ברידער, וואו זײַנען די קוילן פֿון אויפֿשטאַנד?
Brothers, where are the coals of uprising?
Work 96 of 440
Page 109. 'Ring the Bells of Uprising' continuation: The poem intensifies its bitter questioning. Where are the coals, the flames to destroy our own home? An echo comes from the night forests — who screamed? The revolutionaries crawl on hands and feet, roll through caves. No one answers their calls, the gate stays closed, the yortsayt (memorial) candles won't burn. Where are the shofars (rams' horns — traditional Jewish instruments of awakening) of uprising? The final refrain: the bells will ring on by themselves. A profound meditation on exhausted revolution and the autonomy of historical forces.
ברידער, וואו זײַנען די קוילן פֿון אויפֿשטאַנד?
ברידער, וואו זײַנען די פֿלאַמען פֿון אויפֿשטאַנד —
די אייגענע הײַם צו פֿאַרטיליקן?
אויבן דער הימל איז לאַנג שוין פֿאַרלאָשן,
און פֿון די שטילע נאַכטיקע וועלדער
קומט אָן אַן עכאָ
פֿון לאַנג שוין געשריענע קולות:
ווער האָט געשריען? ווער? —
לאָזט זיך אַרונטער און קניט צו דער ערד,
פּויזעט אויף הענט און אויף פֿיס
גאַס־אײַן און גאַס־אויס,
פֿעלד־אײַן און פֿעלד־אויס,
ביז איר שפּרינגט אויף און איר יאָמערט אַרויס:
— ווער האָט געשריען? ווער?
נאַכטיקע וועלדער באַדאַרפֿן זײַן שטום.
ברידער, וואו זײַנען די העק פֿון אויפֿשטאַנד?
ברידער, וואו זײַנען די זעגן פֿון אויפֿשטאַנד —
די נאַכטיקע וועלדער צו אײַנוואַרפֿן?
ליגן מיר אַלע אַנידערגעפֿאַלענע,
ליגן מיר אַלע און וואַרטן —
אויף וואָס און אויף וועמען וואַרטן? —
הייבט זיך אָן קייקלען וועג־אײַן און וועג־אויס
פֿון היילן צו היילן דורך היילן
ביז איר דערקייקלט זיך.
— קומט אונדז אַנטקעגן! — עס רירט זיך ניט קיינער.
— עפֿנט דאָס טויער! — דאָס טויער איז צוגעמאַכט.
— צינדט אָן די יאָרצײַטן! — יאָרצײַטן ברענען ניט.
ברידער, וואו זײַנען די שופֿרות פֿון אויפֿשטאַנד?
ברידער, וואו זײַנען די לאַמען פֿון אויפֿשטאַנד —
דאָס אייביקע טויער צו אויפֿברעכן?
קלינגט אין די גלאָקן, קלינגט אין די גלאָקן,
קלינגט אין די גלאָקן פֿון אויפֿשטאַנד,
און אַז איר ווערט מיד — רוט זיך אָפּ,
די גלאָקן וועלן אַלײן זיך שוין וויגן,
די גלאָקן וועלן אַלײן שוין דערקלינגען,
דערקלינגען,
אַלײן שוין דערקלינגען.
Brider, vu zaynen di koyln fun oyfshtand?
Brider, vu zaynen di flamen fun oyfshtand —
di eygene heym tsu fartilkn?
Oybm der himl iz lang shoyn farloshn,
un fun di shtile nakhtike velder
kumt on an ekho
fun lang shoyn geshriyene koyles:
ver hot geshrign? Ver? —
Lozt zikh arunter un knit tsu der erd,
poyzet oyf hent un oyf fis
gas-ayn un gas-oys,
feld-ayn un feld-oys,
biz ir shpringt oyf un ir yomert aroys:
— Ver hot geshrign? Ver?
Nakhtike velder badarfn zayn shtum.
Brider, vu zaynen di hek fun oyfshtand?
Brider, vu zaynen di zegn fun oyfshtand —
di nakhtike velder tsu aynvarfn?
Lign mir ale anidergefаlene,
lign mir ale un vartn —
oyf vos un oyf vemen vartn? —
Heybt zikh on keyklen veg-ayn un veg-oys
fun heyln tsu heyln durkh heyln
biz ir derkeyklt zikh.
— Kumt undz antkegn! — es rirt zikh nit keyner.
— Efnt dos toyer! — dos toyer iz tsugemakht.
— Tsindt on di yortsaytn! — yortsaytn brenen nit.
Brider, vu zaynen di shofres fun oyfshtand?
Brider, vu zaynen di lamen fun oyfshtand —
dos eybike toyer tsu oyfbrekhn?
Klingt in di glokn, klingt in di glokn,
klingt in di glokn fun oyfshtand,
un az ir vert mid — rut zikh op,
di glokn veln aleyn zikh shoyn vign,
di glokn veln aleyn shoyn derklingen,
derklingen,
aleyn shoyn derklingen.
Brothers, where are the coals of uprising?
Brothers, where are the flames of uprising —
to destroy our own home?
Above, the sky has long been extinguished,
and from the quiet night forests
comes an echo
of voices long since cried out:
who screamed? Who? —
Lower yourselves and kneel to the earth,
pause on hands and feet
street in street out,
field in field out,
until you leap up and cry out:
— Who screamed? Who?
Night forests must be mute.
Brothers, where are the axes of uprising?
Brothers, where are the saws of uprising —
to cut down the night forests?
We lie all fallen down,
we all lie and wait —
for what and for whom do we wait? —
Begin to roll road in road out
from caves to caves through caves
until you roll to a stop.
— Come meet us! — no one stirs.
— Open the gate! — the gate is closed.
— Light the memorial candles! — memorial candles don't burn.
Brothers, where are the shofars of uprising?
Brothers, where are the lame of uprising —
to break down the eternal gate?
Ring the bells, ring the bells,
ring the bells of uprising,
and when you grow tired — rest,
the bells will rock themselves,
the bells will ring on by themselves,
ring on,
ring on by themselves.
Page 109. 'Ring the Bells of Uprising' continuation: The poem intensifies its bitter questioning. Where are the coals, the flames to destroy our own home? An echo comes from the night forests — who screamed? The revolutionaries crawl on hands and feet, roll through caves. No one answers their calls, the gate stays closed, the yortsayt (memorial) candles won't burn. Where are the shofars (rams' horns — traditional Jewish instruments of awakening) of uprising? The final refrain: the bells will ring on by themselves. A profound meditation on exhausted revolution and the autonomy of historical forces.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions