שפּעטער
Later
Work 78 of 440
Page 88. 'Later': a poem of postponed death. A swan-necked vase with withered leaves, fire barely flickering. He reads old papers and unconsciously says 'later, later' — to whom? Then he hears grave-digging, boards being nailed. He lies surrounded by candles, lips still begging 'later, later.' 'At the Edge': the title poem of the 'Baym rand' section. He lights dead fires as a 'courageous dying fool.' Through sorrow he approaches danger's edge. Past days light up like blood on his head, revealing and veiling his soul. He waits, distanced from self and others, for death's signal. He believes in his singular death, inviting others to admire the dying fool's courage. Characteristically Leivick: irony, martyrdom, and self-awareness combined.
שפּעטער
אַ וואַזע לאַנג און דין ווי אַ שוואַנען־האַלדז,
און אין דער וואַזע האַלב־צעדאַרטע בלעטער: —
איך קוק אויף דעם, און פּלוצלונג: דוכט זיך מיר, איך זאָג
ניט וויסנדיק אַלײן צו וועמען: שפּעטער, שפּעטער.
אין שטוב איז שטיל, דאָס פֿײַער וויגט זיך קוים,
איך לייען פֿאַרשריבענע פּאַפּירן, לייען און בלעטער,
מײַן מויל פֿאַרמאַכט, און ווידער דוכט זיך מיר, איך זאָג
ניט וויסנדיק אַלײן צו וועמען: שפּעטער, שפּעטער.
דערהער איך מיטאַמאָל: מען גראָבט אַ גרוב,
און מיט אַ האַמער ווערן צוגענעגלט ברעטער;
איך ליג שוין אויף דער ערד אַרומגעשטעלט מיט ליכט,
און מײַנע ליפּן בעטן אַלץ און בעטן: שפּעטער, שפּעטער.
בײַם ראַנד
איך צינד אָן געשטאָרבענע פֿײַערן,
איך — מוטיקער שטאַרבנדער נאַר,
דורך טרויער דורך מײַנעם און אײַערן
איך קום צו צום ראַנד פֿון געפֿאַר.
איך קום, און דער טאָג דער פֿאַרגאַנגענער
צינדט אָן זיך ווי בלוט אויף מײַן קאָפּ,
ער דעקט אָפּ מײַן זעל דער פֿאַרהאַנגענער,
לאָזט ווידער דעם פֿאָרהאַנג אַראָפּ.
איך שטיי און איך וואַרט, אַ דערווײַטערטער
פֿון זיך און פֿון אײַך, ווען דער טויט
דורך טרויער ווי איך אַ געלײַטערטער
וועט געבן אַ צײכן: זײַ גרייט.
איך גלויב אין מײַן טויט דעם באַזונדערן.
איך מײַד ניט דעם ראַנד פֿון געפֿאַר —
וואָס קומט איר ניט נעענטער באַוואונדערן
דעם מוט פֿונעם שטאַרבנדן נאַר?
Shpeter
A vaze lang un din vi a shvanen-haldz,
un in der vaze halb-tsedarte bleter: —
ikh kuk oyf dem, un plutslung: dukht zikh mir, ikh zog
nit visndik aleyn tsu vemen: shpeter, shpeter.
In shtub iz shtil, dos fayer vigt zikh koym,
ikh leyen farshribene papirn, leyen un bleter,
mayn moyl farmakht, un vider dukht zikh mir, ikh zog
nit visndik aleyn tsu vemen: shpeter, shpeter.
Derher ikh mitamol: men grobt a grub,
un mit a hamer vern tsugenaglt breter;
ikh lig shoyn oyf der erd arumgeshtelt mit likht,
un mayne lipn betn alts un betn: shpeter, shpeter.
Baym rand
Ikh tsind on geshtorbene fayern,
ikh — mutiker shtarbndler nar,
durkh troyer durkh maynem un ayern
ikh kum tsu tsum rand fun gefar.
Ikh kum, un der tog der fargangener
tsindt on zikh vi blut oyf mayn kop,
er dekt op mayn zel der farhangener,
lozt vider dem forhang arop.
Ikh shtey un ikh vart, a dervayterer
fun zikh un fun aykh, ven der toyt
durkh troyer vi ikh a gelayterer
vet gebn a tseykhn: zay greyt.
Ikh gloyb in mayn toyt dem bazundern.
Ikh mayd nit dem rand fun gefar —
vos kumt ir nit neenter bavundern
dem mut funem shtarbndln nar?
Later
A vase long and thin like a swan's neck,
and in the vase half-withered leaves: —
I look at this, and suddenly: it seems to me I say
not knowing myself to whom: later, later.
In the room it is still, the fire barely rocks,
I read inscribed papers, read and turn pages,
my mouth closed, and again it seems I say
not knowing myself to whom: later, later.
I hear suddenly: they're digging a grave,
and with a hammer boards are being nailed;
I lie already on the ground surrounded by candles,
and my lips keep begging and begging: later, later.
At the Edge
I light dead fires,
I — courageous dying fool,
through sorrow through mine and yours
I come to the edge of danger.
I come, and the day the departed one
lights itself up like blood on my head,
it uncovers my soul the curtained one,
lets the curtain fall again.
I stand and I wait, one distanced
from myself and from you, when death
through sorrow like me a purified one
will give a sign: be ready.
I believe in my death the singular.
I don't avoid the edge of danger —
why don't you come closer to admire
the courage of the dying fool?
Page 88. 'Later': a poem of postponed death. A swan-necked vase with withered leaves, fire barely flickering. He reads old papers and unconsciously says 'later, later' — to whom? Then he hears grave-digging, boards being nailed. He lies surrounded by candles, lips still begging 'later, later.' 'At the Edge': the title poem of the 'Baym rand' section. He lights dead fires as a 'courageous dying fool.' Through sorrow he approaches danger's edge. Past days light up like blood on his head, revealing and veiling his soul. He waits, distanced from self and others, for death's signal. He believes in his singular death, inviting others to admire the dying fool's courage. Characteristically Leivick: irony, martyrdom, and self-awareness combined.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions