און טאַנצטראָט פֿון שטיוול אָפּזאַץ
And dance-step of boot heels
Work 257 of 440
Page 312. 'Ihumen' sections VII (conclusion) and VIII. Sensory memories continue: 'tantstrot fun shtivl opzats' (dance-step of boot heels), 'draystayt fun ledernem rekl' (boldness of leather jacket), 'farshemtkayt fun blekhener tats' (bashfulness of tin bowl), 'shlyakhikn glekl' (muddy little bell) — the textures of shtetl life. The speaker declares: 'Bin mid un bin gliklekh' (I am tired and happy), no longer wanting to be 'zikh aleyn a faynt' (an enemy to myself), to 'zikh fayln mit eygenem boygn' (arrow himself with his own bow). He reaches for the 'lempl' (little lamp), holds the tiny walls, the worn 'kastn' (chest). Sleep should be 'a shif mit naye fartsoygenene mastn' (a ship with new stretched masts). Section VIII: the shtetl's 'nomen oyf groy-alte tsigl' (name on grey-old bricks), the town is 'din un farshvign' (thin and silent), rocking its child but unable to 'farvign' (rock to stillness). The shtetl extends fingers with 'tseloykhtener umet' (illuminated sadness). 'An oyrekh tsu dir iz gekumen' (a guest has come to you) — Leivick as the prodigal son. A 'vort tsvishn zeltn un zeltn' (word between seldom and seldom) — the rare moment of communion. 'Mir vign zikh nit tsum farvign' — rocking not toward stillness, perpetual motion.
און טאַנצטראָט פֿון שטיוול אָפּזאַץ
און דרײַסטקייט פֿון לעדערנעם רעקל,
פֿאַרשעמטקייט פֿון בלעכענער טאַץ
און אויפֿשטײַג פֿון שליאַכיקן גלעקל.
בין מיד און בין גליקלעך, בלאָנדער פֿרײַנט, —
וואָס שטעלסטו אויף מיר אויס דײַנע אויגן? —
איך וויל ניט מער זײַן זיך אַליין אַ פֿײַנט,
זיך פֿײַלן מיט אייגענעם בויגן.
איך שטרעק אויס מײַנע ביידע הענט
צום אָוונט פֿון לעמפּל צופֿאַסטן.
איך האַלט דײַנע קליינינקע ווענט,
דײַן בעט און צעפֿאָרענעם קאַסטן.
דאָס קנייטל אין לעמפּל פֿאַרטיף,
לייג מיך שלאָפֿן אויף דיל צי אויף קאַסטן,
און זאָל מיר מײַן שלאָף זײַן אַ שיף
מיט נײַע פֿאַרצויגענע מאַסטן.
VIII
דײַן נאָמען אויף גרוי־אַלטע ציגל,
אַליין ביסטו דין און פֿאַרשוויגן,
דײַן קינד אין צעוואָרפֿענעם וויגל,
דו וויגסט און דו קענסט ניט פֿאַרוויגן.
שטרעקסט אויס דײַנע פֿינגער — צו וועמען?
אויף פֿינגער — צעלויכטענער אומעט,
אַ קוק דורך דערהייבענע ברעמען —
זע, אַן אורח צו דיר איז געקומען.
פֿאַרשפּרייטסט דײַנע הענט ווי געצעלטן,
און דער, וואָס געקומען — אָט קניט ער:
אַ וואָרט צווישן זעלטן און זעלטן,
צווישן צוויי גופֿן — אַ דריטער.
איך רו אונטער דײַנע געצעלטן.
מיר אַלע — ווי קינדער אין וויגן.
מיט אַנבליק מיט מער ניט פֿאַרשטעלטן
מיר וויגן זיך ניט צום פֿאַרוויגן.
Un tantstrot fun shtivl opzats
un draystayt fun ledernem rekl,
farshemtkayt fun blekhener tats
un oyfshtayg fun shlyakhikn glekl.
Bin mid un bin gliklekh, blonder fraynt, —
vos shtelstu oyf mir oys dayne oygn? —
ikh vil nit mer zayn zikh aleyn a faynt,
zikh fayln mit eygenem boygn.
Ikh shtrek oys mayne beyde hent
tsum ovnt fun lempl tsufastn.
Ikh halt dayne kleyninkne vent,
dayn bet un tseforenem kastn.
Dos kneytl in lempl fartif,
leyg mikh shlofn oyf dil tsi oyf kastn,
un zol mir mayn shlof zayn a shif
mit naye fartsoygenene mastn.
VIII
Dayn nomen oyf groy-alte tsigl,
aleyn bistu din un farshvign,
dayn kind in tsevorfenem vigl,
du vigst un du kenst nit farvign.
Shtrekst oys dayne finger — tsu vemen?
oyf finger — tseloykhtener umet,
a kuk durkh derheybene bremen —
ze, an oyrekh tsu dir iz gekumen.
Farshpreytst dayne hent vi getseltn,
un der, vos gekumen — ot knit er:
a vort tsvishn zeltn un zeltn,
tsvishn tsvey gufn — a driter.
Ikh ru unter dayne getseltn.
Mir ale — vi kinder in vign.
Mit onblik mit mer nit farshteltn
mir vign zikh nit tsum farvign.
And dance-step of boot heels
and boldness of leather jacket,
bashfulness of a tin bowl
and rise of the muddy little bell.
I am tired and I am happy, blond friend, —
why do you stare at me so? —
I no longer want to be an enemy to myself,
to arrow myself with my own bow.
I stretch out both my hands
to the evening of the little lamp to fast.
I hold your tiny walls,
your bed and worn-out chest.
Deepen the wick in the lamp,
lay me to sleep on floor or on chest,
and let my sleep be a ship
with new stretched-out masts.
VIII
Your name on grey-old bricks,
you alone are thin and silent,
your child in a tossed-about cradle,
you rock and you cannot rock to stillness.
You stretch out your fingers — to whom?
on the fingers — illuminated sadness,
a look through raised eyebrows —
see, a guest has come to you.
You spread your hands like tents,
and he who has come — here he kneels:
a word between seldom and seldom,
between two bodies — a third.
I rest under your tents.
We all — like children in cradles.
With a gaze no longer hidden
we rock not toward stillness.
Page 312. 'Ihumen' sections VII (conclusion) and VIII. Sensory memories continue: 'tantstrot fun shtivl opzats' (dance-step of boot heels), 'draystayt fun ledernem rekl' (boldness of leather jacket), 'farshemtkayt fun blekhener tats' (bashfulness of tin bowl), 'shlyakhikn glekl' (muddy little bell) — the textures of shtetl life. The speaker declares: 'Bin mid un bin gliklekh' (I am tired and happy), no longer wanting to be 'zikh aleyn a faynt' (an enemy to myself), to 'zikh fayln mit eygenem boygn' (arrow himself with his own bow). He reaches for the 'lempl' (little lamp), holds the tiny walls, the worn 'kastn' (chest). Sleep should be 'a shif mit naye fartsoygenene mastn' (a ship with new stretched masts). Section VIII: the shtetl's 'nomen oyf groy-alte tsigl' (name on grey-old bricks), the town is 'din un farshvign' (thin and silent), rocking its child but unable to 'farvign' (rock to stillness). The shtetl extends fingers with 'tseloykhtener umet' (illuminated sadness). 'An oyrekh tsu dir iz gekumen' (a guest has come to you) — Leivick as the prodigal son. A 'vort tsvishn zeltn un zeltn' (word between seldom and seldom) — the rare moment of communion. 'Mir vign zikh nit tsum farvign' — rocking not toward stillness, perpetual motion.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions