זאָג איך: טאַטע, איך וועל שטאַרבן.
I say: Father, I will die.
Work 7 of 440
Page 15. This page concludes 'Der beyzer tate' with a haunting vision of the child's death and the father's grief. The second poem 'Teg — zey geyen' (Days — They Pass) is a meditation on transience, seasons, birth and death, and the mysterious call of fate. The image of the 'string torn in the air' suggests the fragility of life and connection.
זאָג איך: טאַטע, איך וועל שטאַרבן.
מער וועסטו שוין מיך נישט שלאָגן.
ליכטלעך ברענען
אויף דער ערד בײַ מײַן צוקאָפּן.
קינדער ווײנען.
קינדער ווערן מיד און שלאָפֿן.
קלאָגט אַלײן דער בײזער טאַטע.
טעג — זײ גײען
טעג — זײ גײען, און מיט זײ
פֿאַרגײען צער און שרעק,
אין לענדער ווײַטע ווינטערדיקע
דער זומער גײט אַוועק.
אַ ליכטיקײט אַ טונקעלע
פֿאַרנעמט דעם הימל־ברעג,
געבליבן נאָך אַ בלוילעכקײט
פֿון זומערדיקע טעג.
אַ קאַלטע אַ געלײַטערטע
די זון קוקט פֿון דער הײך:
אַז וואויל דעם נײַגעבוירענעם,
דעם שטאַרבנדיקן אויך.
עס רופֿט פֿון ערגעץ ווײַט זיך אָפּ
אַ שנײַדנדיקע זאָג,
און טריט פֿון אַן אַנטלאָפֿענעם
פֿאַריאָגטן אין געיעג.
און ווײנענדיק און טרײסטנדיק
גײט ווער דיר נאָך און רופֿט,
און עפּעס ווי אַ סטרונע ווערט
צעריסן אין דער לופֿט.
Zog ikh: tate, ikh vel shtarbn.
Mer vestu shoyn mikh nisht shlogn.
Likhtlekh brenen
oyf der erd bay mayn tsukopn.
Kinder veynen.
Kinder vern mid un shlofn.
Klogt aleyn der beyzer tate.
Teg — zey geyen
Teg — zey geyen, un mit zey
fargeyen tser un shrek,
in lender vayte vinterdike
der zumer geyt avek.
A likhtikeyt a tunkele
farnemt dem himl-breg,
geblibn nokh a bloylekhkeyt
fun zumerdike teg.
A kalte a gelayterte
di zun kukt fun der heykh:
az voyl dem naygeborenem,
dem shtarbndikin oykh.
Es ruft fun ergets vayt zikh op
a shnaydndike zog,
un trit fun an antlofenem
faryogtn in geyeg.
Un veynendik un treystndik
geyt ver dir nokh un ruft,
un epes vi a strune vert
tserisn in der luft.
I say: Father, I will die.
You won't beat me anymore.
Little candles burn
on the ground by my head.
Children cry.
Children grow tired and sleep.
Alone mourns the angry father.
Days — They Pass
Days — they pass, and with them
pass sorrow and fear,
in distant wintry lands
the summer goes away.
A brightness, a dark one
takes hold of the horizon,
still remaining a blueness
from summer days.
A cold, purified one —
the sun looks from the height:
how good for the newborn,
for the dying too.
From somewhere far calls back
a cutting saw,
and steps of one who fled
chased in the hunt.
And weeping and comforting
someone follows you and calls,
and something like a string becomes
torn in the air.
Page 15. This page concludes 'Der beyzer tate' with a haunting vision of the child's death and the father's grief. The second poem 'Teg — zey geyen' (Days — They Pass) is a meditation on transience, seasons, birth and death, and the mysterious call of fate. The image of the 'string torn in the air' suggests the fragility of life and connection.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions