איך וויל, טראַכט איך אויס פֿאַר זיי נעמען,
I want, I invent names for them,
Work 74 of 440
Page 84. Conclusion of 'Illusions' — he invents names, clothes them in flesh and blood, strips himself of his own name, becomes pure illusion. 'Drawn-Out Sound': domestic meditation at midnight. He loves his four walls, the white curtain, his brown rocking chair. Fish swim, a wooden crow sits in the corner. The world exists and doesn't exist. The drawn-out sound of midnight. 'Fire': suddenly fire breaks out — curtains, table, rocking chair, all walls burn. A flaming snake coils and spreads. Screams rise from the yard. Yet he sits in the burning chair, rocking, as ash falls on his head and heart. Surreal detachment amid catastrophe — possibly reflecting Leivick's mental dissociation.
איך וויל, טראַכט איך אויס פֿאַר זיי נעמען,
אין בלוט און אין פֿלייש טו זיי אָן,
און זיך טו איך אויס פֿון מײַן נאָמען.
אַלײן ווער איך — אילוזיאָן.
צעצויגענער קלאַנג
כ׳האָב ליב די פֿיר ווענט פֿון מײַן הויז,
פֿון פֿענצטער דעם ווײַסן גאַרדין.
אין וויג־שטול פֿון ברוינלעכן האָלץ
איך וויג מיך אַהער און אַהין.
צוויי פֿישלעך — זיי שווימען זיך אום,
אין ווינקל — אַ הילצערנע קראַ:
איך וויג מיך און צי פֿון דער שטיל:
— די מיטנדערנאַכטיקע שעה.
די וועלט און דאָס הויז און די נאַכט
זיי זײַנען פֿאַראַן און ניטאָ.
כ׳האָב ליב דעם צעצויגענעם קלאַנג:
— די מיטנדערנאַכטיקע שעה.
פֿײַער
און פּלוצלונג אַזוי ווי איך זיץ,
איך ווייס ניט פֿון וואַנען — עס ברענט,
די ווײַסע גאַרדינען, דער טיש,
דער וויג־שטול און אַלע פֿיר ווענט.
עס קנוילט זיך אַ פֿלאַמיקע שלאַנג,
צעשפּרייט זיך און נעמט זיך צונויף.
געוויינען, געשרייען: עס ברענט —
דערטראָגן צו מיר זיך פֿון הויף.
איך זיץ מיר אין ברענענדן שטול
און וויג מיך אַהער און אַהין,
עס פֿאַלט אויף מײַן קאָפּ, אויף מײַן האַרץ
דער אַש פֿון דעם ווײַסן גאַרדין.
Ikh vil, trakht ikh oys far zey nemen,
in blut un in fleysh tu zey on,
un zikh tu ikh oys fun mayn nomen.
Aleyn ver ikh — iluzion.
Tsetsoygenener klang
Kh'hob lib di fir vent fun mayn hoyz,
fun fentster dem vaysn gardin.
In vig-shtul fun broynlekhn holts
ikh vig mikh aher un ahin.
Tsvey fishlekh — zey shvimen zikh um,
in vinkl — a hiltserne kra:
ikh vig mikh un tsi fun der shtil:
— di mitndernikhtike sho.
Di velt un dos hoyz un di nakht
zey zaynen faran un nito.
Kh'hob lib dem tsetsoygenem klang:
— di mitndernikhtike sho.
Fayer
Un plutslung azoy vi ikh zits,
ikh veys nit fun vanen — es brent,
di vayse gardinen, der tish,
der vig-shtul un ale fir vent.
Es knoylt zikh a flamike shlang,
tseshpreyt zikh un nemt zikh tsunoyf.
Geveynen, geshrayen: es brent —
dertrogn tsu mir zikh fun hoyf.
Ikh zits mir in brenendn shtul
un vig mikh aher un ahin,
es falt oyf mayn kop, oyf mayn harts
der ash fun dem vaysn gardin.
I want, I invent names for them,
clothe them in blood and flesh,
and myself I strip from my name.
Alone I become — illusion.
Drawn-Out Sound
I love the four walls of my house,
from the window the white curtain.
In a rocking chair of brownish wood
I rock myself back and forth.
Two little fish — they swim around,
in the corner — a wooden crow:
I rock and draw from the stillness:
— the midnight hour.
The world and the house and the night
they exist and don't exist.
I love the drawn-out sound:
— the midnight hour.
Fire
And suddenly as I sit,
I don't know from where — it burns,
the white curtains, the table,
the rocking chair and all four walls.
A flaming snake coils itself,
spreads out and gathers itself.
Weeping, screaming: it burns —
carried to me from the yard.
I sit in the burning chair
and rock myself back and forth,
it falls on my head, on my heart
the ash of the white curtain.
Page 84. Conclusion of 'Illusions' — he invents names, clothes them in flesh and blood, strips himself of his own name, becomes pure illusion. 'Drawn-Out Sound': domestic meditation at midnight. He loves his four walls, the white curtain, his brown rocking chair. Fish swim, a wooden crow sits in the corner. The world exists and doesn't exist. The drawn-out sound of midnight. 'Fire': suddenly fire breaks out — curtains, table, rocking chair, all walls burn. A flaming snake coils and spreads. Screams rise from the yard. Yet he sits in the burning chair, rocking, as ash falls on his head and heart. Surreal detachment amid catastrophe — possibly reflecting Leivick's mental dissociation.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions