נאַכט
Night
Work 306 of 440
Page 363. 'Nakht' (Night): a haunting ballad of destruction. Everything sleeps — threshold on stairs, walls in floor's arms, grass on beds, child in cradle. The refrain: 'fun der levone shitn zikh kveytn / azoy vi fun an eplboym' (from the moon blossoms pour, as from an apple tree — 'levone' is Hebrew for moon). The child wakes 'in dershpirter skone' (in sensed danger — Hebrew 'sakone'): 'vu iz der tate?' (where is the father?). Thresholds weep for the builder, beds lament for the gardener. Then the terrible revelation: 'der tate iz aleyn der tsebrekher' (the father himself is the breaker), the builder is 'der farshverer' (the betrayer), the gardener 'der tseshterer' (the destroyer). In the aftermath: child sleeps on earth, thresholds piled, grass lies dead. The three figures 'vign zikh shteyendikerheyṭ' (sway standing upright) facing each other — guilty, paralyzed.
נאַכט
די שוועל שלאָפֿט אויף די טרעפּ,
ווענט — אין די אָרעמס פֿון באָדן;
דאָס גראָז שלאָפֿט אויף די ביט,
דאָס קינד שלאָפֿט אין וויג: —
און פֿון דער לבֿנה שיטן זיך קווייטן,
אַזוי ווי פֿון אַן עפּלבוים.
אין וויג כאַפּט זיך אויף דאָס קינד,
מיטאַמאָל, אין דערשפּירטער סכּנה:
וואו איז דער טאַטע, וואו?
אויף די טרעפּ צעוויינען זיך די שוועלן:
וואו איז אונדזער בויער, וואו?
אין גאָרטן צעקלאָגן זיך די בייטן:
וואו איז אונדזער גערטנער, וואו? —
און פֿון דער לבֿנה שיטן זיך די קווייטן,
אַזוי ווי פֿון אַן עפּלבוים.
דאָס וויג מיטן קינד ברעכט צוזאַמען
און ווער איז דער צעברעכער, ווער? —
דער טאַטע איז אַליין דער צעברעכער:
אויפֿגעריסענע וואַלגערן זיך די שוועלן —
דער בויער איז אַליין דער פֿאַרשווערער:
צעטראַמפּלטע ליגן די בייט —
דער גערטנער איז אַליין דער צעשטערער:
און פֿון דער לבֿנה שיטן זיך די קווייטן,
אַזוי ווי פֿון אַן עפּלבוים.
דאָס קינד שלאָפֿט אויף דער ערד,
די שוועלן — איינע אויף די אַנדערע,
די ווענט טוליען זיך צו דער גאָס;
דאָס גראָז ליגט טויט אויף די בייטן
און טאַטע און בויער און גערטנער
וויגן זיך שטייענדיקערהייט,
וויגן זיך איינער אַנטקעגן דעם צווייטן. —
און פֿון דער לבֿנה שיטן זיך די קווייטן,
אַזוי ווי פֿון אַן עפּלבוים.
Nakht
Di shvel shloft oyf di trep,
vent — in di orems fun bodn;
dos groz shloft oyf di bit,
dos kind shloft in vig: —
un fun der levone shitn zikh kveytn,
azoy vi fun an eplboym.
In vig khapt zikh oyf dos kind,
mitamol, in dershpirter skone:
vu iz der tate, vu?
Oyf di trep tseveynen zikh di shveln:
vu iz undzer boyer, vu?
In gortn tseklogn zikh di beytn:
vu iz undzer gertner, vu? —
un fun der levone shitn zikh di kveytn,
azoy vi fun an eplboym.
Dos vig mitn kind brekht tsuzamen
un ver iz der tsebrekher, ver? —
der tate iz aleyn der tsebrekher:
oyfgerisene valgern zikh di shveln —
der boyer iz aleyn der farshverer:
tsetramplete lign di beyt —
der gertner iz aleyn der tseshterer:
un fun der levone shitn zikh di kveytn,
azoy vi fun an eplboym.
Dos kind shloft oyf der erd,
di shveln — eyne oyf di andere,
di vent tulyen zikh tsu der gas;
dos groz ligt toyt oyf di beytn
un tate un boyer un gertner
vign zikh shteyendikerheyṭ,
vign zikh eyner antkegn dem tsveytn. —
un fun der levone shitn zikh di kveytn,
azoy vi fun an eplboym.
Night
The threshold sleeps on the stairs,
walls — in the arms of floor;
the grass sleeps on the beds,
the child sleeps in the cradle: —
and from the moon blossoms pour,
just as from an apple tree.
In the cradle the child starts up,
suddenly, in sensed danger:
where is the father, where?
On the stairs the thresholds weep:
where is our builder, where?
In the garden the beds lament:
where is our gardener, where? —
and from the moon blossoms pour,
just as from an apple tree.
The cradle with the child breaks apart
and who is the breaker, who? —
the father himself is the breaker:
torn up the thresholds roll about —
the builder himself is the betrayer:
trampled lie the beds —
the gardener himself is the destroyer:
and from the moon blossoms pour,
just as from an apple tree.
The child sleeps on the earth,
the thresholds — one upon the other,
the walls press themselves to the street;
the grass lies dead on the beds
and father and builder and gardener
sway standing upright,
sway one facing the other. —
and from the moon blossoms pour,
just as from an apple tree.
Page 363. 'Nakht' (Night): a haunting ballad of destruction. Everything sleeps — threshold on stairs, walls in floor's arms, grass on beds, child in cradle. The refrain: 'fun der levone shitn zikh kveytn / azoy vi fun an eplboym' (from the moon blossoms pour, as from an apple tree — 'levone' is Hebrew for moon). The child wakes 'in dershpirter skone' (in sensed danger — Hebrew 'sakone'): 'vu iz der tate?' (where is the father?). Thresholds weep for the builder, beds lament for the gardener. Then the terrible revelation: 'der tate iz aleyn der tsebrekher' (the father himself is the breaker), the builder is 'der farshverer' (the betrayer), the gardener 'der tseshterer' (the destroyer). In the aftermath: child sleeps on earth, thresholds piled, grass lies dead. The three figures 'vign zikh shteyendikerheyṭ' (sway standing upright) facing each other — guilty, paralyzed.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions