked sun) rose. 'Shmaykhl, mayn shotn, shmaykhl, mayn bruder' (smile, my shadow, smile, my brother) — the shadow personified as companion. He fools no one, not even himself. He knocks on windows, calls passersby 'mit mayn darshtikn gumen' (with my parched palate). His song 'dreyt zikh... vi a shlang' (twists like a snake). He throws himself to all four sides, falls on both knees. Is this 'vi a kindisher kholem fun land fun nit-hi' (like a childish dream from the land of non-being)? The echo reverberates on street walls: 'mayn eygener — tayerer' (my own one — dear one). The 'goldene fremd' is the immigrant's paradox: New York is both golden opportunity and perpetual strangeness.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions