אין ווײַסער נאַכט
In White Night
Work 62 of 440
Page 71. 'In White Night': Broadway's electric spectacle — restaurants full, colored lights like dancing stars, first snow falling. The walker feels carried on women's outstretched hands, blinded by shop windows, knowing someone must wait for him but never finding her — 'another has long since taken your place.' The immigrant's exclusion from American plenty. 'On the Fires': exhaustion after the 'roaring day' (factory work), hands and feet dead, but eyes still alive, racing like stars to distant fires. The sweatshop worker's spirit escapes his broken body.
אין ווײַסער נאַכט
אין ווײַסער נאַכט איז אײַנגעהילט בראָדוויי
און אַלע רעסטאַראַנען זײַנען פֿול און אַלע טעאַטערן;
דורך אַלערליי קאָלירטע טאַנצנדיקע שטערן
פֿון אויבן פֿאַלט דער ערשטער ווינטערדיקער שניי.
די נאַכט ערשט פֿאַנגט זיך אָן. פֿון גאַסן אַלערליי
די אויטאָמאָבילן איינס נאָך איינס מיט שנעלקייט זיך פֿאַרקערן,
דו גייסט — אַזוי ווי אין דער לופֿט געטראָגן וואָלסטו ווערן
אויף אויסגעשטרעקטע פֿרויען־הענט, אויף זײַדן־געניי.
פֿון אויסשטעלונג צו אויסשטעלונג, פֿאַרבלענדט פֿון שײַן,
דו ווייסט ניט וואו זיך אָפּשטעלן און וואו אַרײַן.
און וועלכע פֿון די שענסטע פֿרויען וואַרטן אויף דײַן קומען?
דו ווייסט — דאָרט ערגעץ איינע מוז דאָך זײַן,
וואָס וואַרט אויף דיר, נאָר דו טרעפֿסט קיינמאָל ניט וואו אויס, וואו אײַן;
אַז אַנדערער דײַן פּלאַץ האָט שוין פֿון שעה׳ן לאַנג פֿאַרנומען.
אויף די פֿײַערן
אויף די פֿײַערן אין לופֿט די טאַנצנדיקע קוק איך,
און די אויגן מײַנע —
ווערן ווי די פֿײַערן אין לופֿט די טאַנצנדיקע.
וואָס איז מיר געבליבן מער פֿון רוישנדיקן טאָג,
אַז ניט די אויגן מײַנע? —
הענט און פֿיס זיי זײַנען טויט פֿון רוישנדיקן טאָג.
הענט און פֿיס זיי הענגען אויפֿן שטול זיך וויגנדיקע.
נאָר די אויגן מײַנע —
לאָזן זיך אַלײן אַוועק ווײַט, ווײַט פֿונעם שטול דעם וויגנדיקן.
ווי עס לויפֿן איבער שטערן אין געדיכטער פֿינצטערניש —
די אויגן מײַנע —
צו די ווײַטע פֿײַערן שנײַדן זיי זיך דורך דער פֿינצטערניש.
לאַנג שוין האָבן מיך פֿאַרוויגט די פֿײַערן די טאַנצנדיקע,
נאָר די אויגן מײַנע
ברענען ערגעץ וואו נאָך מיט די פֿײַערן די טאַנצנדיקע.
In vayser nakht
In vayser nakht iz ayngehilt brodvey
un ale restoranenen zaynen ful un ale teatern;
durkh alerley kolirte tantsndike shtern
fun oybn falt der ershter vinterdiker shney.
Di nakht ersht fangt zikh on. Fun gasn alerley
di otomobiln eyns nokh eyns mit shnelkeyt zikh farkern,
du geyst — azoy vi in der luft getrogn volstu vern
oyf oysgeshtrekste froyen-hent, oyf zaydn-geney.
Fun oysshtelung tsu oysshtelung, farblent fun shayn,
du veyst nit vu zikh opshteln un vu arayn.
Un velkhe fun di shenste froyen vartn oyf dayn kumen?
Du veyst — dort ergets eyne muz dokh zayn,
vos vart oyf dir, nor du trefst keynmol nit vu oys, vu ayn;
az anderer dayn plats hot shoyn fun sho'n lang farnumen.
Oyf di fayern
Oyf di fayern in luft di tantsndike kuk ikh,
un di oygn mayne —
vern vi di fayern in luft di tantsndike.
Vos iz mir geblibn mer fun royshndikn tog,
az nit di oygn mayne? —
hent un fis zey zaynen toyt fun royshndikn tog.
Hent un fis zey hengen oyfn shtul zikh vigndike.
Nor di oygn mayne —
lozn zikh aleyn avek vayt, vayt funem shtul dem vigndikn.
Vi es loyfn iber shtern in gedhkhter fintsternish —
di oygn mayne —
tsu di vayte fayern shnaydn zey zikh durkh der fintsternish.
Lang shoyn hobn mikh farvigt di fayern di tantsndike,
nor di oygn mayne
brenen ergets vu nokh mit di fayern di tantsndike.
In White Night
In white night Broadway is wrapped
and all the restaurants are full and all the theaters;
through all kinds of colored dancing stars
from above falls the first winter snow.
The night is just beginning. From all kinds of streets
the automobiles one by one with speed return,
you walk — as if you would be carried in the air
on outstretched women's hands, on silk-sewing.
From display to display, blinded by the shine,
you don't know where to stop and where to enter.
And which of the most beautiful women await your coming?
You know — somewhere there must be one
who waits for you, but you never find where out, where in;
that another has long since taken your place.
On the Fires
At the fires in the air, the dancing ones, I look,
and my eyes —
become like the fires in the air, the dancing ones.
What is left to me from the roaring day,
if not my eyes? —
hands and feet they are dead from the roaring day.
Hands and feet hang on the chair rocking.
But my eyes —
leave by themselves far, far from the rocking chair.
As stars race through dense darkness —
my eyes —
to the distant fires they cut through the darkness.
Long have the dancing fires rocked me to sleep,
but my eyes
burn somewhere still with the fires, the dancing ones.
Page 71. 'In White Night': Broadway's electric spectacle — restaurants full, colored lights like dancing stars, first snow falling. The walker feels carried on women's outstretched hands, blinded by shop windows, knowing someone must wait for him but never finding her — 'another has long since taken your place.' The immigrant's exclusion from American plenty. 'On the Fires': exhaustion after the 'roaring day' (factory work), hands and feet dead, but eyes still alive, racing like stars to distant fires. The sweatshop worker's spirit escapes his broken body.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions