כב
XXII
Work 52 of 440
Page 60. The escape poem reaches its dark conclusion: the dying horse stands with blood dripping from its mouth, won't take oats. He beats it until the stick breaks, cutting its hide. Each blow echoes from afar. Suddenly someone throws the horse down and mounts it — he tears a pole from the sleigh and beats until the rider is dead. The poem ends in profound isolation: 'Cold and quiet hour after hour. Who is there? I am here.' The girl has vanished; perhaps she was never there. Only the brutal reality of winter, the dying horse, a mysterious attacker, and ultimate solitude remain.
כב
וואָס טוט מען, וואָס טוט מען,
שוין ווידער איז נאָכט.
מײַן אומגליק — ער שטייט זיך
מיט אויגן פֿאַרמאַכט.
פֿון מויל רויטע טראָפּן
זיי רינען אַראָפּ.
איך טראָג אים צו האָבער,
ער רירט ניט דעם קאָפּ.
איך הייב אויף דעם שטעקן
און גיב אַ געשריי:
און טראָפּן נאָך טראָפּן
זיי פֿאַלן אין שניי.
כג
שטיל. האַלבע נאַכט. אויפֿן הימל קיין שטערן,
איך שטיי אויפֿן וועג שוין פֿון שטונדן.
איך האָב אויפֿן פֿערד שוין דעם שטעקן צעבראָכן,
צעשניטן די פֿעל אים אויף וואונדן.
אויף יעטוועדן קלאַפּ אויף די מאָגערע ביינער
דערטראָגט זיך אַן אָפּקלאַנג פֿון ווײַטן.
און פּלוצלונג האָט עמעץ דאָס פֿערד אומגעוואָרפֿן,
אויף אים זיך אַרויפֿגעזעצט רײַטן.
אַ שטאַנג אויסגעריסן האָב איך פֿון דעם שליטן,
געשלאָגן דאָס פֿערד אין די זײַטן —
ביז וואַנען אַ טויטער געבליבן איז יענער,
וואָס האָט זיך געזעצט אויף אים רײַטן.
כד
קאַלט און שטיל
שעה נאָך שעה.
ווער איז דאָ?
איך בין דאָ.
Kb
Vos tut men, vos tut men,
shoyn vider iz nokht.
Mayn umglik — er shteyt zikh
mit oygn farmakht.
Fun moyl royteh tropn
zey rinen arop.
Ikh trog im tsu hober,
er rirt nit dem kop.
Ikh heyb oyf dem shtekn
un gib a geshrey:
un tropn nokh tropn
zey faln in shney.
Kg
Shtil. Halbe nakht. Oyfn himl keyn shtern,
ikh shtey oyfn veg shoyn fun shtundn.
Ikh hob oyfn ferd shoyn dem shtekn tsebrokhn,
tseshnitn di fel im oyf vundn.
Oyf yetveden klap oyf di mogere beyner
dertrogt zikh an opklang fun vaytn.
Un plutslung hot emets dos ferd umgevorfen,
oyf im zikh aroyfgezetst raytn.
A shtang oysgersn hob ikh fun dem shlitn,
geshlogn dos ferd in di zaytn —
biz vanen a toyter geblibn iz yener,
vos hot zikh gezetst oyf im raytn.
Kd
Kalt un shtil
sho nokh sho.
Ver iz do?
Ikh bin do.
XXII
What to do, what to do,
already again it's night.
My misfortune — it stands
with eyes closed.
From its mouth red drops
run down.
I bring it oats,
it doesn't move its head.
I raise the stick
and give a scream:
and drop after drop
they fall in the snow.
XXIII
Quiet. Half the night. No stars in the sky,
I stand on the road already for hours.
I have already broken the stick on the horse,
cut its hide into wounds.
Every blow on the thin bones
echoes from afar.
And suddenly someone threw the horse down,
mounted it to ride.
I tore a pole from the sleigh,
beat the horse in the sides —
until the one who mounted it
lay dead.
XXIV
Cold and quiet
hour after hour.
Who is there?
I am here.
Page 60. The escape poem reaches its dark conclusion: the dying horse stands with blood dripping from its mouth, won't take oats. He beats it until the stick breaks, cutting its hide. Each blow echoes from afar. Suddenly someone throws the horse down and mounts it — he tears a pole from the sleigh and beats until the rider is dead. The poem ends in profound isolation: 'Cold and quiet hour after hour. Who is there? I am here.' The girl has vanished; perhaps she was never there. Only the brutal reality of winter, the dying horse, a mysterious attacker, and ultimate solitude remain.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions