און גרייט געווען מיט איין באַוועגונג איבערשנײַדן
and been ready with one movement to cut through
Work 138 of 440
Page 160. 'He' (Er) continuation: Christ confesses being ready to cut Mary's 'white naked Madonna-throat.' He laments the burden of godhood — to be carried above all, adored by the kneeling, yet lonely and unable to fulfill the 'painful thought of matricide.' The wanderer thinks: the Son of God carries murder weapons, caresses a murder-thought. Then Christ laughs for the first time and challenges: 'You have never been a god, never hung on a cross, never had hands stretched toward you.' He claims to be the first to knock at the wanderer's threshold with his forehead, showing him blood-wetted knife and brain-bits on his hammer. The devastating climax: 'The world is filled with pogrom, with slaughter and murder-commandment — why should I be an exception?' Written in 1918 amidst pogroms, this passage makes Christ a figure of the era's violence, questioning why he shouldn't fulfill the universal 'murder-commandment.'
און גרייט געווען מיט איין באַוועגונג איבערשנײַדן
איר ווײַסן נאַקעטן מאַדאָנאַ־האַלדז.
דו ווייסט נישט, אַך, דו ווייסט נישט וואָס עס מיינט אַזוינס
צו זײַן אַ גאָט פֿון מענטשן,
צו זײַן די פֿרייד פֿון בעטנדיקע, קניענדיקע,
צו זײַן געטראָגן אין דער הייך אַריבער אַלעמען.
און אַליין זײַן אומגליקלעך און עלנט,
און נישט קענען קיינמאָל אויספֿירן, באַפֿרידיקן
דעם פֿײַנלעכן געדאַנק פֿון מוטער־מאָרד. —
און קומען מוז דאָך אַזאַ טאָג,
ער מוז דאָך קומען — און אַ סוף זאָל נעמען.
זאָג איך גאָרנישט און איך טראַכט נאָר:
דער אויפֿגעהויבענער אַריבער אַלעמען, דער זון פֿון גאָט,
טראָגט אום מיט זיך אַ מעסער מיט אַ האַמער,
און צערטלט טיף אין זיך אַ מאָרד־געדאַנק.
צום ערשטן מאָל צעלאַכט ער זיך און זאָגט:
— איך חזר איבער נאָכאַמאָל,
דו ביסט נאָך קיינמאָל נישט געווען קיין גאָט פֿון מענטשן,
דו ביסט נאָך קיינמאָל ניט געווען קיין יעזוס,
דו ביסט נאָך קיינמאָל אויף אַ צלם ניט געהאַנגען.
עס האָבן זיך צו דיר קיין הענט געצויגן,
און אָן דײַן שוועל האָט קיינער, אויסער מיר, ווײַזט אויס,
נאָך נישט געקלאַפּט זיך מיטן שטערן.
דעם ריח און דעם טעם פֿון בלוט האָסטו נאָך נישט געשפּירט,
אַריבער אָפּגעדעקטע לײַבער נישט געשפּאַנט,
און אויסגעשטרעקטע העלדזער נישט באַרירט.
ווײַזט אויס, אַז איך בין גאָר דער ערשטער,
וואָס איז געקומען קלאַפּן מיטן שטערן אָן דײַן שוועל,
און אויך דער ערשטער צו אַנטפּלעקן פֿאַר דײַן אויג
דאָס אויסזען פֿון אַ בלוט־באַנעצטן מעסער,
די שטיקלעך מאַרך פֿון אַ צעפּלעטן קאָפּ,
וואָס הענגען נאָך אַרונטער פֿון מײַן האַמער.
די וועלט איז אָנגעפֿילט איצט מיט פּאָגראָם,
מיט שחיטה און מיט מאָרד־געבאָט, —
פֿאַרוואָס זאָל איך אַן אויסנאַם זײַן?
פֿאַרוואָס זאָל איך דאָס מאָרד־געבאָט
ווי אַלע ניט מקיים זײַן? —
un greyt geven mit eyn bavegung ibershnaydn
ir vaysn naketn madona-haldz.
Du veyst nisht, akh, du veyst nisht vos es meynt azoyns
tsu zayn a got fun mentshn,
tsu zayn di freyd fun betndike, kniendike,
tsu zayn getrogn in der heykh ariber alemen.
Un aleyn zayn umgliklek un elnt,
un nisht kenen keynmol oysfirn, bafridikn
dem faynlekhn gedank fun muter-mord. —
Un kumen muz dokh aza tog,
er muz dokh kumen — un a sof zol nemen.
Zog ikh gornisht un ikh trakht nor:
der oyfgehоybener ariber alemen, der zun fun got,
trogt um mit zikh a meser mit a hamer,
un tsertlt tif in zikh a mord-gedank.
Tsum ershtn mol tselakht er zikh un zogt:
— Ikh khazer iber nokhаmol,
du bist nokh keynmol nisht geven keyn got fun mentshn,
du bist nokh keynmol nit geven keyn Yezus,
du bist nokh keynmol oyf a tselem nit gehangen.
Es hobn zikh tsu dir keyn hent getsoygn,
un on dayn shvel hot keyner, oyser mir, vayzт oys,
nokh nisht geklapt zikh mitn shtern.
dem reуakh un dem tam fun blut hostu nokh nisht geshpirt,
ariber opgedekte layber nisht geshpant,
un oysgeshtrekтe heldzer nisht barirt.
Vayzт oys, az ikh bin gor der ershтer,
vos iz gekumen klapn mitn shtern on dayn shvel,
un oykh der ershтer tsu antplekn far dayn oyg
dos oyszeen fun a blut-banetstn meser,
di shtiklekh marekh fun a tsepletн kop,
vos hengen nokh arunter fun mayn hamer.
Di velt iz ongefilt itst mit pogrom,
mit shkhite un mit mord-gebot, —
farvos zol ikh an оysnam zayn?
Farvos zol ikh dos mord-gebot
vi ale nit mekayem zayn? —
and been ready with one movement to cut through
her white naked Madonna-throat.
You don't know, oh, you don't know what it means
to be a god of men,
to be the joy of pleading, kneeling ones,
to be carried on high above everyone.
And oneself to be unhappy and lonely,
and never to be able to carry out, to satisfy
the painful thought of matricide. —
And such a day must come,
it must come — and take an end.
I say nothing and only think:
the one raised above everyone, the son of God,
carries around with him a knife and hammer,
and caresses deep within himself a murder-thought.
For the first time he laughs out and says:
— I repeat once more,
you have never been a god of men,
you have never been a Jesus,
you have never hung on a cross.
No hands have stretched toward you,
and at your threshold no one, except me it seems,
has ever knocked with their forehead.
The smell and taste of blood you have not yet sensed,
over uncovered bodies you have not stepped,
and outstretched necks you have not touched.
It appears that I am the very first
who has come to knock with my forehead at your threshold,
and also the first to reveal before your eye
the appearance of a blood-wetted knife,
the bits of brain from a smashed head,
that still hang down from my hammer.
The world is now filled with pogrom,
with slaughter and with murder-commandment, —
why should I be an exception?
Why should I not fulfill the murder-commandment
like everyone else? —
Page 160. 'He' (Er) continuation: Christ confesses being ready to cut Mary's 'white naked Madonna-throat.' He laments the burden of godhood — to be carried above all, adored by the kneeling, yet lonely and unable to fulfill the 'painful thought of matricide.' The wanderer thinks: the Son of God carries murder weapons, caresses a murder-thought. Then Christ laughs for the first time and challenges: 'You have never been a god, never hung on a cross, never had hands stretched toward you.' He claims to be the first to knock at the wanderer's threshold with his forehead, showing him blood-wetted knife and brain-bits on his hammer. The devastating climax: 'The world is filled with pogrom, with slaughter and murder-commandment — why should I be an exception?' Written in 1918 amidst pogroms, this passage makes Christ a figure of the era's violence, questioning why he shouldn't fulfill the universal 'murder-commandment.'
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions