שטערנס פֿאַלן צו צו שטאָלענע קאַנטן,
Foreheads fall to steel edges,
Work 337 of 440
Page 395. 'A briv fun Amerike' continuation: vivid sweatshop scene. 'Shterns faln tsu shtolene kantn' (foreheads fall to steel edges), 'shvartsaplen' (pupils — lit. 'black-apples') crawl under brows. Hands chase hands 'iber zaydns, gevantn' (over silks, garments) 'biz tempn klem' (to the temples' squeeze). Presses 'shlaydern zikh in fiber' (hurl themselves in fever), scissors 'veynen in angst-geveyn' (weep in anguish-cry). When wheels stop, hands don't leave — 'es iz aleyn a mashin a yeder' (each one is themselves a machine), loaded 'oyf umtsolike teg' (for countless days). Poet becomes 'a teyl, un farshlung' (a part, and swallowed). The 'shap' (shop) is 'kaylekhdik, shtolik' (round, steely). Boss hurls 'galik' (gall) with 'Hori op!' (Hurry up! — from English). Pride conflicts with powerlessness: 'far dayn koved' (for your honor — Hebrew) would fight, but 'a vort zogn hostu nit keyn mut' (no courage to say a word). Words 'bomblen zikh in moyekh' (rumble in brain — Hebrew 'moach'). Knees buckle until 'frishe koyekh' (fresh power — Hebrew) restores them. 'A ring mit im in eyn keyt' (a link with him in one chain) — solidarity in alienation.
שטערנס פֿאַלן צו צו שטאָלענע קאַנטן,
שוואַרצאַפּלען פֿאַרקריכן אונטער ברעם:
און הענט יאָגן הענט איבער זײַדנס, געוואַנטן
ביז לעצטן, ביז טעמפּן קלעם.
עס שלײַדערן זיך די פּרעסן אין פֿיבער
און שערן וויינען אין אַנגסט־געוויין,
און עס דוכט זיך, אַז זיי שנײַדן איבער
אין פֿאַרצווייפֿלונג דעם הימל זיך אַליין.
און אַז ס׳שטעלן זיך אָפּ אויף אַ מינוט די רעדער,
אָבער די הענט נעמען זיך ניט אַוועק:
עס איז אַליין אַ מאַשין אַ יעדער —
מיט אָנגעלאָדנקייט אויף אומצאָליקע טעג.
ווער איך אויך אַ טייל, און פֿאַרשלונגען,
און איך קלאַפּ, און איך שנײַד, און הייב,
און ס׳אָטעמען אײַן און אויס מײַנע לונגען
גלײַך מיט אַלעמען היץ און שטויב.
דער שאַפּ איז קיילעכדיק, שטאָליק,
און דער באָס, מיט אַקצענטירטן טראָפּ,
גיט אַלע ווײַלע אַ שלײַדער גאַליק —
אין פּנים אַרײַן: האָרי אָפּ, האָרי אָפּ!
דו ווייסט, ס׳איז קיין האַר אויף דיר קיינער,
פֿאַר דײַן כּבֿוד וואָלסטו זיך שלאָגן ביז בלוט,
און דאָ ווערט דיר עפּעס קאַלט אויף די ציינער,
און אַ וואָרט זאָגן האָסטו ניט קיין מוט.
די ווערטער נעמען באָמבלען זיך אין מוח,
און די קני גיבן צו דער ערד זיך אַ צי,
ביז עס גיט אַ שטראָם אין דיר אַ פֿרישער כּוח
און ס׳גלײַכן אויס זיך צוריק דײַנע קני.
איך האָב קיין צײַט ניט אין די אויגן צו קוקן
פֿונעם שכן לעבן מיר וואָס שטייט:
איך פֿיל נאָר אינעם בייג פֿון זײַן רוקן,
אַז איך בין אַ רינג מיט אים אין איין קייט —
Shterns faln tsu tsu shtolene kantn,
shvartsaplen farkrikhn unter brem:
un hent yogn hent iber zaydns, gevantn
biz letstn, biz tempn klem.
Es shlaydern zikh di presn in fiber
un shern veynen in angst-geveyn,
un es dukht zikh, az zey shnaydn iber
in fartsveyflung dem himl zikh aleyn.
Un az s'shteln zikh op oyf a minut di reder,
ober di hent nemen zikh nit avek:
es iz aleyn a mashin a yeder —
mit ongelodnkayt oyf umtsolike teg.
Ver ikh oykh a teyl, un farshlung,
un ikh klap, un ikh shnayd, un heyb,
un s'otemen ayn un oys mayne lungn
glaykh mit alemen hits un shtoyb.
Der shap iz kaylekhdik, shtolik,
un der bos, mit aktsentirtn trop,
git ale vayle a shlayder galik —
in ponim arayn: Hori op, hori op!
Du veyst, s'iz keyn har oyf dir keyner,
far dayn koved volstu zikh shlogn biz blut,
un do vert dir epes kalt oyf di tseyner,
un a vort zogn hostu nit keyn mut.
Di verter nemen bomblen zikh in moyekh,
un di kni gibn tsu der erd zikh a tsi,
biz es git a shtrom in dir a frishe koyekh
un s'glaykhn oys zikh tsurik dayne kni.
Ikh hob keyn tsayt nit in di oygn tsu kukn
funem shokhn lebn mir vos shteyt:
ikh fil nor inem beyg fun zayn rukn,
az ikh bin a ring mit im in eyn keyt —
Foreheads fall to steel edges,
pupils crawl under brows:
and hands chase hands over silks, garments
to the last, to the temples' squeeze.
The presses hurl themselves in fever
and scissors weep in anguish-cry,
and it seems that they cut through
in despair the sky themselves.
And when the wheels stop for a minute,
but the hands don't remove themselves:
each one is themselves a machine —
loaded for countless days.
I too become a part, and swallowed,
and I knock, and I cut, and lift,
and my lungs breathe in and out
together with everyone heat and dust.
The shop is round, steely,
and the boss, with accented drop,
every while hurls gall —
into the face: Hurry up, hurry up!
You know, no one is your master,
for your honor you would fight to blood,
and here something grows cold on your teeth,
and to say a word you have no courage.
The words begin to rumble in the brain,
and the knees give a pull toward the earth,
until a fresh power streams in you
and your knees straighten out again.
I have no time to look into the eyes
of the neighbor standing beside me:
I feel only in the bend of his back,
that I am a link with him in one chain —
Page 395. 'A briv fun Amerike' continuation: vivid sweatshop scene. 'Shterns faln tsu shtolene kantn' (foreheads fall to steel edges), 'shvartsaplen' (pupils — lit. 'black-apples') crawl under brows. Hands chase hands 'iber zaydns, gevantn' (over silks, garments) 'biz tempn klem' (to the temples' squeeze). Presses 'shlaydern zikh in fiber' (hurl themselves in fever), scissors 'veynen in angst-geveyn' (weep in anguish-cry). When wheels stop, hands don't leave — 'es iz aleyn a mashin a yeder' (each one is themselves a machine), loaded 'oyf umtsolike teg' (for countless days). Poet becomes 'a teyl, un farshlung' (a part, and swallowed). The 'shap' (shop) is 'kaylekhdik, shtolik' (round, steely). Boss hurls 'galik' (gall) with 'Hori op!' (Hurry up! — from English). Pride conflicts with powerlessness: 'far dayn koved' (for your honor — Hebrew) would fight, but 'a vort zogn hostu nit keyn mut' (no courage to say a word). Words 'bomblen zikh in moyekh' (rumble in brain — Hebrew 'moach'). Knees buckle until 'frishe koyekh' (fresh power — Hebrew) restores them. 'A ring mit im in eyn keyt' (a link with him in one chain) — solidarity in alienation.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions