אויף דער שיף
On the Ship
Work 249 of 440
Page 303. 'Oyf der shif' (On the Ship) — a storm poem. A 'likhtiker man' (bright man) in a bright hat walks the deck alone while others lie 'in guses blaykh' (in pale dying). The 'got fun di yamen' (god of the seas) plays on 'tehomike trep' (abysmal stairs) — tehom being the biblical abyss. The lone figure, 'vayser fun shney' (whiter than snow), rises 'vi a nes' (like a miracle) in the face of death. With stiffened fingers like 'kuperner drot' (copper wire), he 'bayst zikh arayn inem shturmikn got' (bites into the stormy god) — confronting the divine through storm. Then 'Oyf poylisher erd' (On Polish Soil), dated 1925 — Leivick's return visit to Poland. The nightmarish train journey: 'nakete kep' (naked heads) with bodies like 'horike zek' (hairy sacks), hanging on dusty plush walls. They 'shlofn' and 'hengen' (sleep and hang). Under benches heads 'keyklen' (roll). An eye barely recognizes, a tongue pauses — then 'a khap un a shlep' (a grab and a drag). The dehumanizing poverty of interwar Polish Jewry.
אויף דער שיף
אַ ליכטיקער מאַן אין אַ ליכטיקן הוט
שפּאַנט זיך אָרום אויף דער שיף, אויף דער דעק:
אַן איינציקער, וועמען ס'איז האָפֿערדיק גוט
אין פּאַניק פֿון וואַקל און אונטערגאַנג־שרעק.
צעשלײַדערטע ליגן פֿאַרוואָרפֿענע קעפּ
פֿון מענער און פֿרויען אין גוסס בלײַך.
דער גאָט פֿון די ימען, אויף תּהומיקע טרעפּ,
אַ שוימיקער שפּילט זיך אין נידער און הייך.
געוויין פֿון סיגנאַלן. פֿאַרוואונדיקט. געשריי.
די נאַכט די געשרייען פֿרעסט־אויף מיט איין פֿרעס:
דער האָפֿערדיק־איינציקער, ווײַסער פֿון שניי
אין אָנקום פֿון אומקום גייט־אויף ווי אַ נס.
מיט פּנים צו רויז־ווינט, בײַם אָנשפּאַר פֿון באָרט,
מיט פֿינגער געשטײַפֿטע, ווי קופּערנער דראָט,
מיט ליפּן פֿון ערשטן דורכקוואַליקן וואָרט
ער בײַסט זיך אַרײַן אינעם שטורמיקן גאָט.
אויף פּוילישער ערד
(1925)
I
אויף אַ פּוילישער באַן צווישן נאַקעטע קעפּ
איך פֿיר מיך אָרום איבער וועגן־געפֿלעכט,
אויף בענק און אויף פֿענצטער אַריבער די טרעפּ
nאָך נאַקעטער ליגן פֿאַרוויאַנעטע נעכט.
די נאַקעטע קעפּ האָבן ערגעץ־וואו הענט,
און אַקסלען און בײַכער, ווי האָריקע זעק,
וואָס הענגען אויף פּליושענע, שטויביקע ווענט,
געבראַכטע צו שלעפּן פֿון ערגעץ אַ העק.
זיי שלאָפֿן, זיי הענגען. די שטעכיקע הענט,
און אונטער דער באַנק קייקלען אום זיך די קעפּ:
אַן אויג קוקט זיך סתּם: יאָ דערקענט — ניט דערקענט,
אַ צונג פּויזעט צו — און אַ כאַפּ און אַ שלעפּ.
Oyf der shif
A likhtiker man in a likhtikn hut
shpant zikh arum oyf der shif, oyf der dek:
an eyntsiker, vemen s'iz hoferidik gut
in panik fun vakl un untergang-shrek.
Tseshlayderte lign farforfene kep
fun mener un froyen in guses blaykh.
Der got fun di yamen, oyf tehomike trep,
a shoymiker shpilt zikh in nider un heykh.
Geveyn fun signaln. Farvundikt. Geshray.
Di nakht di geshryen frest-oyf mit eyn fres:
der hoferidik-eyntsiker, vayser fun shney
in onkum fun umkum geyt-oyf vi a nes.
Mit ponim tsu royz-vint, baym onshpar fun bort,
mit finger geshtayfte, vi kuperner drot,
mit lipn fun ershtn durkhkvalkn vort
er bayst zikh arayn inem shturmikn got.
Oyf poylisher erd
(1925)
I
Oyf a poylisher ban tsvishn nakete kep
ikh fir mikh arum iber vegn-geflekht,
oyf benk un oyf fentster ariber di trep
nokh naketer lign farviyanete nekht.
Di nakete kep hobn ergetz-vu hent,
un akslen un baykher, vi horike zek,
vos hengen oyf pliushenene, shtoybike vent,
gebrakhte tsu shlepn fun ergetz a hek.
Zey shlofn, zey hengen. Di shtekhike hent,
un unter der bank keyklen um zikh di kep:
an oyg kukt zikh stam: yo derkent — nit derkent,
a tsung poyzzet tsu — un a khap un a shlep.
On the Ship
A bright man in a bright hat
strides around on the ship, on the deck:
a sole one, for whom it is hopefully good
in panic of rocking and terror of doom.
Scattered lie thrown-about heads
of men and women in pale dying.
The god of the seas, on abysmal stairs,
a foaming one plays in low and high.
Weeping of signals. Wounded. Screaming.
The night devours the screams with one devour:
the hopefully-sole one, whiter than snow
in the arrival of death rises like a miracle.
With face to rose-wind, at the support of the railing,
with fingers stiffened, like copper wire,
with lips of the first piercing word
he bites into the stormy god.
On Polish Soil
(1925)
I
On a Polish train among naked heads
I lead myself around through webs of roads,
on benches and on windows across the stairs
even more naked lie wilted nights.
The naked heads have somewhere hands,
and shoulders and bellies, like hairy sacks,
that hang on plush, dusty walls,
brought to drag from somewhere a yoke.
They sleep, they hang. The prickly hands,
and under the bench roll about the heads:
an eye looks casually: yes recognizes — doesn't recognize,
a tongue pauses — and a grab and a drag.
Page 303. 'Oyf der shif' (On the Ship) — a storm poem. A 'likhtiker man' (bright man) in a bright hat walks the deck alone while others lie 'in guses blaykh' (in pale dying). The 'got fun di yamen' (god of the seas) plays on 'tehomike trep' (abysmal stairs) — tehom being the biblical abyss. The lone figure, 'vayser fun shney' (whiter than snow), rises 'vi a nes' (like a miracle) in the face of death. With stiffened fingers like 'kuperner drot' (copper wire), he 'bayst zikh arayn inem shturmikn got' (bites into the stormy god) — confronting the divine through storm. Then 'Oyf poylisher erd' (On Polish Soil), dated 1925 — Leivick's return visit to Poland. The nightmarish train journey: 'nakete kep' (naked heads) with bodies like 'horike zek' (hairy sacks), hanging on dusty plush walls. They 'shlofn' and 'hengen' (sleep and hang). Under benches heads 'keyklen' (roll). An eye barely recognizes, a tongue pauses — then 'a khap un a shlep' (a grab and a drag). The dehumanizing poverty of interwar Polish Jewry.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions