א ווייסער חלום
A White Dream
Work 390 of 440
Page 455. New poem 'A vayser kholem' (A White Dream): vision on 'hoyle breter' (hollow boards). Two 'dremlendike mide geter' (drowsy weary gods). 'Levone' (moon — Hebrew 'levanah') kneels before them. Moon wakes with tears: 'vi torn geter vern mid?' (how can gods become weary?). Every 'shtern' (star) gazes, kneels. Without moon and stars, who would see gods in their bodies? Bodies 'vi ale gufn' (like all bodies) — wingless, hairy, 'sharf gebeynt' (sharp-boned). 'Zkhiye' (merit — Hebrew 'zechut'): stars call, moon 'forkhtik veynt' (fearfully weeps). Bodies 'farvigte' (lulled). Voice laughs: 'ziger tsi bazigter?' (victors or defeated?). Voice disappears. 'Kol a nayer' (new voice — Hebrew 'kol'), a scream. 'Blits a mizrekh-fayer' (lightning eastern fire). Moon chases, stars melt. 'Flaker-fayerdikn vogn' (flame-fiery chariot — echoes Elijah). Surreal vision; gods as vulnerable beings.
א ווייסער חלום
א ווייסער חלום: -- הוילע ברעטער,
און אויף די ברעטער ליגן צווי
צוויי דרעמלענדיקע מידע געטער,
און א לבנה קניט פאר זיל
און די לבנה וועקט מיט טרערן :
-- ווי טאָרן געטער ווערן מיד? --
אויף איר פארקוקט זיך יעדער שטערזי
און לאָזט זיך אויך אראַפ און קניט.
ווען ניט לבנה און ניט שטערןי
צי ואֶלט גאָר איינגעפאלן ווען
פון זייער גוף פארצויבערט ווערןי
און געטער צוויי אין זיי דערזען +
דער גוף פון זיי -- ווי אַלע גופן :
אַן פליגלען. האָריק, שאַרף געביינט :
נאָר אָט די זכיה: שטערן רופ
און די לבנה פאָרכטיק וויינט.
די גופן טוליען זיך פאַרוויגטע,
און מיטאמאָל --- א שטימע לאַכט +
-- ווער זענט איר -- זיגער, צי באַזיגטע 1
און ווער האָט אייך אַהער געבראַכט?
לבנה צאָרנט, אויך די שטערן --
די שטימע זוכן זיי אָרוּם/
נאָר שטימע לאָזט זיך מער ניט הערן
און אָלץ צום פריער קערט זיך אום.
נאָר ניט אויף לאַנג. א קול א נייער --
און ניט קיין לאַך, נאֶר א געשריי:
עס גיט א בליץ א מזרח-פייער,
און כאַפט אַוועק די גופן צוויי
לבנה יאָגט -- צו ניט דעריאָגן,
די שטערן שמעלצן זיך ווי שניי:
אויף פלאַקער-פייערדיקן וואָגן
זיך כאַפן אויף די גופן צוויק
211
A vayser kholem
A vayser kholem: — hoyle breter,
un oyf di breter lign tsvey,
tsvey dremlendike mide geter,
un a levone knit far zey.
Un di levone vekt mit trern:
— vi torn geter vern mid? —
oyf ir farkukt zikh yeder shtern,
un lozt zikh oykh arop un knit.
Ven nit levone un nit shtern,
tsi volt gor ayngefln ven
fun zeyer guf fartsoybert vern,
un geter tsvey in zey derzen?
Der guf fun zey — vi ale gufn:
on fligl, horik, sharf gebeynt;
nor ot di zkhiye: shtern rufn
un di levone forkhtik veynt.
Di gufn tulyen zikh farvigte,
un mitamol — a shtime lakht;
— ver zent ir — ziger, tsi bazigter?
un ver hot aykh aher gebrakht?
Levone tsornt, oykh di shtern —
di shtime zukhn zey arum,
nor shtime lozt zikh mer nit hern
un alts tsum frier kert zikh um.
Nor nit oyf lang. a kol a nayer —
un nit keyn lakh, nor a geshray;
es git a blits a mizrekh-fayer,
un khapt avek di gufn tsvey.
Levone yogt — tsu nit deryogn,
di shtern shmeltsn zikh vi shney;
oyf flaker-fayerdikn vogn
zikh khapn oyf di gufn tsvey.
A White Dream
A white dream: — hollow boards,
and on the boards lie two,
two drowsy weary gods,
and a moon kneels before them.
And the moon wakes them with tears:
— how can gods become weary? —
every star gazes at it,
and also descends and kneels.
Without moon and without stars,
would it have ever occurred
to become enchanted by their bodies,
and to see two gods in them?
Their body — like all bodies:
without wings, hairy, sharp-boned;
but here is the merit: stars call
and the moon weeps in fear.
The bodies cuddle together lulled,
and suddenly — a voice laughs;
— who are you — victors, or defeated?
and who brought you here?
Moon rages, also the stars —
they search for the voice around,
but the voice is no longer heard
and everything returns to before.
But not for long. a new voice —
and not a laugh, but a scream;
a lightning gives an eastern fire,
and catches away the two bodies.
Moon chases — not to catch up,
the stars melt like snow;
on a flame-fiery chariot
the two bodies catch themselves.
Page 455. New poem 'A vayser kholem' (A White Dream): vision on 'hoyle breter' (hollow boards). Two 'dremlendike mide geter' (drowsy weary gods). 'Levone' (moon — Hebrew 'levanah') kneels before them. Moon wakes with tears: 'vi torn geter vern mid?' (how can gods become weary?). Every 'shtern' (star) gazes, kneels. Without moon and stars, who would see gods in their bodies? Bodies 'vi ale gufn' (like all bodies) — wingless, hairy, 'sharf gebeynt' (sharp-boned). 'Zkhiye' (merit — Hebrew 'zechut'): stars call, moon 'forkhtik veynt' (fearfully weeps). Bodies 'farvigte' (lulled). Voice laughs: 'ziger tsi bazigter?' (victors or defeated?). Voice disappears. 'Kol a nayer' (new voice — Hebrew 'kol'), a scream. 'Blits a mizrekh-fayer' (lightning eastern fire). Moon chases, stars melt. 'Flaker-fayerdikn vogn' (flame-fiery chariot — echoes Elijah). Surreal vision; gods as vulnerable beings.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions