אַ חורבה
A Ruin
Work 38 of 440
Page 46. 'A khurve' (A Ruin) is a poem of exhausted wandering: no footsteps will cheer them, their own will be blown away by the wind; somewhere a ruin waits in the steppes with doors and windows open, where they will fall and sleep. 'In der fintster' (In the Darkness) describes the torment of not being able to sleep: extinguished logs, dying coals, wishing for a childish story to make eyelids close, but one can neither sleep nor wake, stretch out nor sit, cry without tears. Finally sinking into darkness without even a spark.
אַ חורבה
ס׳וועלן אונדז בײַנאַכט
קײן פֿרעמדע טריט דערפֿרייען
און אונדזערע — דער ווינט
פֿאַרשיטן וועט, פֿאַרווייען.
און קומען וועלן מיר
אין ערגעץ זיך צושלעפּן
אַ חורבה ערגעץ שטייט
פֿאַרוואָרפֿן אין די סטעפּן.
זי שטייט און וואַרט אויף אונדז
די טירן, פֿענצטער אָפֿן —
אַ פֿאַל טאָן וועלן מיר
און שלאָפֿן, שלאָפֿן, שלאָפֿן.
אין דער פֿינצטער
ליגן פֿאַרלאָשענע שײַטלעך,
גליען נאָך אײנציקע קוילן:
גוט וואָלט זײַן ווער עס זאָל קענען
קינדישעס עפּעס דערציילן.
עפּעס אַזוינס, מײַנע ברעמען
זאָלן אַלײן זיך פֿאַרמאַכן —
קוים צו אַן אָפּרו דערשלעפּט זיך,
קענסטו ניט שלאָפֿן, ניט וואַכן.
ציסט זיך אויס — ווילט זיך זיצן:
זעצסט זיך — ווילט זיך דיר ליגן:
שטיל אין דער נאַכט וואָלסטו וויינען —
קומט ניט קײן טרער אין די אויגן.
נעמסט און גיסט זיך אַ שלײַדער —
ווערסט אין דער פֿינצטער פֿאַרזונקען.
ליגן שוין מער ניט קײן שײַטלעך,
גליען שוין מער ניט קײן פֿונקען.
A khurve
S'veln undz baynakht
keyn fremdeh trit derfreyen
un undzere — der vint
farshitn vet, farvyen.
Un kumen veln mir
in ergets zikh tsushlepn
a khurve ergets shteyt
farvorfen in di stepn.
Zi shteyt un vart oyf undz
di tirn, fentster ofn —
a fal ton veln mir
un shlofn, shlofn, shlofn.
In der fintster
Lign farlosheneh shaytlekh,
glien nokh eyntsikeh koyln:
gut volt zayn ver es zol kenen
kindishes epes dertseyln.
Epes azoyns, mayne bremen
zoln aleyn zikh farmakhn —
koym tsu an opru dershlepst zikh,
kenstu nit shlofn, nit vakhn.
Tsist zikh oys — vilt zikh zitsn:
zetst zikh — vilt zikh dir lign:
shtil in der nakht volstu veynen —
kumt nit keyn trer in di oygn.
Nemst un gist zikh a shlayder —
verst in der fintster farzunken.
Lign shoyn mer nit keyn shaytlekh,
glien shoyn mer nit keyn funken.
A Ruin
At night no foreign
footsteps will cheer us
and ours — the wind
will blow away, disperse.
And we will come
to drag ourselves somewhere
a ruin somewhere stands
abandoned in the steppes.
It stands and waits for us
the doors, windows open —
we will fall down
and sleep, sleep, sleep.
In the Darkness
Extinguished logs lie,
single coals still glow:
how good if someone could
tell something childish.
Something such, that my eyelids
would close by themselves —
barely dragging yourself to rest,
you can neither sleep nor wake.
You stretch out — you want to sit:
you sit — you want to lie:
quietly in the night you would cry —
no tear comes to the eyes.
You throw yourself around —
you sink into the darkness.
No logs lie anymore,
no sparks glow anymore.
Page 46. 'A khurve' (A Ruin) is a poem of exhausted wandering: no footsteps will cheer them, their own will be blown away by the wind; somewhere a ruin waits in the steppes with doors and windows open, where they will fall and sleep. 'In der fintster' (In the Darkness) describes the torment of not being able to sleep: extinguished logs, dying coals, wishing for a childish story to make eyelids close, but one can neither sleep nor wake, stretch out nor sit, cry without tears. Finally sinking into darkness without even a spark.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions