אַ פֿראָסטיקער ווינט
A Frosty Wind
Work 17 of 440
Page 25. 'A frostiker vint' (A Frosty Wind) describes departure from home, likely Leivick's exile journey from Minsk to Siberia in 1912. The image of longing chasing after the wagon is poignant. 'Vuhin' (Whither) is a dialogue poem — the questioner asks where this beardless youth is going; the speaker answers that the roads lead him, that he walks toward evening, that redemption has not yet come to him despite the sorrow he has absorbed.
אַ פֿראָסטיקער ווינט
אַ קאַלטער, אַ פֿראָסטיקער ווינט האָט געבלאָזן,
ווען איך האָב מײַן הײם אין אַן אָוונט פֿאַרלאָזן.
די טירן און פֿענצטער אויף אייביק פֿאַרשלאָגן
און גיין זיך געלאָזט נאָך אַ הילצערנעם וואָגן.
אַהינטער דער שטאָט זיך געזעצט אינעם וואָגן,
און פֿײַל אויסן בויגן גענומען זיך טראָגן.
גענומען זיך טראָגן, די בענקשאַפֿט פֿאַרטרײַבן,
מײַן בענקשאַפֿט זאָל אויך אין דער הײם איבערבלײַבן.
אָט איז שוין דער וועג און דער וואַלד בײַ די זײַטן:
עס קומט אָן אַ ציטעריק עכאָ פֿון ווײַטן.
עס טראָגט זיך דער עכאָ נאָך מיר, נאָכן וואָגן,
אַזוי ווי די בענקשאַפֿט נאָך מיר וואָלט זיך יאָגן.
וואוהין
— וואוהין, זאָג, וואוהין און צו וועמען
געלאָזן אין וועג זיך אַלײן?
דער טאָג וועט קײן מײַל שוין ניט נעמען,
די זון וועט אין מערב פֿאַרגײן.
— מיך פֿירן די שטויביקע וועגן —
זײ ווײסן וואוהין שוין אַלײן;
דער אָוונט — איך גיי אים אַנטקעגן,
ביז וואַנען אויך ער וועט פֿאַרגײן.
— דו האָסט נאָך קײן האָר אויף די באַקן,
קײן קנײטש אויפֿן שטערן ניטאָ,
וועט פֿײַן און געבויגענעם נאַקן
דיר ברענגען די טרייסטנדע שעה.
— יאָ, ווײס איז די שעה, וואָס דאַרף קומען,
די שעה פֿון דערלײזונג און טרײסט.
דער טרויער, וואָס איך האָב פֿאַרנומען,
האָט מיך נאָך אַלײן ניט דערלײזט.
A frostiker vint
A kalter, a frostiker vint hot geblozn,
ven ikh hob mayn heym in an ovnt farlozn.
Di tirn un fentster oyf eybik farshlogn
un geyn zikh gelozt nokh a hiltsernεm vogn.
Ahinter der shtot zikh gezetst inem vogn,
un fayl oysn boygn genumen zikh trogn.
Genumen zikh trogn, di benkshaft fartraybn,
mayn benkshaft zol oykh in der heym iberbleybn.
Ot iz shoyn der veg un der vald bay di zaytn:
es kumt on a tsiterik ekho fun vaytn.
Es trogt zikh der ekho nokh mir, nokhn vogn,
azoy vi di benkshaft nokh mir volt zikh yogn.
Vuhin
— Vuhin, zog, vuhin un tsu vemen
gelozt in veg zikh aleyn?
Der tog vet keyn mayl shoyn nit nemen,
di zun vet in mayrev fargeyn.
— Mikh firn di shtoybikeeh vegn —
zey veysn vuhin shoyn aleyn;
der ovnt — ikh gey im antkegn,
biz vanen oykh er vet fargeyn.
— Du host nokh keyn hor oyf di bakn,
keyn kneytsh oyfn shtern nito,
vet fayn un geboygnem nakn
dir brengen di treystndeh sho.
— Yo, veys iz di sho, vos darf kumen,
di sho fun derleyzung un treyst.
Der troyer, vos ikh hob farnumen,
hot mikh nokh aleyn nit derleyst.
A Frosty Wind
A cold, a frosty wind was blowing,
when I left my home one evening.
The doors and windows forever shuttered
and set off after a wooden wagon.
Behind the town I sat in the wagon,
and like an arrow from a bow began to fly.
Began to fly, to drive away the longing,
let my longing also remain at home.
Here now is the road and the forest on both sides:
a trembling echo comes from afar.
The echo carries after me, after the wagon,
as if longing were chasing after me.
Whither
— Whither, tell me, whither and to whom
have you set out on the road alone?
The day will take no more miles,
the sun will set in the west.
— The dusty roads lead me —
they know where to go themselves;
the evening — I walk toward it,
until it too will pass.
— You don't yet have hair on your cheeks,
no wrinkle on your forehead,
fine and bent-necked
will the comforting hour come to you.
— Yes, I know the hour that must come,
the hour of redemption and comfort.
The sorrow that I have absorbed
has not yet redeemed me myself.
Page 25. 'A frostiker vint' (A Frosty Wind) describes departure from home, likely Leivick's exile journey from Minsk to Siberia in 1912. The image of longing chasing after the wagon is poignant. 'Vuhin' (Whither) is a dialogue poem — the questioner asks where this beardless youth is going; the speaker answers that the roads lead him, that he walks toward evening, that redemption has not yet come to him despite the sorrow he has absorbed.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions