יז
XVII
Work 50 of 440
Page 58. The romantic vision intensifies then dissolves: under silver clouds she whispers 'I will be your wife.' Then silence — they ride like strangers, she throws down a white ribbon and murmurs of 'uncleared snow.' Did he fool himself? Bells, girls, cold wine — all imagined in mid-night? But bells are ringing — he sees a tent, gypsies approaching. The reality of the escape journey breaks through the dreamlike encounter.
יז
זילבער וואָלקנס שפּרייטן זיך —
ווינטערדיקער טוי.
רוימט זי שטיל אַ סוד מיר אײַן:
— איך וועל זײַן דײַן פֿרוי.
יח
די ליפּן פֿאַרטריקנט, די אויגן פֿאַרמאַכט,
מיר פֿאָרן און שווײַגן ווי פֿרעמדע די נאַכט.
עס זאָגט ווער אַרויס ווען אַ וואָרט דורך די ציין
ווי יעדער אין שליטן וואָלט פֿאָרן אַלײן.
זי זעצט זיך, פֿלעכט איבער די האָר אויפֿן קאָפּ,
אַ סטענגע אַ ווײַסע — זי וואַרפֿט עס אַראָפּ,
און מורמלט צו זיך מיט פֿאַרבאָרגענעם וויי
פֿון עפּעס אַן אומרײַנגעוואָרענעם שניי.
און ווידער זי לייגט זיך אַוועק און זי ליגט,
די האַנט אויפֿן האַרצן, די ליפּן פֿאַרדריקט:
מיר פֿאָרן און שווײַגן ווי פֿרעמדע די נאָכט,
עס גיט ווער אַן עפֿן אַ ברעם און פֿאַרמאַכט.
יט
האָב איך זיך אַלײן ניט אָפּגענאַרט
אין מיטן נאָכט —
גלעקלעך, מיידלעך, קאַלטן ווײַן
זיך אויסגעטראַכט.
וועמען וועט עס אײַנפֿאַלן
בײַנאָכט אַלײן
מיך אין וועג באַגעגענען
זיך לאָזן גיין?
גלעקלעך קלינגען? יאָ, איך זע
אַ בויד ניט ווײַט —
מיר אַנטקעגן קומען אָן
ציגײַנער-לײַט.
Yz
Zilber volkns shpreytn zikh —
vinterdiker toy.
Roymt zi shtil a sod mir ayn:
— Ikh vel zayn dayn froy.
Ykh
Di lipn fartriknt, di oygn farmakht,
mir forn un shvaygn vi fremde di nakht.
Es zogt ver aroys ven a vort durkh di tseyn
vi yeder in shlitn volt forn aleyn.
Zi zetst zikh, flekht iber di hor oyfn kop,
a stenge a vayse — zi varft es arop,
un murmlt tsu zikh mit farborgenen vey
fun epes an umrayngevorenem shney.
Un vider zi leygt zikh avek un zi ligt,
di hant oyfn hartsn, di lipn fardrikt:
mir forn un shvaygn vi fremde di nokht,
es git ver an efn a brem un farmakht.
Yt
Hob ikh zikh aleyn nit opgenart
in mitn nokht —
gleklekh, meydlekh, kaltn vayn
zikh oysgetrakht.
Vemen vet es aynfaln
baynokht aleyn
mikh in veg bagegengen
zikh lozn geyn?
Gleklekh klingen? Yo, ikh ze
a boyd nit vayt —
mir antkegn kumen on
tsigayner-layt.
XVII
Silver clouds spread —
winter dew.
She whispers a secret to me quietly:
— I will be your wife.
XVIII
Lips dried, eyes closed,
we ride and are silent like strangers the night.
Someone says a word now and then through the teeth
as if each in the sleigh were riding alone.
She sits up, braids her hair on her head,
a white ribbon — she throws it down,
and murmurs to herself with hidden pain
of some uncleared snow.
And again she lies down and lies,
hand on heart, lips pressed:
we ride and are silent like strangers the night,
someone opens an eyelid and closes it.
XIX
Did I not fool myself
in mid-night —
bells, girls, cold wine
imagined.
Who would think
at night alone
to meet me on the road
and let themselves go?
Bells ringing? Yes, I see
a tent not far —
toward me are coming
gypsy people.
Page 58. The romantic vision intensifies then dissolves: under silver clouds she whispers 'I will be your wife.' Then silence — they ride like strangers, she throws down a white ribbon and murmurs of 'uncleared snow.' Did he fool himself? Bells, girls, cold wine — all imagined in mid-night? But bells are ringing — he sees a tent, gypsies approaching. The reality of the escape journey breaks through the dreamlike encounter.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions