וועט באַלד דאָך אינגאַנצן שוין אָנהייבן טאָגן.
Soon now it will entirely begin to dawn.
Work 20 of 440
Page 28. 'Vayt tsu di volkns' concludes with the poet drifting into sleep, chasing himself and the world into clouds. 'In der tifenish fun nakht' (In the Depths of Night) is an existentialist masterpiece: a hand moves in darkness toward an unknown; the speaker is a 'symbol of the world,' as old as life itself; wanting to flee from self but growing ever larger, inescapable. 'Biz vanen' (Until When) asks how long until joy will be born — until then, the soul wraps itself in shame and helplessness.
וועט באַלד דאָך אינגאַנצן שוין אָנהייבן טאָגן.
איך וועל שוין מײַן דרימל אַזוי איבערטראָגן.
איך וועל שוין מײַן דרימל אַזוי איבערטראָגן,
זיך וויגן אין ערגעץ אַ ווינקל פֿאַרשלאָגן.
זיך וויגן אין ערגעץ אַ ווינקל פֿאַרשלאָגן
אין זיך און די וועלט אין די וואָלקנס פֿאַריאָגן.
אין דער טיפֿעניש פֿון נאַכט
אין דער טיפֿעניש פֿון נאַכט אַ באַוועגונג מאַכט מײַן האַנט,
קײנער ווײסט ניט וועמען זע איך, וועמען זוך איך אין דער נאַכט.
איך האָב אויפֿגעמאַכט די אויגן און זײ ווידער צוגעמאַכט,
און פֿאַרפֿאַלן איז געוואָרן אַ באַוועגונג פֿון מײַן האַנט.
איך אַלײן אויך ווײס ניט וועמען און וואָס זוך איך אין דער נאַכט,
און צו וועמען איז געווען די באַוועגונג פֿון מײַן האַנט.
אין דער טיפֿעניש פֿון נאַכט בין איך אײנזאַם און אַלײן,
פֿון דער גאַנצער וועלט אַ סימבאָל אין דער נאַכט איז מײַן געשטאַלט,
און ווי אַלט עס איז דאָס לעבן, בין איך אויך אַזויפֿיל אַלט.
וויל איך לויפֿן, זיך באַהאַלטן פֿון דער וועלט — פֿון זיך אַלײן —
ווערט אַלץ גרעסער, ווערט אַלץ גרעסער אין דער פֿינצטער מײַן געשטאַלט,
און ניט וואוהין צו לויפֿן פֿון דער וועלט — פֿון זיך אַלײן.
ביז וואַנען
ביז וואַנען די רגע וועט קומען
פֿאַרגײן וועלן יאָרן.
ביז וואַנען מײַן פֿריידיקע לײַכטקײט
וועט ווערן געבוירן.
ביז דאַן וועל איך אײנזאַם און פֿרעמד זײַן,
פֿאַרטיפֿט און באַהאַלטן
פֿון זיך און פֿון מענטשן אין נעבל
פֿון ווײַטע געשטאַלטן.
און זײַן ווי אַ קינד אומבאַהאָלפֿן,
פֿאַרשעמט און אָן וויל,
אַמאָל — אין פֿאַראַכטונג, אַמאָל אין פֿאַרגעבונג
מײַן זעלע פֿאַרהילן.
Vet bald dokh ingantsn shoyn onheybn togn.
Ikh vel shoyn mayn driml azoy ibertrogn.
Ikh vel shoyn mayn driml azoy ibertrogn,
zikh vign in ergets a vinkl farshlogn.
Zikh vign in ergets a vinkl farshlogn
in zikh un di velt in di volkns faryogn.
In der tifenish fun nakht
In der tifenish fun nakht a bavegung makht mayn hant,
keyner veyst nit vemen ze ikh, vemen zukh ikh in der nakht.
Ikh hob oyfgemakht di oygn un zey vider tsugemakht,
un farfaln iz gevorn a bavegung fun mayn hant.
Ikh aleyn oykh veys nit vemen un vos zukh ikh in der nakht,
un tsu vemen iz geven di bavegung fun mayn hant.
In der tifenish fun nakht bin ikh eynzam un aleyn,
fun der gantser velt a simbol in der nakht iz mayn geshtalt,
un vi alt es iz dos lebn, bin ikh oykh azoyfil alt.
Vil ikh loyfn, zikh bahaltn fun der velt — fun zikh aleyn —
vert alts greser, vert alts greser in der fintster mayn geshtalt,
un nit vuhin tsu loyfn fun der velt — fun zikh aleyn.
Biz vanen
Biz vanen di rege vet kumen
fargeyn veln yorn.
Biz vanen mayn freydike laykhkayt
vet vern geboyrn.
Biz dan vel ikh eynzam un fremd zayn,
fartift un bahaltn
fun zikh un fun mentshn in nebl
fun vayte geshtaltn.
Un zayn vi a kind umbaholfen,
farshemt un on vil,
amol — in farakhung, amol in fargebung
mayn zele farhiln.
Soon now it will entirely begin to dawn.
I will somehow bear my slumber through.
I will somehow bear my slumber through,
rock myself in some abandoned corner.
Rock myself in some abandoned corner
into myself and the world into the clouds chase away.
In the Depths of Night
In the depths of night my hand makes a movement,
no one knows whom I see, whom I seek in the night.
I opened my eyes and closed them again,
and lost became a movement of my hand.
I myself don't know whom and what I seek in the night,
and to whom was meant the movement of my hand.
In the depths of night I am lonely and alone,
of the entire world a symbol in the night is my figure,
and as old as life is, I too am that old.
I want to run, to hide from the world — from myself —
but ever greater, ever greater in the darkness grows my figure,
and nowhere to run from the world — from myself.
Until When
Until the moment comes
years will pass.
Until my joyful lightness
will be born.
Until then I will be lonely and strange,
deep and hidden
from myself and from people in the mist
of distant figures.
And be like a child helpless,
ashamed and without will,
sometimes — in contempt, sometimes in forgiveness
wrapping my soul.
Page 28. 'Vayt tsu di volkns' concludes with the poet drifting into sleep, chasing himself and the world into clouds. 'In der tifenish fun nakht' (In the Depths of Night) is an existentialist masterpiece: a hand moves in darkness toward an unknown; the speaker is a 'symbol of the world,' as old as life itself; wanting to flee from self but growing ever larger, inescapable. 'Biz vanen' (Until When) asks how long until joy will be born — until then, the soul wraps itself in shame and helplessness.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions