זאָל זײַן דאָס וואָרט אונדזער אויסקויפֿנדיקער פֿרײַנט
Let the word be our redeeming friend
Work 225 of 440
Page 276. 'Negerishes' conclusion: the hope that 'yidish lid' (Yiddish song) can sing 'khavershaft tsvishn makhnes faynt' (fellowship between enemy camps). Then 'Vayse levone' (White Moon) — written in the voice of Black speakers who will seize the white moon with knives, claiming the 'khies fun vayskayt' (vitality of whiteness) that 'blonde bestyes' (blonde beasts — inverting Nazi terminology) desperately crawl to milk. The imagery is revolutionary: 'mir hobn tseyn vi baym tiger' (we have tiger's teeth), carrying victory 'in undzere zomen' (in our seeds). Then 'Lintsh' (Lynch) begins — a stark image of the 'vayser skelet' (white skeleton) dancing — death personified as whiteness, or perhaps the skeletal remains of a lynch victim. Leivick's American poems directly engage with racial violence in ways unusual for Yiddish poetry.
זאָל זײַן דאָס וואָרט אונדזער אויסקויפֿנדיקער פֿרײַנט
און אונדז פֿאַרברידערן, אונדז — לעצטע און באַדערשטע —
און באַזינגען חבֿרשאַפֿט צווישן מחנות פֿײַנט
מײַן יידיש ליד זאָל איינס זײַן פֿון די ערשטע.
ווײַסע לבֿנה
מיר׳ן אַרויסגיין מיט מעסערס, נעגערס,
איבער אַלע גאַסן אָפֿן
און דערהיטן די שפּעטע רגעס
ווען די ווײַסע לבֿנה גייט שלאָפֿן.
און מיר׳ן געבן אַ שניט אַ שאַרפֿן,
אַ ריס טאָן די לבֿנה און פֿאַרכאַפּן:
אַחוץ אונדז ווער אַנדערש קען דאַרפֿן
דאָס חיות פֿון ווײַסקייט צו זאָפֿן?
די בעסטיעס די בלאָנדע שוין וועלקן
און קוים אויף אַלע פֿיר זיי קריכן
צו די בריסט פֿון דער לבֿנה צו מעלקן
אַביסל ווײַס פֿאַר צעטריקנטע פֿליכן.
און מיר האָבן ציין ווי בײַם טיגער,
און ליפּן ווי צײַטיקע שוואַמען,
און מיר וואַקסן און שטרייבן צום זיגער,
וואָס מיר טראָגן אין אונדזערע זאָמען.
מיר׳ן אַרויסגיין מיט מעסערס, נעגערס,
און גיין ביז דער לעצטער סכּנה,
און דערהיטן די שפּעטע רגעס
צו פֿאַרכאַפּן די ווײַסע לבֿנה.
לינטש
פֿון פֿרי ביז שפּעט,
אין שײַן פֿון שטראַלן,
אַ ווײַסער סקעלעט
טאַנצט איבער זאַלן.
Zol zayn dos vort undzer oyskoyfndiker fraynt
un undz farbridern, undz — letste un baderste —
un bazingen khavershaft tsvishn makhnes faynt
mayn yidish lid zol eyns zayn fun di ershte.
Vayse levone
Mir'n aroysgeyn mit mesers, negers,
iber ale gasn ofn
un derhitn di shpete reges
ven di vayse levone geyt shlofn.
Un mir'n gebn a shnit a sharfn,
a ris ton di levone un farkhapn:
akhutz undz ver andersh ken darfn
dos khies fun vayskayt tsu zofn?
Di bestyes di blonde shoyn velkn
un koym oyf ale fir zey krikhn
tsu di brist fun der levone tsu melkn
abisl vays far tsetriknte flikhn.
Un mir hobn tseyn vi baym tiger,
un lipn vi tsaytike shvamen,
un mir vaksn un shtraybn tsum ziger,
vos mir trogn in undzere zomen.
Mir'n aroysgeyn mit mesers, negers,
un geyn biz der letster skane,
un derhitn di shpete reges
tsu farkhapn di vayse levone.
Lintsh
Fun fri biz shpet,
in shayn fun shtraln,
a vayser skelet
tantst iber zaln.
Let the word be our redeeming friend
and make us brothers, us — last and poorest —
and to sing fellowship between camps of enemies
my Yiddish song should be one of the first.
White Moon
We will go out with knives, Negroes,
over all streets openly
and watch for the late moments
when the white moon goes to sleep.
And we will give a sharp cut,
tear the moon and seize it:
except for us who else can need
to sip the vitality of whiteness?
The blonde beasts are already wilting
and barely on all fours they crawl
to the breasts of the moon to milk
a little whiteness for dried-out patches.
And we have teeth like a tiger's,
and lips like ripe mushrooms,
and we grow and strive toward the victory
that we carry in our seeds.
We will go out with knives, Negroes,
and go to the last danger,
and watch for the late moments
to seize the white moon.
Lynch
From early to late,
in the shine of rays,
a white skeleton
dances across halls.
Page 276. 'Negerishes' conclusion: the hope that 'yidish lid' (Yiddish song) can sing 'khavershaft tsvishn makhnes faynt' (fellowship between enemy camps). Then 'Vayse levone' (White Moon) — written in the voice of Black speakers who will seize the white moon with knives, claiming the 'khies fun vayskayt' (vitality of whiteness) that 'blonde bestyes' (blonde beasts — inverting Nazi terminology) desperately crawl to milk. The imagery is revolutionary: 'mir hobn tseyn vi baym tiger' (we have tiger's teeth), carrying victory 'in undzere zomen' (in our seeds). Then 'Lintsh' (Lynch) begins — a stark image of the 'vayser skelet' (white skeleton) dancing — death personified as whiteness, or perhaps the skeletal remains of a lynch victim. Leivick's American poems directly engage with racial violence in ways unusual for Yiddish poetry.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions