אין קיינעמס לאַנד
In No One's Land
Work 88 of 440
Page 101. 'In No One's Land' (In Keynems Land): The title poem of this major section. The phrase evokes WWI's 'no man's land' but transforms it into an existential metaphor. Two lovers journey together to this nowhere-place — 'far for one, near for two.' The world of houses and streets fades. They walk step by step toward the final edge with no return. Among ordinary people they seem 'strange-familiar' but their reality is utterly different. The poem ends with the revelation that they have long been sleeping together, rocking, singing the death-song. A profound meditation on exile, alienation, and the secret knowledge of mortality shared by lovers.
אין קיינעמס לאַנד
פֿון דעם גאַסיקן געשריי
קום מיט מיר אין קיינעמס לאַנד,
ווײַט פֿאַר איינעם, נאָענט פֿאַר צוויי
איז דער וועג צו קיינעמס לאַנד.
פֿון דײַן אומעטיקן הויז
שטרעקסטו אויס צו מיר דײַן האַנט,
אַזאַ וואָרט איך זאָג אַרויס,
אַזאַ וואָרט פֿון קיינעמס לאַנד.
ווי אַן אויגנבליק פֿאַרגייט,
נעמען שווינדן נאָכאַנאָנד
הײַזער, גאַסן. לער און ברייט
שפּרייט פֿאַר אונדז זיך קיינעמס לאַנד.
מיר, געקומענע נאָך פֿרייד,
אין פֿאַרלאָרענעם פֿאַרשטאַנד,
גייען מיר צו אַלץ געגרייט
טראָט נאָך טראָט אין קיינעמס לאַנד.
ביז עס קומט די גוטע שעה
פֿירט אונדז צו צום לעצטן ראַנד.
קיין צוריקקער איז ניטאָ
אויף דער גרייס פֿון קיינעמס לאַנד.
צווישן מענטשן זײַנען מיר
גלײַך ווי אַלע פֿרעמד־באַקאַנט,
יעדעס וואָרט און יעדער ריר
גאָר ניט ווי אין קיינעמס לאַנד.
יעדער האָט פֿאַר זיך אַ הויז,
יעדער האָט פֿאַר זיך אַ וואַנט;
לעבן מיר טאָג־אײַן טאָג־אויס
גאָרניט ווי אין קיינעמס לאַנד.
קיינער ווייסט ניט, אַז שוין לאַנג
שלאָפֿן מיר פֿאַרוויגט בײַנאַנד,
זינגענדיק דעם טויט־געזאַנג
אויף דער גרייס פֿון קיינעמס לאַנד.
In Keynems Land
Fun dem gasikn geshrey
Kum mit mir in keynems land,
vayt far eynem, noent far tsvey
iz der veg tsu keynems land.
Fun dayn umetikn hoyz
shtreksту oys tsu mir dayn hant,
aza vort ikh zog aroys,
aza vort fun keynems land.
Vi an oygnblik fargeyt,
nemen shvindn nokhanond
hayzer, gasn. Ler un breyt
shpreyt far undz zikh keynems land.
Mir, gekumene nokh freyd,
in farlorеnem farshtand,
geyen mir tsu alts gereyt
trot nokh trot in keynems land.
Biz es kumt di gute sho
firt undz tsu tsum letstn rand.
Keyn tsurikker iz nito
oyf der greys fun keynems land.
Tsvishn mentshn zaynen mir
glaykh vi ale fremd-bakant,
yedes vort un yeder rir
gor nit vi in keynems land.
Yeder hot far zikh a hoyz,
yeder hot far zikh a vant;
lebn mir tog-ayn tog-oys
gornit vi in keynems land.
Keyner veyst nit, az shoyn lang
shlofn mir farvigt baynand,
zingendik dem toyt-gezang
oyf der greys fun keynems land.
In No One's Land
From the Street's Cry
Come with me to no one's land,
far for one, near for two
is the way to no one's land.
From your melancholy house
you stretch out your hand to me,
such a word I speak out,
such a word from no one's land.
As a moment passes,
houses, streets begin to fade one after another.
Empty and broad
spreads before us no one's land.
We who came seeking joy,
in lost understanding,
we walk toward everything prepared
step by step in no one's land.
Until the good hour comes
and leads us to the final edge.
There is no return
in the expanse of no one's land.
Among people we are
like everyone, strange-familiar,
every word and every move
nothing like in no one's land.
Everyone has for himself a house,
everyone has for himself a wall;
we live day in day out
nothing like in no one's land.
No one knows that for so long
we sleep rocked together,
singing the death-song
in the expanse of no one's land.
Page 101. 'In No One's Land' (In Keynems Land): The title poem of this major section. The phrase evokes WWI's 'no man's land' but transforms it into an existential metaphor. Two lovers journey together to this nowhere-place — 'far for one, near for two.' The world of houses and streets fades. They walk step by step toward the final edge with no return. Among ordinary people they seem 'strange-familiar' but their reality is utterly different. The poem ends with the revelation that they have long been sleeping together, rocking, singing the death-song. A profound meditation on exile, alienation, and the secret knowledge of mortality shared by lovers.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions