פֿון דער ווײַט
From the Distance
Work 343 of 440
Page 401. New poem 'Fun der vayt' (From the Distance): addressed to 'mayn shvester' (my sister). From field and forest 'derher mayn ruf' (hear my call) — 'heyb mikh oyf fun klem fun has un lester' (lift me from squeeze of hate and slander). Opens heart for 'viduidike verter' (confessional words — Hebrew 'vidui'). A person rises, is 'emetsns basherte' (someone's destined one). Whether 'oysderveyt' (chosen) or dreamed to melt — 'dos glik hengt... oyf a hor' (happiness hangs on a hair). In light grows 'a riz' (a giant). Existential affirmation: 'er iz geven? vet zayn? — er iz!' (was he? will be? — he IS!). 'S'iz halber tog' (it's half day). The person says 'zay mayner' (be mine) — response 'bin dayner' (I'm yours), joy 'tantst fun tson oyf tson' (dances tooth to tooth). But suddenly 'mentshn-riz' (giant-person) becomes 'a shotn' (shadow), and echoes 'farbotn' (forbidden). Storm-wind plucks fields, sun descends, what binds 'vert opgebundn' (becomes unbound). Wants 'yesh' (existence — Hebrew) secure as stone or thorns, but all passes 'in ovntikn vikher' (in evening's gust).
פֿון דער ווײַט
פֿון פֿעלד און וואַלד דערהער מײַן רוף:
ס׳איז אָנהייב, טאָ, מײַן שוועסטער,
שטרעק אויס דײַן האַנט און הייב מיך אויף
פֿון קלעם פֿון האַס און לעסטער.
איך עפֿן אויף מײַן האַרץ צוריק
פֿאַר ווידוידיקע ווערטער:
אַ מענטש גייט אויף — פֿאַרגייט אין גליק,
זײַן עמעצנס באַשערטער.
צי איז ער אויסדערוויילט, צי נאָר
געחלומט אויף צופֿליסן —
דאָס גליק הענגט סיי ווי אויף אַ האָר,
וואָס יעדער קען צערײַסן.
אַ מענטש אין ליכט וואַקסט אויס — אַ ריז
און שפּאַנט אַלץ פֿעסט און פֿעסטער:
ער איז געווען? וועט זײַן? — ער איז!
ס׳איז האַלבער טאָג, מײַן שוועסטער.
דער מענטש קומט צו, ער רירט מיך אָן
מיט ווערטער צוויי: זײַ מײַנער!
און ס׳טאַנצט מײַן פֿרייד פֿון צאָן אויף צאָן —
בין דײַנער, דײַנער, דײַנער.
איך גיי אים נאָך, און פּלוצלונג ווערט
פֿון מענטשן־ריז אַ שאָטן
און אויף דער גרייס פֿון גאָר דער ערד
הילכט אָפּ איין וואָרט: פֿאַרבאָטן.
די פֿעלדער פֿליקט אַ שטורעם־ווינט.
די זון גייט נידער, נידער,
און דאָס, וואָס מיך מיט אַלץ פֿאַרבינדט,
ווערט אָפּגעבונדן ווידער.
איך וויל זײַן יש ניט מער פֿון שטיין,
ווי דאָרן כאָטש זײַן זיכער,
נאָר אַלץ נעמט גיין, צעגיין, פֿאַרגיין
אין אָוונטיקן וויכער.
Fun der vayt
Fun feld un vald derher mayn ruf:
s'iz onheyb, to, mayn shvester,
shtrek oys dayn hant un heyb mikh oyf
fun klem fun has un lester.
Ikh efn oyf mayn harts tsurik
far viduidike verter:
a mentsh geyt oyf — fargeyt in glik,
zayn emetsns basherte.
Tsi iz er oysderveyt, tsi nor
ekholet oyf tsuflisn —
dos glik hengt say vi oyf a hor,
vos yeder ken tsuraysn.
A mentsh in likht vakst oys — a riz
un shpant alts fest un fester:
er iz geven? vet zayn? — er iz!
s'iz halber tog, mayn shvester.
Der mentsh kumt tsu, er rirt mikh on
mit verter tsvey: zay mayner!
un s'tantst mayn freyd fun tson oyf tson —
bin dayner, dayner, dayner.
Ikh gey im nokh, un plutslung vert
fun mentshn-riz a shotn
un oyf der greys fun gor der erd
hilkht op eyn vort: farbotn.
Di felder flikt a shturem-vint.
Di zun geyt nider, nider,
un dos, vos mikh mit alts farbindt,
vert opgebundn vider.
Ikh vil zayn yesh nit mer fun shteyn,
vi dorn khotsh zayn zikher,
nor alts nemt geyn, tsegeyn, fargeyn
in ovntikn vikher.
From the Distance
From field and forest hear my call:
it's beginning, so, my sister,
stretch out your hand and lift me up
from squeeze of hate and slander.
I open up my heart again
for confessional words:
a person rises — passes in happiness,
is someone's destined one.
Whether he is chosen, or only
dreamed to melt away —
happiness hangs anyway on a hair,
that anyone can tear.
A person in light grows — a giant
and strides ever firmer:
was he? will he be? — he IS!
It's half day, my sister.
The person approaches, touches me
with two words: be mine!
and my joy dances tooth to tooth —
I'm yours, yours, yours.
I follow him, and suddenly
the giant-person becomes a shadow
and across the expanse of all the earth
echoes one word: forbidden.
The fields are plucked by a storm-wind.
The sun goes down, down,
and that which binds me to all
is unbound again.
I want my existence no more than stone,
like thorns at least be certain,
but all begins to go, disperse, pass away
in evening's gust.
Page 401. New poem 'Fun der vayt' (From the Distance): addressed to 'mayn shvester' (my sister). From field and forest 'derher mayn ruf' (hear my call) — 'heyb mikh oyf fun klem fun has un lester' (lift me from squeeze of hate and slander). Opens heart for 'viduidike verter' (confessional words — Hebrew 'vidui'). A person rises, is 'emetsns basherte' (someone's destined one). Whether 'oysderveyt' (chosen) or dreamed to melt — 'dos glik hengt... oyf a hor' (happiness hangs on a hair). In light grows 'a riz' (a giant). Existential affirmation: 'er iz geven? vet zayn? — er iz!' (was he? will be? — he IS!). 'S'iz halber tog' (it's half day). The person says 'zay mayner' (be mine) — response 'bin dayner' (I'm yours), joy 'tantst fun tson oyf tson' (dances tooth to tooth). But suddenly 'mentshn-riz' (giant-person) becomes 'a shotn' (shadow), and echoes 'farbotn' (forbidden). Storm-wind plucks fields, sun descends, what binds 'vert opgebundn' (becomes unbound). Wants 'yesh' (existence — Hebrew) secure as stone or thorns, but all passes 'in ovntikn vikher' (in evening's gust).
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions