מיר איז נמאס צו האַלטן איבער זיך מיין חשבון.

I am weary of keeping account over myself.

Work 358 of 440

Pages 416-420. Continuation of 'Volkns ahintern vald' (Clouds Behind the Forest): 'nimes tsu haltn... kheshbn' (weary of keeping account — Hebrew 'cheshbon'). Cuts word's heart into millimeter 'khalokim' (parts — Hebrew 'chalakim'). Wants to be 'pizern' (seed) scattered 'far vint un far zun un far mentshn' (for wind, sun, people). Both face world 'ofn un vorhaftik' (open and truthful). Carry 'geleytertn payn' (purified pain) to people's feet — like bringing child to 'mizbeakh fun geter' (altar of gods — Hebrew 'mizbeach'). Gift seeks 'kheyn' (favor — Hebrew 'chen'). Watches her: mouth twitches, neck encircled with red thread of daylight, shadow settles on shoulders. 'Vi sheyn du bist' (how beautiful you are) — 'fargafter bavunderer' (captivated admirer). Evening unfurls, lies stretched on earth, she bends over him — 'bloykayt arum un arum' (blueness all around). Body becomes part of blueness. Bell rings from world of 'yontev' (holiday): 'fun zalts, fun broyt, fun vaser, fun likht. Fun layb un oykh fun toyt' (of salt, bread, water, light. Of body and also death) — repeated as litany. Transition minutes 'ful mit vunder un mazl' (full of wonder and fortune — Hebrew 'mazal'). Becomes 'gloybiker' (believer), says her name, prays. She will find him at threshold, carry him. Would share 'mazl' of martyrs who went with song to 'shayter' (pyre), gave themselves to 'tliye' (gallows — Hebrew 'tli'a') in 'ekstaz' (ecstasy). Nature full of 'gezang fun avekgebn zikh' (song of surrender) — sun gives itself to evening. Continuation of 'Volkns ahintern vald' (Clouds Behind the Forest): nature's surrender — forest to night, wind to 'levone' (moon — Hebrew 'levanah'), earth 'ful mit khesed' (full of grace — Hebrew 'chesed') and 'muter-zorg' (motherly care). Morning bathing, walking through fields. Fruit trees in 'kveytn' (blossoms), mountains play with clouds like children. Meets pregnant woman in black velvet — 'a rundik bergl' (round little hill) as 'onzog' (announcement) of coming life. Her 'likhtike oygn' (bright eyes), 'varem un muterlekh' (warm and motherly). Wants to help but she flees. Silenced by 'farshemtkayt' (shame). Must be 'shoymer' (guard — Hebrew 'shomer') over self. Father's angry cry 'b—r' (bastard) still lives in him — 'der tate der kesn' (angry father — Hebrew 'ka'as'). Wants to be 'oyfgeblit feld' (blossoming field) for her. Life taught him to face 'skones' (dangers — Hebrew 'sakanot') without showing fear. Ends mid-sentence: 'oyf der nare fun tfise' (on the plank-bed of prison — Hebrew 'tofes/tefisa'). Prison memories ('tfise' continued): poet lay 'farkishoft, farkholimt' (enchanted, dreaming), smiled at 'shlogndiker hant fun vekhter' (striking hand of guard). 'Khaverim' (comrades — Hebrew 'chaverim') also enchanted. Loved each other yet couldn't bear each other. Body wept 'fun ekl un balaydikter tave' (of disgust and offended desire — Hebrew 'ta'avah'). Twisted in 'miuse knoyln' (ugly knots). Refrain: 'O vu bistu geven demolt?' (O where were you then?). Poet would rise at midnight on 'shtroyenem zak' (straw sack), count stretched bodies. Wonder that one is awake counting dozens sleeping, that fingers stick out from 'keytn' (chains). New day's 'glok' (bell) will ring. Speaks to sleeping: 'Ikh hob aykh lib, mayne brider' (I love you, my brothers). Guard hears even 'flister' (whisper), bursts in with 'impet' (force), hurls poet face down. Poet's defiant answer: loves watching comrades, thinking of future beloved. Guard's fist and 'gelekter' (laughter). Dragged by chains over bodies — head bounces 'vi a blayerne koyl' (like leaden bullet). Prison torture continues: screams from enchanted bodies, 'getsapl, geshtoys un geflonter' (flailing, pushing, tangling). Hand makes 'kleyne hafsoke' (small pause — Hebrew 'hafsaka'), then drags with 'rugze' (fury). 'Bunt fun khaverim' (revolt of comrades) — fists hammer 'grates' (bars), windows break. Blood becomes 'varemer regn... royter' (warm rain... red), flows like 'gevirtster klepiker honik' (spiced sticky honey) — taste 'mekhayedik heys' (revivingly hot — from Hebrew 'mechaye'). Vision: 'tantsndike rad' (dancing wheel) in flames, blonde 'yingele' (little boy) rolling. Descend to 'shtaynerne kartsers' (stone dungeons). Cell without window, frozen floor. Body breaks but 'lipn... shvaygn' (lips are silent). Boy speaks childhood memories: 'Mayn tate heyst Shoul, mayn mame heyst Ester' (My father is Shaul, mother Esther) — bakes 'beygl' (bagels). Has 'rebi' — 'Shimon Leyb der melamed' (teacher in traditional school — Hebrew 'melammed'). Goes to 'kheyder' (cheder — Hebrew 'cheder', traditional school). Learns 'alef-beys' (alphabet). Clock with angry eyes. 'Malines' (raspberries), 'agreses' (gooseberries). Six sheets white paper, pens with silver tips — learning to write. Prison vision ends: eyes sink, 'shtilkayt' (stillness) comes. Boy becomes 'ernst' (serious), touches poet's bloody, torn body. 'Es shmekt fun dir mit blut un mit shtorb' (you smell of blood and death). Boy leaves — thought it would be like 'kheyder' (cheerful). Stillness rocks, freezes. Lips say loving word. Refrain transforms: 'vu bistu itster?' (where are you now?) — shifts to present. In spacious New York rooms — 'di zelbe umheymlekhekayt' (same uncanniness). Waits for door to open, for 'shtrik un mit keytn' (ropes and chains). World everywhere same: 'druk funem raykhn... oyfn oremen' (pressure of rich on poor), 'tempkayt fun zatn' (dullness of sated) vs 'sharpkayt fun hungerikn' (sharpness of hungry) — hunger for bread, body, 'a vort a gutn' (a good word). Even now someone to 'oysfirn di shlikhes fun vekhter' (carry out guard's mission). Lips say only her 'nomen' (name). Carries name 'durkh payn un gerangl' (through pain and struggle). Nature wrestles with him — sun, 'levone' (moon), stars, rain, wind, hail. Parks, streets 'tsaplen zikh in fiber' (writhe in fever). Child's hands tremble, mother 'toylet zikh' (rages) with 'oygn fun letstn troyer' (eyes of final sorrow). What eyes see: 'Goyrl' (Fate — Hebrew 'goral'). Ends with lips smiling, eyes shining — poem continues.

Yiddish Original

מיר איז נמאס צו האַלטן איבער זיך מיין חשבון.

ס'האָרץ פון וואַרט צעשנייד איך אויף מילימזנען חלקים. איך וויל זיין אַ פזרן

פאַרזייען אין לאַנגע. לאַנגע רייען פּאַר ווינט און פּאַר זון און פּאַר מענטשזי

איך זע דיך און זיך מיטן פנים צו דער גאַנצער וועלט אָפן און וואָרהאַפטיקי

און מיר טראָגן אונחוער געלייטערטן פיין צו אַנידערלייגן צו די פיס פון מענטשני

ווי אמאל פלעגט מען ברענגען דאס עלטסטע קינד צום מזבח פון געטער,

און אַליין בלייבן מיר איבער אין דערוואַרטונג, אין באַנומענעם ציטער,

צי אונדוער געבראַכטע מתנה וועט געפינען חן אין די אויגן פון אַ"ע --

און איך מאָל זיך אויס. אַז איך קוק אויף דיר, און איך זע ווי דייץ מויל הייבט אָן צוקן.

דיין האַלדז ווערט אַרומגערינגלט מיט אַ דינעם רויטן שנירל פון טאָגליכט,

און אויף די אַקסלען דיינע זעצט זיך אָרויף שוין אַ שאָטן אַן ערשטער פון אָוונט.

-- ווי שיין דו ביסט, - זאָג איך צו זיך אַלייז אַ פּאַרגאַפטער באַוואונדערער.

און אזוי וי איך זאָג עס, ‏ וויקלט דער אָוונט פונאנדער זיינע דעקטוכן אַלע,

און איך זע ניט אַליין, ווי איך ליג מיטאַמזמל אויף דער ערד אַן אויסגעצויגענער,

און דו -- איבער מיר בויגסט זיך. נויגסט זיך און רירסט זיך צו צו מיון פנום --

אַזאַ בלויקייט אָרום און אַָרום. ‏ מיין גוף ווערט אַלִיין אָ טייל פון דער בלויקייט.

אין די שלייפן קלינגט מיר אַ גלאָק פון אַ וועלט וואו מען פראַוועט יוםדטוב: --

יום-טוב פון זאָלץ, פון ברויט, פון וואַסער, פון ליכט. פון לייב און אויך פון טויט :

דאָס טראַגט זיך דער גל"צמק פון דיר. און אויך פון דיר דער ריח פון ברויט און יומדטוב, -

יום-טוב פון זאָלץ, פון וואַסער, פון ליכט. פון לייב און אויך פון טויט יוםדטוב.

די מינוטן פון איבערגאַנג צווישן טאַג און נאַכט זיינען פול מיט וואונדער און מזל,

או ס'איז ניט פאר דעם כוח פון איינעם דאָס גליק פון וואונדער צו טראַגן +

א גלויביקער פאַלט אויף די קני, שפרייט-אויס זיינע הענט און טוט תפילה.

און אַזאַ בין איך איצט --- אַ גלויביקער, איך זאג נאַר איין וואָרט --- דיין נאַמען.

און דערנאָך זאַג איך מער. | איך זלג:

-- וועסט אַמאֶל מיך געפינעו

ביי דער אַדער ביי יענער שוועל. און וועסט מיך אויפהייבן און טראַגן

אויף דיינע דערציטערטע הענט און מיך ברענגעז צו דער שוועל צו דיונער. -- --

און דערנאַך זאַג איך מעד. איך זאָג +

-- איך וואלט ניט וועלן פּאַרמיידן ס'מזל

פון יענע וואָס זיינען מיט געזאַנג געגאַנגען צום שייטער,

און פון יענע וואָס האָבן אין עקסטאַז זיך אָפגעגעבן צו דער תליה. -7 --

דערנזמך זאַג איך מער. | איך זאָג:

-- די גאַנצע נאַטור איז פול היינט

מיט געזאַנג פון אַוועקגעבן זיך. | די זון גיט זיך אַוועק דעם אָוונט,

412

זער וואַלד גיט זיך אַוועק דער נאַכט, דער ווינט גיט זיך אַוועק דער לבנה,

גון אַלע גיבן זיך אַוועק דער ערד, און די ערד איז וואַרעם און פולל מיט חסד,

גון פול מיט מוטער-זאַרג צו יעדן גרעזל, צו יעדן שטיינדל און וואָרצל.

גון צום סוף זאג איך +

| -- קום צו מיר, אָטעם איבער מיר און טו זיך ניט אַפ פון מיר.

אינדערפרי בין איך אויפגעשטאַנען היינט און זיך געבזמדן אין וואַסער אין קלאָרן

עון אַרומגעגאַנגען אַ גאַנצן טאָג דערנאַך אין זון איבער פעלדער און סעדער.

יי פרוכטביימער זיינען אָנגעטאַן געווען איז אַלערליי קווייטן. און די בערג"שפיצן

זאָבן זיך געשפילט מיט די ווזמלקנס אַזוי ווי מען שפילט זיך מיט קינדער.

.יט באַגעגנט קיין איינציקן מענטשן אין וועגו ‏ ערשט ביים אָנהייב פון אַוונט

גיז מיר אַנטקעגנגעקומען אַ פרוי אין סאַמעט אין שוואַרצן.

י איז זיך איילנדיק געגאַנגען פּאַרביי, און פארשעמט, ווייל פון אונטער איר סאמעטדקלייד

זאָט זיך אַרויסגעהייבן אַ רונדיק בערגל -- פון א קומענדיק ל>עבן אַן אָנזאָג.

+ האָט געקוקט אויף מיר פון דער זייט אַזוי, און דערנאַך שטיין געבליבן,

גוז דורכגענומען מיך מיט ליכטיקע אויגן. וואַרַעַם און מוטערלעך.

גוך הב דערפילט, אַז זי איז אומגעגאַנגען לאַנג און איז מיד. ‏ אויף איר פניבם

זאָבן קליינינקע טראָפּנס געבלאַנקט, און איר מויל האָט געשמייכלט ווי אין דרעמל.

% ציטער איז מיר דורך איבערן לייב, דערפילנדיק איר קוק. -- האָב געוומלט

+ געלויף טאַן צו איר, זי נעמען אונטער דער האַנט און פירן זי, -- באגלייטן.

אֶר איידער איך האָב געגעבן אַ טראָט, האָט זי פלינק זיך א דריי געטאָן

גון גענומען אַנטלויפן, פאָרשווינדן. פאָרשווינדן 77 - --

-- אָ. פרוי, -- דקאָב איך נזמכגעשרוען --

וז פלוצלונג בין איך געוואָרן אַנטשוויגן. פּאַרשטומט אין פּאַרשעמטקייש --

ואַרשעמטקייט וואָס קומט מיך דערמאָנען. אַז איך טר ניט פאַרגעסן

נו זייץ ואד איבער זיך ווי א שומר א שטרענגער, אַ קאַלטער. ‏ אַז ניט,

ועל איך הערן איבער זיך דאָס געשריי פון מיין טאַטן דעם כעסן: ב--%-ר!

דער טאַטע דער כעסן איז שוין טויט. אָבער זיין אויסגעשריי לעבט נאַך אין מיר).

וונדעסטוועגן זאַג איך :

- פּאַר דיר וויל איך זיין ווי אַן אויפגעבליט פעלד, דו זאָלסט שפּאַנען איבער אים

זיטן זעלבן זיכערן שפאן, וואָס די פרוי אין סאַמעטדקלייד,

גוז זאָלסט איבערל"שמחן אין מיר די שפורן פון דיינע טריט טיףיטיף און אויף שטענדיק.

גון איך זאַג און דערצייל דיר (דערלויב מיר דערציילן) : | דאָס לעבן האַט מיך געלערנט

יין האַרט און פּאַרשלצמסן און שווייגנדיק, און קוקן אין די אויגן פון סכנות

וז ניט אַרויסווייזן קיין סימן פון מורא. -- -- -- אויף דער נאַרע פון תפיסה

(אָ. איך מוז עס דיר איצטער דערציילן !) פלעג איך ליגן און קוקן פּאַרכישופט, פּאַרחלומט

און שמייכלען צו דער וואַנט דער פּאַרשעמטער און צו דער שלאָגנדיקער האַנט פון וועכטעו

און די חברים וואָס זיינען געלעגן לעבן מיר זיינען געווען נאָך מער פּאַרכישופט.

און מיר האָבן ליב געהאַט איינע די אַנדערע און דאַך ניט געקענט זיך פּאַרטראָגן.

און עס האָט געוויינט דאָס לייב אין אונדז דאָס געוויין פון עקל און באַליידיקטער תאווה,

געוויינט און געשליידערט זיך, און געדרייט זיך אין מיאוסע קנוילן:

די קני האָבן זיך געבראַכן. די הענט האָבן זיך געצויגן און דער האַלדז חפט געגליווערט,

און די אויגן האָבן געברענט מיט א מוטנעם און פאראַכטלעכן פייער,

און מער נאַך האָבן די קני זיך געבראָכן, אוועקשטופנדיק מיט שנאה דעם גוף פון שכן.

וואַס איז געלעגן אַן אויסגעצויגענער אין שלאַף מיט אַ מויל צונויפגעקריצטע ציינער.

א וואו ביסטו געווען דעמאָלט, דעמאָלט ? פאַרוואָס ביסטו ניט געקומען מיך זען דאַרט?

איך פלעג זיך אויפהייבן אינמיטנדערנאַכט אויפן שטרויענעם זאַק און פלעג קוק

און פל*עג ציילן די אויסגעצויגענע גופן פון ווינקל ביז ווינקל. --

צי איז ניט אַ וואונדער. וואַס צענדליקער שלאָפן, און איינער איז וואָכיק און ציילט זיי?

צי איז ניט אַ וואונדער, ווּאָס פינגער מיט נעגל סטאַרטשען-אַרויס פון אונטער קייטן+

דער באַגינען וועט קומען, און עס וועלן זיך אויפהייבן צוריק די פיס מיט די קייטן,

עס וועלן זיך אויפעפענען אַזוי פיל פּאַר אויגן און מיילער, און ס'וועט זיך צעקלינגען

דער גלאָק פון אַ נייעם געפייניקטן טאָג. --- -- טא זאָלן זיי שלאָפן, ניט וועק זיק --

אַזוי פלעג איך ריידן צו זיך אַליין און נאזכדעם צו זיי: -- איך האָב אייך ליב, מיינע ברידעו

א וואו ביסטו געווען דעמאַלט, דעמאָלט? פאַרוואָס ביסטו ניט געקומען מיך זען דאָרט?

איך פלעג ריידן שטיל ווי אין פליסטער, כדי דער וועכטער דער בייזער זאָל ניט הערן.

אַבער דער וועכטער דער בייזער האָט אויערן שאַרפע און דערהערט אויך א פליסטער.

ער שליסט אויף די קאַמער און רייסט זיך אַריין און גיט מיך מיט אימפעט אַ שליידער

מיטן פנים אַראָפ צו דער נאַרע :+ -- ,וי וואַגסטו אינמיטן נאַכט וואַך זוון?" הח --

-- ,איך האָב ליב אינדערמיטן פון נאַכט אויף מיינע חברים צו קוקן, און מער נאַך

האָב איך ליב צו זיצן און טראַכטן וועגן דער ומס איך וועל ליב האָבן שפעטער." -7 -=

זיין פויסט לאַזט אַרְאַפ זיך ווי אַ שטיין, און נאַך שאַרפער פון פויסט -- זיין געלעכטער.

אַ געלעכטער דערפאַר וואָס איך הזב ליב אויף חברים צו קוקן.

און אַ געלעכטער נאַך מער, וואָס איך טראַכט וועגן דער. וואָס איך וועל ליב הצפבן שפעטעו

א וואו ביסטו געווען דעמאָלט, דעמאָלט? פאַרוואָס ביסטו ניט געקומען מיך זען דאַרט?

ער טוט מיך אַ כּאַפ פּאַר די קייטן. נעמט מיך ציען און שלעפן

איבער אַלע פּאַרכישופטע גופן. | מיין קאָפ -- איבער קעפ, איבער בייכער.

מיין קאַפּ, ווי אַ בלייערנע קויל, של-אָגט זיך אָפ און שפרינגט אָפ און שלזמזגט ווייטער.

244

עשריי פון פּאַרכישופטע גופן, געצאַפּל, געשטויס און געפלאָנטער --

יז וואַנען מיין גוף פאַלט אַראֶפ צו דער ערד מיט אַ הילך און בלייבט ליגן.

זיף לאַנג? אָ, ניץ: די האַנט וועלכע שלעפט מאַכט אַ קליינע הפסקה,

וז נזמכדעם מיט אַ שטאַרקערער רוגזה נעמט זי ווידער מיך שלעפן

יבער לאַנגע קאָרידאָרן, איבער אייזערנע טרעפ און זיגזאַגן.

ס יאָמערן צאָרנדיקע קולות פון אויפגעוואַכטן בונט פון חבריבם,

ס האַמערן פויסטן אין גראַטעס, עס ברעכן זיך שויבן. עס טופען

עטראָגענע פיס, קל"ינעגן זפ ווי גְאַלאֶפ איבער אייזערנע בריקן.

ס עפענען זיך טירן, עס עפענען זיך טויערן. עס עפענען זיך טויערלעך.

וז -- שא מִיטאַמאֶל -- -- -- אַזא וואַרעמער רעגן איבער מיר; אַזא רויטער.

וזא געווירצטער קלעפיקער האָניק נעמט רינען פון מיין שטערן און ליפן

וז גיסט זיך מיר אַריין אין האַלדז צוריק. און צעגייט זיך איבער אַלע מיינע גלידער.

. וואו ביסטו געווען דעמאָלט, דעמאָלט? פאַרוואָס ביסטו ניט געקומען מיך זען דאַרט1

'איז מיך זיס אַזוי אויף דער צונג, אַזוי מחיהדיק הייס. = מיינע אויגן

ערזעען אַזאַ טאַנצנדיקע ראַד זיך אומדרייען אין וואונדערלעכע פלאַמעןי

ווז אין דער מיט פון דער ראד -- א יינגעל"ע זיצט, אַ בלאָנדס, און הוידעט זיך,

וז קייקלט זיך מיט דער ראָד, און קייקלט זיך. מיט מיר צוזאַמען

רונטער אַלע טרעפ, אין דער טיפעניש פון שטיינערנע קאַרצערס.

קייקלט זיך און לאַכט פון דער שפיל, און אויך מיך שטעקט ער אָן מיט זייץ לאַכז.

ט קומען מיר צום ציל. ‏ מיר ליגן שוין ביידע אין א צעל אַן פענצטער,

ויף אַ נאַסן געפרוירענעם דיל, פּאַרשלאַסן אויף צוויי שטאָלענע טירן.

ס שרייען די אויגן און קריכן אַרויס. עס וואִיעַן די שלייפן

:ס קנאַקן די אַקסלען, עס ברעכט זיך דער האַלדז, נאַר די ליפן -- זיי שווייגן.

. וואו ביסטו געווען דעמאַלט, דעמאָלט? = פאַרוואָס ביסטו ניט געקומען מיך זען דאמרט?:

אָס יינגעלע ווערט ניט זאַט מיט דער וואונדערלעכער שפיל. ער נעמט שפרינגען און פלאַפלען

= ,,מיין טאַטע הייסט שאול, מיין מאַמע הייסט אסתר. מיין מאַמע באַקט בייגל.

איך האָב שוין אַ רבי, שמעון לייב דער מלמד, איך גיי שוין אין חדר.

איך קען שוין דעם אלף"בית. | איך האָב שוין א מאַנטל, און אויך א לאַמטערנע.

אויף דער וואַנט ביי שמעון לייב דעם מלמד הענגט אַ זייגער מיט צוויי אמרזע אויגן,

און עס ווינקען די אויגן אַזוי ווי ביי אַ מענטשן, און ווערן אין כעס

אַז מען קאָן ניט דעם אלף"בית. נאַר איך האָב ניט מורא. ‏ איך קאָן שוין.

און מאַלינעס וואַקסן אונטערן פענצטער אין חדר, און וויינפערלעך: אַגרעסז.

ס'איז מיר גוט. | איך האָב ווייסן פּאַפיר נומער זעקס גאַנצע בויגנס,

און פענעס מיט זילבערנע שפיצן, און איך לערן מיך שרייבן ביים טאַטן: --

רער טאַטע הייסט שאול, די מאַמע הייסט אסתר. די מאַמע באַקט בייגל . . %

(15

עס זינקען מיינע אויגן, עס ציט זיך מיין האַלדז. | עס קומט שמּן אַ שטיללקייט.

דאָס יינגל ווערט ערנסט. הערט אויף צו אַרומשפרינגען און שטעלט אויף די קני זיך

לעבן מיר, ווי איך ליג, רירט מיך אַן מיט די פינגער, און וואונדערט זיך,

וואָס מיין פנים איז נְאַס און קלעפיק, און מיין לייב איז צעפליקט און נאַקְעט.

--,איך וויל דא ניט זיין מיט דיר", זאָגט ער, ,עס שמעקט פון דיר מיט בלוט און מיט שטאָרב

איך האָב דיך פיינט. | איך דהאָב געמיינט -- ס'איז דאָ פריילעך און גוט ווי אין חדר,

ערשט דו ליגסט גאֶר אין שמוץ און אין בלוט, און דו רירסט זיך פון אָרט ניט-->

דאָס יינגל פּאַרלאָזט. מוך. -- --

די שטיל-קייט נעמט וויגן זיך, דרייען זיך. דערנאַך נעמט זי פרירן, די שטילקייש,

מיינע ליפן צפעפענען זיך, זשגן אַזאַ וואָרט אַזאַ גוטן, פּאַרליבטן. און פּאָרמאַכן זיך ווידעו

אָ. וואו ביסטו געווען דעמאָלט, דעמאָלט ? פּאַרוואָס ביסטו ניט געקומען מיך זען דאַרט?

און וואו ביסטו איצטער, איצטער ? פּארוואָס קומסטו איצטער ניט זען מיך1

ווייל וואַרהאַפטיק זאַג איך דיר :+ אויך איצט, נא אזויפיל פּאָרגאַנגענע יאָרן.

דערזע איך אין גערוימע ניריאַרקער חדרים די זעלבע אומהיימלעכקייט,

און איך וואַרט, אַז אָטדאָט זאַל זיך געבן אן עפן אַ טיר פון מיין וואוינונג.

און מ'זאָל אַריינקומען מיט האַסט און מיט רוגזה, מיט שטריק און מיט קייטן.

און מ'זאָל מיך איינפלעכטן און איינשמידן אין זיי, און מ'זאָל פּאַרהאַקן די טירן.

און פארמויערן די שויבן און פענצטער פאר מיר אויף שטענדיק-שטענדיק.

די וועלט איז אומעטום גלייך, און אויך גללייך איז דער טרויער פון מענטשן.

און דער זעלביקער דרוק פונעם רייכן און שטאַרקן אויפן אַרעמען. שוואַכן,

און די זעלביקע טעמפקייט פון זאַטן, און די זעלביקע שאַרפקייט פון הונגעריקן,

צי הונגער נמּך ברויט, צי הונגער נאַך לייב, צי הונגער נאָך 8 וואָרט גאַך אַ גוטן;

און אויך איצט הייבן אויף מיינע הענט זיך, נעמען שלאַגן אין שויבן, אין טירן,

און אויך איצט געפינט זיך שוין ווער עס זאֶל אויספירן די שליחות פון וועכטער

צו אַ שליידער-טאַן מיך -- איך זאָל ליגן מיטן פנים אַראָפ אֶן אַטעם און לשו -=

און אויך איצטער צעעפענען זיך מיינע ליפן דערנומך מיט דער זעלביקער גוטסקייט

און פאַלןִצו צו א וואַנט אַ געפרוירענער, צו אַ בעט. צו אַ שוועל אַ פּאַראורטיילטער

און זיי זאָגן איין וואָרט נאַר -- דיין נשזמען.

איך טראַג אים, דעם נאַמען. דורך פיין און געראנגל.-

עס ראַנגלען זיך צוזאַמען מיט מיר די זון. די לבנה, די שטערן.

עס ראַנגלען זיך צוזאַמען מיט מיר דער רעגן, דער ווינט און דער האָגל.

עס צאַפלען זיך אין פיבער די פּאַרקן. די גאַסן, די בענק פון די פּאַרקן. --

עס ציטערן הענטלעך פון אַ קינד, און עס טוילעט זיך אין אַ ווינקל אַ מוטער

מיט אויגן פון לעצטן טרויער.

י וואָס זעען די אויגן אין טרויער? --

גורל.

און עס שמייכל"ען ליפן און עס לויכטן אויגן --

116

Transliteration

Mir iz nimes tsu haltn iber zikh mayn kheshbn.

S'harts fun vort tseshayd ikh oyf milimenen khalokim. Ikh vil zayn a pizern

farzeyen in lange, lange reyen far vint un far zun un far mentshn.

Ikh ze dikh un zikh mitn ponim tsu der gantser velt ofn un vorhaftik.

Un mir trogn undzer geleytertn payn tsu aniderleygn tsu di fis fun mentshn.

Vi amol flegt men brengen dos eltste kind tsum mizbeakh fun geter,

un aleyn blaybn mir iber in dervartung, in banumenem tsiter,

tsi undzer gebrakhte matone vet gefinen kheyn in di oygn fun ale —

Un ikh mol zikh oys. Az ikh kuk oyf dir, un ikh ze vi dayn moyl heybt on tsukn.

Dayn haldz vert arumgeringlt mit a dinem roytn shnierl fun toglikht,

un oyf di akslen dayne zetst zikh aroyf shoyn a shotn an ershter fun ovnt.

— Vi sheyn du bist, — zog ikh tsu zikh aleyn a fargafter bavunderer.

Un azoy vi ikh zog es, viklt der ovnt funander zayne dektukhn ale,

un ikh ze nit aleyn, vi ikh lig mitamol oyf der erd an oysgetsogener,

un du — iber mir boygst zikh. Neygst zikh un rirst zikh tsu tsu mayn ponim —

aza bloykayt arum un arum. Mayn guf vert aleyn a teyl fun der bloykayt.

In di shlayfn klingt mir a glok fun a velt vu men pravet yontev: —

yontev fun zalts, fun broyt, fun vaser, fun likht. Fun layb un oykh fun toyt.

Dos trogt zikh der glikmk fun dir. Un oykh fun dir der reyakh fun broyt un yontev, —

yontev fun zalts, fun vaser, fun likht. Fun layb un oykh fun toyt yontev.

Di minutn fun ibergang tsvishn tog un nakht zaynen ful mit vunder un mazl,

un s'iz nit far dem koyekh fun eynem dos glik fun vunder tsu trogn.

A gloybiker falt oyf di kni, shreyt-oys zayne hent un tut tfile.

Un aza bin ikh itst — a gloybiker, ikh zog nor eyn vort — dayn nomen.

Un dernokh zog ikh mer. Ikh zog:

— Vest amol mikh gefinen

bay der oder bay yener shvel. Un vest mikh oyfheybn un trogn

oyf dayne dertsitertse hent un mikh brengen tsu der shvel tsu dayner. — —

Un dernokh zog ikh mer. Ikh zog:

— Ikh volt nit veln farmaydn s'mazl

fun yene vos zaynen mit gezang gegangen tsum shayter,

un fun yene vos hobn in ekstaz zikh opgegeben tsu der tliye. — —

Dernokh zog ikh mer. Ikh zog:

— Di gantse natur iz ful haynt

mit gezang fun avekgebn zikh. Di zun git zikh avek dem ovnt,

Der vald git zikh avek der nakht, der vint git zikh avek der levone,

un ale gibn zikh avek der erd, un di erd iz varem un ful mit khesed,

un ful mit muter-zorg tsu yedn grezl, tsu yedn shteyndl un vortsl.

Un tsum sof zog ikh:

— Kum tsu mir, otem iber mir un tu zikh nit op fun mir.

Inderfri bin ikh oyfgeshtanen haynt un zikh gebudn in vaser in klorn

un arumgegangen a gantsn tog dernokh in zun iber felder un seder.

Di frukhtbeymer zaynen ongeton geven in alerley kveytn. Un di berg-shpitsn

hobn zikh geshpilt mit di volkns azoy vi men shpilt zikh mit kinder.

Nit bagegnt keyn eyntsikn mentshn in vegn. Ersht baym onheyb fun ovnt

iz mir antkegngekumen a froy in samet in shvartsn.

Zi iz zikh aylndik gegangen farbay, un farshemt, vayl fun unter ir samet-kleyd

hot zikh aroysgeheybn a rundik bergl — fun a kumendik lebn an onzog.

Zi hot gekukt oyf mir fun der zayt azoy, un dernokh shteyn geblibn,

un durkhgenumen mikh mit likhtike oygn. Varem un muterlekh.

Ikh hob derfilt, az zi iz umgegangen lang un iz mid. Oyf ir ponim

hobn kleyninke tropns geblankt, un ir moyl hot geshmekhlt vi in dreml.

A tsiter iz mir durkh ibern layb, derfilndik ir kuk. — Hob gevolt

a gelvof ton tsu ir, zi nemen unter der hant un firn zi, — bagleytn.

Or eyder ikh hob gegebn a trot, hot zi flink zikh a drey geton

un genumen antloyfn, farshvindn. Farshvindn — — —

— O, froy, — hob ikh nokhgeshrien —

un plutslung bin ikh gevorn antshvign. Farshtumt in farshemtkayt —

farshemtkayt vos kumt mikh dermonen, az ikh tor nit fargesn

un zayn vakh iber zikh vi a shoymer a shtrenger, a kalter. Az nit,

vel ikh hern iber zikh dos geshray fun mayn tatn dem kesn: b—r!

(Der tate der kesn iz shoyn toyt. Ober zayn oysshray lebt nokh in mir).

Fundestvegn zog ikh:

— Far dir vil ikh zayn vi an oyfgeblit feld, du zolst shpanen iber im

mitn zelbn zikhern shpan, vos di froy in samet-kleyd,

un zolst iberlozn in mir di shpurn fun dayne trit tif-tif un oyf shtendik.

Un ikh zog un dertsyel dir (derloyb mir dertseyl): Dos lebn hot mikh gelernt

zayn hart un farshlosn un shvaygndik, un kukn in di oygn fun skones

un nit aroysvazyn keyn simen fun moyre. — — — Oyf der nare fun tfise

(O, ikh muz es dir itseter dertseyn!) fleg ikh lign un kukn farkishoft, farkholimt

un shmekhlen tsu der vant der farshemter un tsu der shlogndiker hant fun vekhter.

Un di khaverim vos zaynen gelegen lebn mir zaynen geven nokh mer farkishoft.

Un mir hobn lib gehat eyne di andere un dokh nit gekent zikh fartrogn.

Un es hot geveynt dos layb in undz dos geveyn fun ekl un balaydikter tave,

geveynt un geshlaydert zikh, un gedreyt zikh in miuse knoyln:

di kni hobn zikh gebrokhn, di hent hobn zikh getsoygn un der haldz hot geglivert,

un di oygn hobn gebrent mit a mutnem un farakhltekhn fayer,

un mer nokh hobn di kni zikh gebrokhn, avekshtupndik mit sine dem guf fun shokhn,

vos iz gelegen an oysgetsoygener in shlof mit a moyl tsunoyfgekritste tseyner.

O vu bistu geven demolt, demolt? Farvos bistu nit gekumen mikh zen dort?

Ikh fleg zikh oyfheybn inmitndernakht oyfn shtroyenem zak un fleg kukn

un fleg tseyln di oysgetsoygene gufn fun vinkl biz vinkl. —

Tsi iz nit a vunder, vos tsendliker shlofn, un eyner iz vokhik un tseylt zey?

Tsi iz nit a vunder, vos finger mit negl startshen-aroys fun unter keytn?

Der baginen vet kumen, un es veln zikh oyfheybn tsurik di fis mit di keytn,

es veln zikh oyefenen azoy fil por oygn un mayler, un s'vet zikh tseklingen

der glok fun a nayem gepayniktn tog. — — Ta zoln zey shlofn, nit vek zey —

azoy fleg ikh reydn tsu zikh aleyn un nokh dem tsu zey: — Ikh hob aykh lib, mayne brider.

O vu bistu geven demolt, demolt? Farvos bistu nit gekumen mikh zen dort?

Ikh fleg reydn shtil vi in flister, kedey der vekhter der beyzer zol nit hern.

Ober der vekhter der beyzer hot oyern sharfe un derhert oykh a flister.

Er shlust oyf di kamer un rayst zikh arayn un git mikh mit impet a shlayder

mitn ponim arop tsu der nare: — "Vi vagstu inmitn nakht vakh zayn?" — —

— "Ikh hob lib indermit fun nakht oyf mayne khaverim tsu kukn, un mer nokh

hob ikh lib tsu zitsn un trakht vegn der vos ikh vel lib hobn shpeter." — —

Zayn foyst lozt arop zikh vi a shteyn, un nokh sharfer fun foyst — zayn gelekter.

A gelekter derfar vos ikh hob lib oyf khaverim tsu kukn.

Un a gelekter nokh mer, vos ikh trakht vegn der, vos ikh vel lib hobn shpeter.

O vu bistu geven demolt, demolt? Farvos bistu nit gekumen mikh zen dort?

Er tut mikh a khap far di keytn, nemt mikh tsien un shlepn

iber ale farkishofts gufn. Mayn kop — iber kep, iber baykher.

Mayn kop, vi a blayerne koyl, shlogt zikh op un shpringt op un shlogt vayter.

Geshray fun farkishofts gufn, getsapl, geshtoys un geflonter —

fun vanen mayn guf falt arop tsu der erd mit a hilkh un blaybt lign.

Vi lang? O, nit: di hant velkhe slept makht a kleyne hafsoke,

un nokh dem mit a sharkerer rugze nemt zi vider mikh shlepn

iber lange koridorn, iber ayzerne trep un zigzagn.

Es yomern tsornedike koyles fun oyfgevakhtn bunt fun khaverim,

es hamern foystn in grates, es brekhn zikh shoybn, es tupfen

getrogene fis, klingen zi vi galop iber ayzerne brikn.

Es efenen zikh tirn, es efenen zikh toyern, es efenen zikh toyerlekh.

Un — sha mitamol — — — aza varemer regn iber mir; aza royter.

Aza gevirtster klepiker honik nemt rinen fun mayn shtern un lipn

un gist zikh mir arayn in haldz tsurik. Un tsegeyt zikh iber ale mayne glider.

O vu bistu geven demolt, demolt? Farvos bistu nit gekumen mikh zen dort?

S'iz mir zis azoy oyf der tsung, azoy mekhayedik heys. Mayne oygn

derzen aza tantsndike rad zikh umdreyen in vunderlekhe flamen,

un in der mit fun der rad — a yingele zitst, a blonds, un hoydet zikh,

un kayklt zikh mit der rad, un kayklt zikh. Mit mir tsuzamen

arunter ale trep, in der tifenish fun shtaynerne kartsers.

Kayklt zikh un lakht fun der shpil, un oykh mikh shtekt er on mit zayn lakhn.

Mir kumen tsum tsil. Mir lign shoyn beyde in a tsel an fentster,

oyf a nasn gefroirenem dil, farshlosn oyf tsvey shtolene tirn.

Es shrayen di oygn un krikhn aroys. Es voyen di shlayfn.

Es knakn di akslen, es brekht zikh der haldz, nor di lipn — zey shvaygn.

O vu bistu geven demolt, demolt? Farvos bistu nit gekumen mikh zen dort?

Dos yingele vert nit zat mit der vunderlekher shpil. Er nemt shpringen un plaflen:

— "Mayn tate heyst Shoul, mayn mame heyst Ester. Mayn mame bakt beygl.

Ikh hob shoyn a rebi, Shimon Leyb der melamed, ikh gey shoyn in kheyder.

Ikh ken shoyn dem alef-beys. Ikh hob shoyn a mantl, un oykh a lanterne.

Oyf der vant bay Shimon Leyb dem melamed hengt a zeyger mit tsvey umrue oygn,

un es vinken di oygn azoy vi bay a mentshn, un vern in kas

az men ken nit dem alef-beys. Nor ikh hob nit moyre. Ikh ken shoyn.

Un malines vaksn untern fentster in kheyder, un vaynperlekh: agreses.

S'iz mir gut. Ikh hob vaysn papir numer zeks gantse boygns,

un fenes mit zilberne shpitsn, un ikh lern mikh shraybn baym tatn: —

Der tate heyst Shoul, di mame heyst Ester. Di mame bakt beygl..."

Es zinken mayne oygn, es tsit zikh mayn haldz. Es kumt shoyn a shtilkayt.

Dos yingl vert ernst. Hert oyf tsu arumshpringen un shtelt oyf di kni zikh

lebn mir, vi ikh lig, rirt mikh on mit di finger, un vundert zikh,

vos mayn ponim iz nas un klepik, un mayn layb iz tseplikt un naket.

— "Ikh vil do nit zayn mit dir", zogt er, "es shmekt fun dir mit blut un mit shtorb.

Ikh hob dikh faynt. Ikh hob gemeynt — s'iz do freylekh un gut vi in kheyder,

ersht du ligst gor in shmuts un in blut, un du rirst zikh fun ort nit—"

Dos yingl farlozt mikh. — —

Di shtilkayt nemt vign zikh, dreyen zikh. Dernokh nemt zi frirn, di shtilkayt,

mayne lipn tseefenen zikh, zogn aza vort aza gutn, farlibtn. Un farmakhn zikh vider.

O, vu bistu geven demolt, demolt? Farvos bistu nit gekumen mikh zen dort?

Un vu bistu itster, itster? Farvos kumstu itster nit zen mikh?

Vayl vorhaftik zog ikh dir: oykh itst, nokh azoy fil fargangene yorn,

derze ikh in geroymt nuyorker khadoirim di zelbe umheymlekhekayt,

un ikh vart, az otdot zol zikh gebn an efn a tir fun mayn voynung,

un m'zol araynkumen mit hast un mit rugze, mit shtrik un mit keytn,

un m'zol mikh aynflekhtn un aynshmidn in zey, un m'zol farhakn di tirn,

un farmoyern di shoybn un fentster far mir oyf shtendik-shtendik.

Di velt iz umetum glaykh, un oykh glaykh iz der troyer fun mentshn,

un der zelbiker druk funem raykhn un shtarkn oyfn oremen, shvakhn,

un di zelbike tempkayt fun zatn, un di zelbike sharpkayt fun hungerikn,

tsi hunger nokh broyt, tsi hunger nokh layb, tsi hunger nokh a vort nokh a gutn;

un oykh itst heybn oyf mayne hent zikh, nemen shlogn in shoybn, in tirn,

un oykh itst gefint zikh shoyn ver es zol oysfirn di shlikhes fun vekhter

tsu a shlayder-ton mikh — ikh zol lign mitn ponim arop on otem un loshn. —

Un oykh itster tseefenen zikh mayne lipn dernokh mit der zelbiker gutskayt

un faln-tsu tsu a vant a gefroirener, tsu a bet, tsu a shvel a farurtaylter

un zey zogn eyn vort nor — dayn nomen.

Ikh trog im, dem nomen, durkh payn un gerangl.

Es ranglen zikh tsuzamen mit mir di zun, di levone, di shtern.

Es ranglen zikh tsuzamen mit mir der regn, der vint un der hogl.

Es tsaplen zikh in fiber di parkn, di gasn, di benk fun di parkn. —

Es tsitern hentlekh fun a kind, un es toylet zikh in a vinkl a muter

mit oygn fun letstn troyer.

Un vos zen di oygn in troyer? —

Goyrl.

Un es shmekhlen lipn un es loykhtn oygn —

English Translation

I am weary of keeping account over myself.

The heart of the word I cut into millimeter parts. I want to be a seed

scattered in long, long rows for wind and for sun and for people.

I see you and myself with face to the whole world open and truthful.

And we carry our purified pain to lay at the feet of people.

As once one would bring the eldest child to the altar of gods,

and alone we remain in anticipation, in muted trembling,

whether our brought gift will find favor in the eyes of all —

And I imagine. When I look at you, and I see how your mouth begins to twitch.

Your neck becomes encircled with a thin red thread of daylight,

and on your shoulders already settles a first shadow of evening.

— How beautiful you are, — I say to myself a captivated admirer.

And as I say it, the evening unfurls all its blankets,

and I don't see myself, how I suddenly lie stretched out on the earth,

and you — above me you bend. You lean and touch your face to mine —

such blueness all around. My body becomes itself part of the blueness.

In my temples rings a bell from a world where one celebrates a holiday: —

holiday of salt, of bread, of water, of light. Of body and also of death.

This carries itself, the glimmer from you. And also from you the fragrance of bread and holiday, —

holiday of salt, of water, of light. Of body and also of death holiday.

The minutes of transition between day and night are full of wonder and fortune,

and it's not for the strength of one person the joy of wonder to carry.

A believer falls on his knees, spreads out his hands and prays.

And such am I now — a believer, I say only one word — your name.

And then I say more. I say:

— You will someday find me

at this or that threshold. And you will lift me and carry me

on your trembling hands and bring me to your threshold. — —

And then I say more. I say:

— I would not want to avoid the fortune

of those who went with song to the pyre,

and of those who in ecstasy gave themselves to the gallows. — —

Then I say more. I say:

— All nature is full today

with song of surrender. The sun gives itself to the evening,

The forest gives itself to the night, the wind gives itself to the moon,

and all give themselves to the earth, and the earth is warm and full of grace,

and full of motherly care for every blade of grass, for every pebble and root.

And at the end I say:

— Come to me, breathe over me and do not turn away from me.

Early this morning I arose and bathed in clear water

and walked all day afterwards in sun over fields and orchards.

The fruit trees were dressed in all kinds of blossoms. And the mountain peaks

played with the clouds as one plays with children.

Met no single person on the roads. Only at the start of evening

a woman came toward me in black velvet.

She walked hurriedly past, and ashamed, for from under her velvet dress

a round little hill rose up — an announcement of a coming life.

She looked at me from the side like that, and then stood still,

and penetrated me with bright eyes. Warm and motherly.

I felt that she had been walking long and was tired. On her face

tiny drops glistened, and her mouth smiled as if in a doze.

A tremor went through my body, feeling her gaze. — I wanted

to run to her, take her by the hand and lead her, — accompany her.

But before I took a step, she quickly turned around

and began to flee, to vanish. To vanish — — —

— O, woman, — I called after her —

and suddenly I became silent. Muted in shame —

shame that comes to remind me that I must not forget

and be watchful over myself like a guard strict and cold. If not,

I will hear over me the cry of my angry father: b—d!

(The angry father is already dead. But his outcry still lives in me).

Nevertheless I say:

— For you I want to be like a blossoming field, you should stride over it

with the same sure stride as the woman in the velvet dress,

and you should leave in me the traces of your steps deep-deep and forever.

And I say and tell you (allow me to tell): Life has taught me

to be hard and closed and silent, and to look into the eyes of dangers

and not show any sign of fear. — — — On the plank-bed of prison

(O, I must tell you this now!) I would lie and look enchanted, dreaming

and smile at the shamed wall and at the striking hand of the guard.

And the comrades who lay beside me were even more enchanted.

And we loved one another and yet could not bear each other.

And the body in us wept the weeping of disgust and offended desire,

wept and thrashed about, and twisted in ugly knots:

the knees would break, the hands would stretch and the neck would stiffen,

and the eyes would burn with a strange and contemptuous fire,

and even more the knees would break, pushing away with hatred the body of the neighbor,

who lay stretched out in sleep with a mouth of clenched teeth.

O where were you then, then? Why didn't you come to see me there?

I would rise up in the middle of the night on the straw sack and would look

and would count the stretched-out bodies from corner to corner. —

Is it not a wonder, that dozens sleep, and one is awake and counts them?

Is it not a wonder, that fingers with nails stick out from under chains?

The dawn will come, and the feet with chains will rise again,

so many pairs of eyes and mouths will open, and there will ring out

the bell of a new tormented day. — — So let them sleep, don't wake them —

so I would speak to myself and then to them: — I love you, my brothers.

O where were you then, then? Why didn't you come to see me there?

I would speak quietly as in a whisper, so the evil guard wouldn't hear.

But the evil guard has sharp ears and hears even a whisper.

He unlocks the cell and bursts in and hurls me with force

face down to the plank-bed: — "How dare you be awake in the middle of the night?" — —

— "I love in the middle of the night to look at my comrades, and even more

I love to sit and think about the one I will love later." — —

His fist comes down like a stone, and sharper than the fist — his laughter.

A laughter because I love to look at comrades.

And a laughter even more, that I think about the one I will love later.

O where were you then, then? Why didn't you come to see me there?

He grabs me by the chains, begins to pull and drag me

over all the enchanted bodies. My head — over heads, over bellies.

My head, like a leaden bullet, strikes and bounces and strikes further.

Screams from enchanted bodies, flailing, pushing and tangling —

from where my body falls down to the earth with an echo and remains lying.

How long? O, not long: the hand that drags makes a small pause,

and then with stronger fury takes again to dragging me

over long corridors, over iron stairs and zigzags.

Angry voices wail from the awakened revolt of comrades,

fists hammer on bars, windows break, there stamp

carried feet, they ring like galloping over iron bridges.

Doors open, gates open, little gates open.

And — hush suddenly — — — such a warm rain over me; so red.

Such a spiced sticky honey begins to flow from my forehead and lips

and pours itself back into my throat. And spreads over all my limbs.

O where were you then, then? Why didn't you come to see me there?

It's so sweet to me on the tongue, so revivingly hot. My eyes

see such a dancing wheel turning in wonderful flames,

and in the middle of the wheel — a little boy sits, blond, and rocks himself,

and rolls with the wheel, and rolls. Together with me

down all the stairs, into the depths of stone dungeons.

He rolls and laughs at the game, and also infects me with his laughter.

We reach the goal. We both lie already in a cell without a window,

on a wet frozen floor, locked behind two steel doors.

The eyes scream and crawl out. The temples howl.

The shoulders crack, the neck breaks, only the lips — they are silent.

O where were you then, then? Why didn't you come to see me there?

The little boy doesn't get tired of the wonderful game. He starts jumping and babbling:

— "My father is called Shaul, my mother is called Esther. My mother bakes bagels.

I already have a teacher, Shimon Leib the melamed, I already go to cheder.

I already know the alphabet. I already have a coat, and also a lantern.

On the wall at Shimon Leib the melamed's hangs a clock with two restless eyes,

and the eyes wink like a person's, and become angry

when one doesn't know the alphabet. But I'm not afraid. I already know it.

And raspberries grow under the window in cheder, and currants: gooseberries.

I feel good. I have white paper number six whole sheets,

and pens with silver tips, and I'm learning to write at father's: —

Father is called Shaul, mother is called Esther. Mother bakes bagels..."

My eyes are sinking, my neck is stretching. A stillness is coming now.

The boy becomes serious. Stops jumping around and kneels

beside me, as I lie, touches me with his fingers, and wonders

why my face is wet and sticky, and my body is torn and naked.

— "I don't want to be here with you," he says, "you smell of blood and death.

I hate you. I thought — it's cheerful and good here like in cheder,

but you're lying in filth and blood, and you don't move from the spot—"

The boy leaves me. — —

The stillness begins to rock, to turn. Then it begins to freeze, the stillness,

my lips open, say such a word so good, so loving. And close again.

O, where were you then, then? Why didn't you come to see me there?

And where are you now, now? Why don't you come now to see me?

For truly I tell you: even now, after so many years gone by,

I see in spacious New York rooms the same uncanniness,

and I wait for a door of my apartment to suddenly open,

and for them to enter with haste and fury, with ropes and chains,

and to bind me and shackle me in them, and to bolt the doors,

and wall up the windows and panes for me forever and ever.

The world is everywhere the same, and the same too is human sorrow,

and the same pressure of the rich and strong upon the poor, the weak,

and the same dullness of the sated, and the same sharpness of the hungry,

whether hunger for bread, or hunger for body, or hunger for a good word;

and also now my hands rise up, begin to beat on windows, on doors,

and also now there is already someone to carry out the mission of guard

to hurl me — that I should lie face down without breath or tongue. —

And also now my lips open afterwards with the same goodness

and fall toward a frozen wall, toward a bed, toward a condemned threshold

and they say only one word — your name.

I carry it, the name, through pain and struggle.

The sun wrestles together with me, the moon, the stars.

The rain wrestles together with me, the wind and the hail.

The parks writhe in fever, the streets, the benches of the parks. —

A child's little hands tremble, and in a corner a mother rages

with eyes of final sorrow.

And what do the eyes see in sorrow? —

Fate.

And lips smile and eyes shine —

TRANSLATOR’S NOTE

← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions

← PreviousClouds Behind the Forest

358 / 440

Next →What do the eyes see through the smile? —