סאָנעט
Sonnet
Work 69 of 440
Page 79. 'Sonnet': a formal sonnet about nocturnal escape and return — drinking wine, dancing in unknown streets, hiding their identities. At dawn they slip away 'like children longing for home.' Home is dusty and silent; they rock back and forth with lips closed. The night's joy pulls them back even as they flee. 'My Unrest Follows Me': a poem of paranoia and vision. Shapes spin before his eyes, his unrest follows wherever he goes. He sees what no one sees and wants to bury himself to escape. Autobiographical resonance with Leivick's psychological struggles.
סאָנעט
מיר גייען טרינקען ווײַן, די נאַכט אין טענץ פֿאַרברענגען
אין אומבאַקאַנטע גאַסן לאָזן מיר זיך ווײַט,
און ווער מיר זײַנען, וואָס — פֿאַרבאָרגן מיר פֿון פֿרעמדע לײַט,
אויף אונדזער מויל אַזוי ווי אויף דער טיר אַ שלאָס וואָלט הענגען.
ביז גרויסן טאָג... און פּלוצלונג הייבן מיר זיך אָן באַדענקען
און לאָזן איבער אַלץ און אַלעמען אין רעכטער צײַט,
און שטילערהייט פֿון זאַל אַרויס מיר גנבֿענען זיך אָן דער זײַט,
ווי קינדער אין דער פֿרעמד נאָך זייער היים וואָס בענקען.
אָט זײַנען מיר שוין בײַ דער היים, די טיר שוין אָפֿגעשלאָסן;
די שטולן, טישן ווײַס. אין שײַן באַגאָסן —
זיי שטייען זיך ווי אַלעמאָל מיט שטויב באַצויגן דין:
די פֿרייד, וואָס אונדזער האַרץ האָט אין דער נאַכט גענאָסן
אַ צי גיט אונדז צוריק — מיט ליפּן פֿעסט געשלאָסן
מיר זעצן זיך אין שטול אַרײַן און וויגן זיך אַהער אַהין.
מײַן אומרו גייט מיר נאָך
מײַן אומרו גייט מיר נאָך.
און מײַנע פֿיס — אַזוי ווי מיט אַ שטריק פֿאַרצויגן:
געשטאַלטן דרייען זיך פֿאַר מײַנע אויגן —
מײַן אומרו גייט מיר נאָך.
איך נאַר אַלײן זיך אָפּ.
איך נעם פֿון איין גאַס אײַלן אין אַ צווייטער —
אײַלט אויך, פֿאַרלויפֿט אַפֿריער מײַן באַגלייטער —
איך נאַר אַלײן זיך אָפּ.
איך זע וואָס קיינער זעט —
און לויפֿן וויל איך ווײַט פֿון די געשטאַלטן
און טיף פֿאַרגראָבן זיך און זיך באַהאַלטן —
איך זע וואָס קיינער זעט.
Sonet
Mir geyen trinken vayn, di nakht in tents farbrengen
in umbakante gasn lozn mir zikh vayt,
un ver mir zaynen, vos — farborgn mir fun fremde layt,
oyf undzer moyl azoy vi oyf der tir a shlos volt hengen.
Biz groysn tog... un plutslung heybn mir zikh on badenken
un lozn iber alts un alemen in rekhter tsayt,
un shtilerheyt fun zal aroys mir ganvenen zikh on der zayt,
vi kinder in der fremd nokh zeyer heym vos benken.
Ot zaynen mir shoyn bay der heym, di tir shoyn ofgeshlosn;
di shtuln, tishn vays. In shayn bagosn —
zey shteyen zikh vi alemol mit shtoyb batsoygn din:
di freyd, vos undzer harts hot in der nakht genosn
a tsi git undz tsurik — mit lipn fest geshlosn
mir zetsn zikh in shtul arayn un vign zikh aher ahin.
Mayn umru geyt mir nokh
Mayn umru geyt mir nokh.
Un mayne fis — azoy vi mit a shtrik fartsoygn:
geshtaltn dreyen zikh far mayne oygn —
mayn umru geyt mir nokh.
Ikh nar aleyn zikh op.
Ikh nem fun eyn gas ayln in a tsveyter —
aylt oykh, farloyft afrier mayn baglayter —
ikh nar aleyn zikh op.
Ikh ze vos keyner zet —
un loyfn vil ikh vayt fun di geshtaltn
un tif fargrobn zikh un zikh bahaltn —
ikh ze vos keyner zet.
Sonnet
We go to drink wine, to spend the night in dances
in unknown streets we let ourselves far,
and who we are, what — we hide from strangers,
on our mouths as if a lock would hang on a door.
Till daybreak... and suddenly we begin to have second thoughts
and leave everything and everyone in time,
and quietly from the hall we steal out on the side,
like children in a strange land longing for their home.
Here we are already at home, the door already unlocked;
the chairs, tables white. Bathed in light —
they stand as always, covered with thin dust:
the joy that our heart tasted in the night
pulls us back — with lips tightly closed
we sit down in a chair and rock back and forth.
My Unrest Follows Me
My unrest follows me.
And my feet — as if pulled by a rope:
shapes spin before my eyes —
my unrest follows me.
I fool only myself.
I hurry from one street to another —
my companion also hurries, runs ahead —
I fool only myself.
I see what no one sees —
and I want to run far from the shapes
and bury myself deep and hide —
I see what no one sees.
Page 79. 'Sonnet': a formal sonnet about nocturnal escape and return — drinking wine, dancing in unknown streets, hiding their identities. At dawn they slip away 'like children longing for home.' Home is dusty and silent; they rock back and forth with lips closed. The night's joy pulls them back even as they flee. 'My Unrest Follows Me': a poem of paranoia and vision. Shapes spin before his eyes, his unrest follows wherever he goes. He sees what no one sees and wants to bury himself to escape. Autobiographical resonance with Leivick's psychological struggles.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions