אין דעם באַגינען האָט זיך געפֿילט אַ שטילע פֿרייד,
In the beginning a quiet joy was felt,
Work 321 of 440
Page 378. 'A vint iz gekumen' conclusion: 'a shtile freyd' (a quiet joy) is felt; the tree refreshes with new light. The poet speaks 'gezikht tsu gezikht' (face to face). 'Ovnt' (Evening) begins: rain softens beds, 'groztsinglekh shprotsn' (blades of grass sprout). 'Vidmungen' (dedications — German influence) take their places 'min nokh min' (kind by kind). Invitation: come, trust the earth, be secure under hail or dew, darkness or light. 'Mazloes fun mentshn lign far mir ofn' (fates of people lie open — Hebrew 'mazl'). Yet he trembles over 'yeder shtumer zakh' (every mute thing). He perceives the innermost of wood and stone; 'ziskayt fun der zuns fargeyn' (sweetness of sunset) pours. 'Odern in leymikn khoymer' (veins in clayey matter — Hebrew 'khoymer'). Shadows are 'nshomes fun beymer' (souls of trees — Hebrew 'nshomes') bidding 'zay-gezunt' (farewell). The word has as many colors as the west. From 'yorn-lernen' (years of learning), he hears: 'ot do bistu geshtanen... s'iz geven du, s'iz geven vor' (here you stood... it was you, it was true) — memory of the beloved.
אין דעם באַגינען האָט זיך געפֿילט אַ שטילע פֿרייד,
און דער בוים האָט זיך אָפּגעפֿרישט מיט נײַעם ליכט,
און איך האָב ווידער צו אים גערעדט רייד,
ווי צו אַ טײַערסטן מענטשן, געזיכט צו געזיכט.
אָוונט
דער רעגן האָט ווייך געמאַכט אַלע בייטן,
און גראָזצינגלעך שפּראָצן גרין און דין,
און אַלע ווידמונגען, ווי אַרום אַ טיש אַ געגרייטן,
פֿאַרנעמען זייערע ערטער מין נאָך מין.
קום אויך דו, — מיר וועלן זיך אויך פֿאַרטרויען,
ווי אַלע מינים, צו דער ערד, און זײַן
אַזוי זיכער אונטער האָגל, ווי אונטער טויען,
אונטער פֿינצטערניש אַזוי ווי אונטער שײַן.
מזלות פֿון מענטשן ליגן פֿאַר מיר אָפֿן,
ווי די ליניעס פֿון מײַן האַנטס פֿלאַך —
דאָך ציטער איך אויף, ווי איבער אַ קינד אין שלאָפֿן,
איבער דעם מזל פֿון יעדער שטומער זאַך.
איך האָב נאָך קיינמאָל אַזוי גוט פֿאַרנומען
דאָס אינעווייניקסטע פֿון האָלץ און שטיין
ווי איצט, ווען עס צעגיסט זיך מיר איבערן גומען
אַזאַ אמת׳ע זיסקייט פֿון דער זונס פֿאַרגיין.
עס שלאָגן אָדערן אין ליימיקן חומר;
איך הער דאָס געזאַנג פֿון יעדן שלאָג,
שאָטנס פֿון אָוונט — נשמות פֿון ביימער,
וואָס קומען זײַ-געזונט זאָגן דעם טאָג.
דאָס וואָרט „זײַ-געזונט
In dem baginen hot zikh gefilt a shtile freyd,
un der boym hot zikh opgefrisht mit nayem likht,
un ikh hob vider tsu im geredt reyd,
vi tsu a tayerstn mentshn, gezikht tsu gezikht.
Ovnt
Der regn hot veykh gemakht ale beytn,
un groztsinglekh shprotsn grin un din,
un ale vidmungen, vi arum a tish a gegreytn,
farnemen zeyere erter min nokh min.
Kum oykh du, — mir veln zikh oykh fartryen,
vi ale minim, tsu der erd, un zayn
azoy zikher unter hogl, vi unter toyen,
unter finsternis azoy vi unter shayn.
Mazloes fun mentshn lign far mir ofn,
vi di linyes fun mayn hants flakh —
dokh tsiter ikh oyf, vi iber a kind in shlofn,
iber dem mazl fun yeder shtumer zakh.
Ikh hob nokh keynmol azoy gut farnumen
dos ineveynikste fun holts un shteyn
vi itst, ven es tsegist zikh mir ibern gumen
aza emese ziskayt fun der zuns fargeyn.
Es shlogn odern in leymikn khoymer;
ikh her dos gezang fun yedn shlog,
shotns fun ovnt — nshomes fun beymer,
vos kumen zay-gezunt zogn dem tog.
Dos vort „zay-gezunt
In the beginning a quiet joy was felt,
and the tree refreshed itself with new light,
and I again spoke words to it,
as to a dearest person, face to face.
Evening
The rain has softened all the beds,
and blades of grass sprout green and thin,
and all dedications, as around a prepared table,
take their places kind by kind.
Come you too, — we will also trust ourselves,
like all kinds, to the earth, and be
as secure under hail as under dew,
under darkness as under light.
The fates of people lie open before me,
like the lines of my palm —
yet I tremble, as over a child in sleep,
over the fate of every mute thing.
I have never yet so well perceived
the innermost of wood and stone
as now, when there pours over my palate
such true sweetness of the sun's setting.
Veins beat in the clayey matter;
I hear the song of every beat,
shadows of evening — souls of trees,
that come to bid farewell to the day.
The word "farewell" has so many colors,
as many colors as the western side.
The west extinguishes itself, only now I begin to feel
how in me myself the farewell cries.
It cries in me already from whole years of learning,
and only now I hear it so clearly:
here you stood, here you sat —
it was you, it was true.
Page 378. 'A vint iz gekumen' conclusion: 'a shtile freyd' (a quiet joy) is felt; the tree refreshes with new light. The poet speaks 'gezikht tsu gezikht' (face to face). 'Ovnt' (Evening) begins: rain softens beds, 'groztsinglekh shprotsn' (blades of grass sprout). 'Vidmungen' (dedications — German influence) take their places 'min nokh min' (kind by kind). Invitation: come, trust the earth, be secure under hail or dew, darkness or light. 'Mazloes fun mentshn lign far mir ofn' (fates of people lie open — Hebrew 'mazl'). Yet he trembles over 'yeder shtumer zakh' (every mute thing). He perceives the innermost of wood and stone; 'ziskayt fun der zuns fargeyn' (sweetness of sunset) pours. 'Odern in leymikn khoymer' (veins in clayey matter — Hebrew 'khoymer'). Shadows are 'nshomes fun beymer' (souls of trees — Hebrew 'nshomes') bidding 'zay-gezunt' (farewell). The word has as many colors as the west. From 'yorn-lernen' (years of learning), he hears: 'ot do bistu geshtanen... s'iz geven du, s'iz geven vor' (here you stood... it was you, it was true) — memory of the beloved.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions