דערצייל פון אַלע ניין חדשים שווערן טראָגן,
'Tell of all nine months' heavy carrying,
Work 136 of 440
Pages 157-158. 'He' (Er) continuation: Christ describes asking Mary to tell him about his birth, the nine months, his first cry — the whole truth. But she only sits wrapped in black with folded hands, piously smiling her Madonna-smile. When she does respond, she falls to her knees, clings to his shoes, kisses them, whispers 'my lord' in ecstasy. Christ confesses the lust in her whisper makes him want to crush her head with his foot — yet she is his mother. He flees but returns daily. The wanderer suggests this will be forever so, but Christ says something worse happens: when she kneels trembling with lust, a current whirls in him like boiling lead thrown into his blood. A devastating portrait of the sacred mother-son relationship corrupted into sacralized desire and violent impulse. 'He' (Er) continuation: Christ describes his epileptic-like seizures — when the boiling current reaches his throat and he cannot swallow it back, his body leaps into the air and falls, foam breaks on his lips, his eyes roll back, everything goes dark. When he wakes, lying on embroidered cushions surrounded by giant candelabras and incense, he sees through the smoke a vision of Mary: white body emerging from colored veils, hair wild, eyes wide and heated, lips drunken yet unsatisfied. She holds a goblet of wine — 'symbol of poured-out redeemer's blood' — drains it with thirsty rapture, then dances. Leivick inverts Christian iconography: the sacred wine becomes intoxicant, the Madonna becomes Salome, piety becomes ecstatic desire. A profound desecration born of suffering.
דערצייל פון אַלע ניין חדשים שווערן טראָגן,
פון אַלע ווייען און יסורים בײַם געבוירן,
דערמאָן מײַן ערשטן אויסגעשריי און ערשטע זויג־טעג,
און ווי דו האָסט דערצויגן מיך און אויסגעהודעוועט —
דערצייל דעם גאַנצן אמת..." ווייסטו וואָס זי ענטפֿערט? —
זי ענטפֿערט גאָרנישט. זיצט אַן אײַנגעוויקלטע אין שוואַרצן
מיט ביידע הענט פֿאַרצלמט אויף דער ברוסט,
די אויגן צו דער הייך פֿאַרריסן פֿרום,
און שמייכלט זיך איר רואיקן מאַדאָנאַ־שמייכל.
און גיט זי זיך שוין יאָ אַ ריר פֿון אָרט
און ווענדט צו מיר דעם בליק פֿון אירע אויגן —
איז — ווייסטו וואָס זי טוט? — זי פֿאַלט אויף ביידע קני
און נעמט זיך בוקן, בוקן נאָכאַנאַנד צו מײַנע פֿיס,
און קלאַמערט זיך אין מײַנע שיך און קושט זיי,
און פֿליסטערט ווי פֿון סקיץ: מײַן האַר, מײַן האַר, מײַן האַר.
דו ווייסט נישט וויפֿיל תּאַווה ס'שרײַט אַרויס פֿון איר געפֿליסטער!
מיט אַלע כּוחות האַלט איך אײַן אין זיך די שׂינאה,
איך זאָל נישט אויפֿהייבן אַ פֿוס און מיטן שוך
נישט צוקלאַפּן צום דיל אָט דעם מאַדאָנאַ־קאָפּ. —
און זי איז דאָך מײַן מאַמע, ווייסטו נישט?
און איך בין דאָך אַ זון, איר זון, און נישט קיין האַר!
איך לאָז זי איבער און אַנטלויף,
און מאָרגן קום איך ווידער,
און יעדער טאָג אַזוי.
שווײַג איך אַ ווײַלע און זאָג:
— אַז מאָרגן קומסטו ווידער,
און יעדער טאָג אַזוי —
וועט אייביק זײַן אַזוי.
ענטפֿערט ער און זאָגט:
— אַז אייביק קאָן נישט זײַן אַזוי —
ווײַל אָפֿטמאָל טרעפֿט נאָך עפּעס ערגערס.
עס טרעפֿט, — ווען זי אַ דורכגעציטערטע פֿון תּאַווה,
אַ קניענדיקע ליגט בײַ מײַנע פֿיס —
הייבט אָן אַ שטראָם צו ווירבלען זיך אין מיר,
ווי איינער וואָלט אַ הייסן קאָכיקן שטיק בלײַ
אַרײַנגעשליידערט אינעם בלוט פֿון מײַנע גלידער:
דער שטראָם קומט צו צום האַלדז
און אויב איך קאָן אים נישט אַרונטערשלינגען גלײַך צוריק,
ווי ערשט נישט לאַנג — אויב דו האָסט נאָר באַמערקט, —
דאַן גיט מײַן גאַנצער גוף אַ שפּרונג אין לופֿטן,
אַ שפּרונג, און נאָכדעם גלײַך אַ פֿאַל אַרונטער. —
אַנטלויפֿן קאָן איך שוין נישט דאָן. דער הייסער שטראָם
האָט שוין זיך דורכגעריסן דורכן האַלדז,
אַרײַנגעכאַפּט די צונג, די ציין, און מיטאַמאָל
אין ווײַסן קלעפּעדיקן שוים צעשלאָגן זיך,
צעזאָדן זיך אויף מײַנע ביידע ליפּן.
איך ליג אַן אומגעוואָרפֿענער מיט אויסגעקערטע אויגן,
און אַלץ ווערט טונקעלער און טונקעלער און טונקעלער.
און ווען איך עפֿן אויף צוריק די אויגן, זע איך:
(אָ, פֿאָטער מײַנער, גאָט אין הימל,
אַז מײַנע אויגן זײַנען אַלזעענדיקע,
אַז מײַנע אויערן זײַנען אַלהערנדיקע, —
אָ, פֿאָטער מײַנער, — גאָט אין הימל.)
איך ליג אין מיטן דיל אויף אויסגעהעפֿטע קישנס,
געהעפֿט פֿון זײַד, פֿון גאָלד און זילבער,
און אין אַ קרײַז אַרום מײַן גוף אין ריז־לײַכטער
צעפֿלאַקערטע, מיט חלבֿ־שפּריצנדיקע ליכט,
און איבער אַלע ליכט אַ רויך פֿון ווײַרעך —
אַזוינע שלענגלדיקע וואָלקנדיקע קנוילן.
פֿון אָנפֿאַנג זע איך גאָרנישט דורכן רויך, און מיטאַמאָל —
אַ ווײַסער פֿרויען־קערפּער הייבט זיך אָן אַרויסצוטיילן
פֿון אונטער דינע אַלערליי קאָלירטע שלייערן.
די האָר צעוואָרפֿן איבער ביידע שולטערן.
די אויגן — ברייטע, גלאַנציקע, צעהיצטע,
די ליפּן — אָפֿענע, באַטרונקענע, דאָך נישט געזעטיקטע.
זי האַלט אין האַנט אַן אָנגעפֿילטן בעכער ווײַן —
אַ סימבאָל פֿון פֿאַרגאָסענעם דערלייזער־בלוט.
איך ליג און קוק מיט נײַגער און מיט שטוינונג.
אָט טראָגט זי צו צום מויל דעם בעכער ווײַן.
און — שלונג נאָך שלונג מיט דאַרשטיקער אַנטציקונג,
דער בעכער איז שוין אויסגעליידיקט ביזן דעק.
אָט שטרעקט זי אויס די הענט, און — ווייסטו וואָס זי טוט? —
זי טאַנצט, זי טאַנצט, זי טאַנצט. —
די פֿרומע אויגן אײַנגעגעסן אינעם ווײַרעך,
די דינע שלייערן, ווי לײַכטע פֿעדערן,
צעלאָזן זיך, צעשפּרייטן זיך און דעקן אויף
'Dertseil fun ale nayn khadoshim shvern trogn,
fun ale veyen un yesurim baym geboyrn,
dermon mayn ershtn oysgeshtray un ershte zoyg-teg,
un vi du host dertsоygn mikh un оysgеhudеvet —
dertseil dem gantsn emes...' Veystу vos zi entfert? —
Zi entfert gornisht. Zitst an ayngeviklte in shvartsn
mit beyde hent fartsalemt oyf der brust,
di oygn tsu der heykh farisn frum,
un smeyklt zikh ir ruikn madona-smeykhl.
Un git zi zikh shoyn yo a rir fun ort
un vendt tsu mir dem blik fun ire oygn —
iz — veystu vos zi tut? — zi falt oyf beyde kni
un nemt zikh bukn, bukn nokhаnаnd tsu mayne fis,
un klamert zikh in mayne shikh un kusht zey,
un flistert vi fun skits: mayn har, mayn har, mayn har.
Du veyst nisht vifl tave s'shrayt aroys fun ir geflistеr!
Mit ale koykhes halt ikh ayn in zikh di sine,
ikh zol nisht oyfheybn a fus un mitn shukh
nisht tsuklapn tsum dil ot dem madona-kop. —
Un zi iz dokh mayn mame, veystu nisht?
Un ikh bin dokh a zun, ir zun, un nisht keyn har!
Ikh loz zi iber un antloyf,
un morgn kum ikh vider,
un yeder tog azoy.
Shvayg ikh a vayle un zog:
— Az morgn kumstu vider,
un yeder tog azoy —
vet eybik zayn azoy.
Entfert er un zogt:
— Az eybik kon nisht zayn azoy —
vayl oftmol treft nokh epes ergers.
Es treft, — ven zi a durkhgetsiterte fun tave,
a kniendike ligt bay mayne fis —
heybt on a shtrom tsu virblen zikh in mir,
vi eyner volt a heysn kokhikn shtik blay
arayngeshlaidert inem blut fun mayne glider:
der shtrom kumt tsu tsum haldz
Un oyb ikh kon im nisht aruntershlingen glaykh tsurik,
vi ersht nisht lang — oyb du host nor bamerkt, —
dan git mayn gantser guf a shprung in luftn,
a shprung, un nokhdеm glaykh a fal arunter. —
Antloyfn kon ikh shoyn nisht don. Der heyser shtrom
hot shoyn zikh durkhgerisn durkhn haldz,
arayngekhapt di tsung, di tseyn, un mitamol
in vaysn klepedikn shoym tseshlogn zikh,
tsеzodn zikh oyf mayne beyde lipn.
Ikh lig an umgevorfener mit oysgekerte oygn,
un alts vert tunkeler un tunkeler un tunkeler.
Un ven ikh efn oyf tsurik di oygn, ze ikh:
(O, foter mayner, got in himl,
az mayne oygn zaynen alzeendike,
az mayne oyern zaynen alherendike, —
o, foter mayner, — got in himl.)
Ikh lig in mitn dil oyf oysgehefтe kishns,
geheft fun zayd, fun gold un zilber,
un in a krayz arum mayn guf in riz-laykhter
tsеflakerte, mit khelev-shpritsndike likht,
un iber ale likht a roykh fun vayrеkh —
azoyne shlengldike volkndike knoyln.
Fun onfang ze ikh gornisht durkhn roykh, un mitamol —
a vayser froyen-kerper heybt zikh on aroyststuteyln
fun unter dine alerley kolirte shlayern.
Di hor tsevorfu iber beyde shultern.
Di oygn — breyte, glantsike, tsehitste,
di lipn — ofene, batrunkene, dokh nisht gezetikte.
Zi halt in hant an ongеfiltn bekher vayn —
a simbol fun fargosenem derlеyzer-blut.
Ikh lig un kuk mit nayger un mit shtoynung.
Ot trogt zi tsu tsum moyl dem bekher vayn.
Un — shlung nokh shlung mit darshtiker antsikung,
der bekher iz shoyn oysgeleyidkt bizn dek.
Ot shtrekt zi oys di hent, un — veystu vos zi tut? —
zi tantst, zi tantst, zi tantst. —
Di frume oygn ayngegesn inem vayrеkh,
di dine shlayern, vi laykhte federn,
tselozn zikh, tseshpreytn zikh un dekn oyf
'Tell of all nine months' heavy carrying,
of all the pains and sufferings at birth,
recall my first cry and first nursing days,
and how you raised me and brought me up —
tell the whole truth...' Do you know what she answers? —
She answers nothing. Sits wrapped in black
with both hands folded on her chest,
eyes piously lifted upward,
and smiles her calm Madonna-smile.
And when she does stir from her place
and turns to me the gaze of her eyes —
then — do you know what she does? — she falls on both knees
and begins bowing, bowing again and again to my feet,
and clings to my shoes and kisses them,
and whispers as if in ecstasy: my lord, my lord, my lord.
You don't know how much lust cries out from her whisper!
With all my strength I hold back the hatred in myself,
that I should not raise a foot and with my shoe
not crush against the floor this Madonna-head. —
And she is after all my mother, don't you know?
And I am after all a son, her son, and not a lord!
I leave her behind and flee,
and tomorrow I come again,
and every day so.
I am silent a while and say:
— If tomorrow you come again,
and every day so —
it will be forever so.
He answers and says:
— That forever cannot be so —
because often something worse happens.
It happens, — when she, trembling through with lust,
lies kneeling at my feet —
a current begins to whirl in me,
as if someone had hurled a hot boiling piece of lead
into the blood of my limbs:
the current reaches my throat
And if I cannot swallow it right back down,
as just not long ago — if you only noticed, —
then my whole body gives a leap into the air,
a leap, and then right after a fall down. —
I can no longer flee then. The hot current
has already torn through my throat,
seized my tongue, my teeth, and suddenly
broken into white sticky foam,
boiled over on both my lips.
I lie thrown down with eyes rolled back,
and everything becomes darker and darker and darker.
And when I open my eyes again, I see:
(O, my father, God in heaven,
that my eyes are all-seeing,
that my ears are all-hearing, —
O, my father, — God in heaven.)
I lie in the middle of the floor on embroidered cushions,
embroidered of silk, of gold and silver,
and in a circle around my body in giant candelabras
blazing, with fat-sputtering candles,
and above all the candles a smoke of incense —
such serpentine cloudy coils.
At first I see nothing through the smoke, and suddenly —
a white woman's body begins to emerge
from under thin many-colored veils.
Her hair tossed over both shoulders.
Her eyes — wide, gleaming, heated,
her lips — open, drunken, yet unsatisfied.
She holds in her hand a filled goblet of wine —
a symbol of poured-out redeemer's blood.
I lie and look with curiosity and amazement.
Now she lifts the goblet of wine to her mouth.
And — gulp after gulp with thirsty rapture,
the goblet is already emptied to the bottom.
Now she stretches out her hands, and — do you know what she does? —
she dances, she dances, she dances. —
Her pious eyes sunken into the incense,
the thin veils, like light feathers,
loosen themselves, spread out and uncover
Pages 157-158. 'He' (Er) continuation: Christ describes asking Mary to tell him about his birth, the nine months, his first cry — the whole truth. But she only sits wrapped in black with folded hands, piously smiling her Madonna-smile. When she does respond, she falls to her knees, clings to his shoes, kisses them, whispers 'my lord' in ecstasy. Christ confesses the lust in her whisper makes him want to crush her head with his foot — yet she is his mother. He flees but returns daily. The wanderer suggests this will be forever so, but Christ says something worse happens: when she kneels trembling with lust, a current whirls in him like boiling lead thrown into his blood. A devastating portrait of the sacred mother-son relationship corrupted into sacralized desire and violent impulse. 'He' (Er) continuation: Christ describes his epileptic-like seizures — when the boiling current reaches his throat and he cannot swallow it back, his body leaps into the air and falls, foam breaks on his lips, his eyes roll back, everything goes dark. When he wakes, lying on embroidered cushions surrounded by giant candelabras and incense, he sees through the smoke a vision of Mary: white body emerging from colored veils, hair wild, eyes wide and heated, lips drunken yet unsatisfied. She holds a goblet of wine — 'symbol of poured-out redeemer's blood' — drains it with thirsty rapture, then dances. Leivick inverts Christian iconography: the sacred wine becomes intoxicant, the Madonna becomes Salome, piety becomes ecstatic desire. A profound desecration born of suffering.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions