נאָר ווער האָט עס באַדאַרפֿט זײַן דער געבענטשטער?
But who had to be the blessed one?
Work 124 of 440
Page 139. 'A Span' continuation: Who had to be the blessed one? The one who lay beaten in darkness and didn't meet me? The one standing illuminated in starlight? Or the one scattered to dust and bone who suddenly reassembled, stood, walked, leapt like me, and angrily stammered 'Cursed one'? The speaker bends to the sand, draws with fingers: 'Cursed one — blessed one.' Seeing his sign, he draws his lips to it and scatters himself to sand in sand. The ambiguity of blessing and curse in survival. 'Behind All Windows' (Hinter Ale Fentster): Behind all windows the speaker stands, looking in. What does he see? Shine. He doesn't wait for voices or speech. Meanwhile sevenfold joy grows in him. But his face twists into grimaces when he suddenly hears from within: Come, come. The external joy contrasts with an internal summons — perhaps to death, perhaps to prophecy.
נאָר ווער האָט עס באַדאַרפֿט זײַן דער געבענטשטער?
צי דער, וואָס איז פֿאַרשלאָגן אין דער פֿינצטערניש געלעגן
און נישט אַרויסגעקומען מיר אַנטקעגן:
צי דער, וואָס איז געשטאַנען אַ באַלויכטענער מיט שטערנליכט,
און זײַן באַלויכטנקייט אויך אָפּגעשײַנט אויף מײַן געזיכט:
צי דער, וואָס האָט זיך — אַ צעשאָטענער אויף שטויב און ביין —
צונויפֿגעגלידערט פּלוצלונג, אויפֿגעשטעלט זיך און גענומען גיין,
געגעבן מיטאַמאָל, ווי איך, אַ וואונדערלעכן שפּרונג,
און בייז פֿאַר זיך געמורמלט מיט אַ שטאַמלענדיקער צונג:
פֿאַרשאָלטענער?
אַראָפּגעבויגן האָב איך זיך צום אויסגעשפּרייטן זאַמד,
און טיף אין זאַמד געצייכנט מיט די פֿינגער פֿון מײַן האַנט:
פֿאַרשאָלטענער — געבענטשטער.
און נאָכדעם, אַז איך האָב אַלײן מיט מײַנע אויגן
דערזען דעם טיפֿן צייכן פֿון מײַן האַנט,
מיט די ליפּן האָב איך זיך צום צייכן צוגעצויגן,
און אַלײן צעשאָטן זיך אויף זאַמד אין זאַמד.
הינטער אַלע פֿענצטער
הינטער אַלע פֿענצטער שטיי איך,
אין אַלע שויבן קוק איך אַרײַן:
וואָס זע איך אין אַלע פֿענצטער? —
שײַן, שײַן.
איך וואַרט נישט צו דערהערן קיין שטימען,
איך וואַרט נישט צו דערהערן קיין רייד:
און דערווײַלע וואַקסט אין מיר זיבנשטראָמיק:
פֿרייד, פֿרייד.
אויף מײַן פּנים פֿאַרציען זיך גרימאַסן,
מײַן פּנים פֿאַרדרייט זיך קרום,
ווען איך דערהער מיטאַמאָל פֿון אינעווייניק:
קום, קום.
Nor ver hot es badarft zayn der gebentshter?
Tsi der, vos iz farshlogn in der fintshternish gelegn
un nisht aroysekumen mir antkegn:
tsi der, vos iz geshtanen a baloykhtener mit shternlikht,
un zayn baloykhtkayt oykh opgeshaуnt oyf mayn gezikht:
tsi der, vos hot zikh — a tseshoтener oyf shtoyb un beyn —
tsunoyfgeglidert plutslung, oyfgeshtelt zikh un genumen geyn,
gegebn mitamol, vi ikh, a vunderlekhn shprung,
un beyz far zikh gemurmlt mit a shtamlendiker tsung:
farsholтener?
Aropgeboygn hob ikh zikh tsum oysgeshtpreytn zamd,
un tif in zamd getseykhnt mit di finger fun mayn hant:
farsholтener — gebentshter.
Un nokhdеm, az ikh hob aleyn mit mayne oygn
derzеn dem tifn tsеykhn fun mayn hant,
mit di lipn hob ikh zikh tsum tsеykhn tsugetsoygn,
un aleyn tseshoтn zikh oyf zamd in zamd.
Hinter Ale Fentster
Hinter ale fentster shtey ikh,
in ale shoybn kuk ikh arayn:
vos ze ikh in ale fentster? —
shayn, shayn.
Ikh vart nisht tsu derhern keyn shtimen,
ikh vart nisht tsu derhern keyn reyd:
un dervayle vakst in mir zibnshtromik:
freyd, freyd.
Oyf mayn ponem fartsien zikh grimаsn,
mayn ponem fardreyt zikh krum,
ven ikh derher mitamol fun ineveуnik:
kum, kum.
But who had to be the blessed one?
Whether he who lay beaten in the darkness
and did not come out to meet me:
or he who stood illuminated with starlight,
and his brightness also shone upon my face:
or he who — scattered to dust and bone —
suddenly reassembled himself, stood up and began to walk,
gave suddenly, like me, a wondrous leap,
and angrily murmured to himself with a stammering tongue:
Cursed one?
I bent down to the spread-out sand,
and deep in sand drew with my hand's fingers:
Cursed one — blessed one.
And afterward, when I with my own eyes
saw the deep sign of my hand,
with my lips I drew myself to the sign,
and myself scattered to sand in sand.
Behind All Windows
Behind all windows I stand,
into all panes I look:
what do I see in all windows? —
Shine, shine.
I don't wait to hear any voices,
I don't wait to hear any speech:
and meanwhile grows in me sevenfold:
joy, joy.
On my face grimaces spread,
my face twists crooked,
when I suddenly hear from within:
Come, come.
Page 139. 'A Span' continuation: Who had to be the blessed one? The one who lay beaten in darkness and didn't meet me? The one standing illuminated in starlight? Or the one scattered to dust and bone who suddenly reassembled, stood, walked, leapt like me, and angrily stammered 'Cursed one'? The speaker bends to the sand, draws with fingers: 'Cursed one — blessed one.' Seeing his sign, he draws his lips to it and scatters himself to sand in sand. The ambiguity of blessing and curse in survival. 'Behind All Windows' (Hinter Ale Fentster): Behind all windows the speaker stands, looking in. What does he see? Shine. He doesn't wait for voices or speech. Meanwhile sevenfold joy grows in him. But his face twists into grimaces when he suddenly hears from within: Come, come. The external joy contrasts with an internal summons — perhaps to death, perhaps to prophecy.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions