ביידע, ער און זי — מאַן און ווײַב —
Both, he and she — husband and wife —
Work 117 of 440
Page 132. 'The Weeping of All Houses' continuation: The couple sit frozen — she on the divan facing the window, he by the piano cracking his worn fingers. They say 'Sit' in fright. The speaker claims he's come on business, but immediately forgets why he came, sinks into a strange falling depth. Two wedding portraits face each other on the wall — he in light suit, she in translucent veil. The unspoken weeping sounds sharper now. At the door to leave, the speaker hears all the furniture lament in despair: 'Take us away, throw us in a cellar, drag us to a forest, take an axe, splinter us and burn us, make a bonfire of us in the street. Don't you see — they sit frozen; on us lies all the mourning, in us are the heavy tears.' The furniture absorbs and holds the grief of the bereaved parents, begging for destruction rather than bearing witness to such sorrow.
ביידע, ער און זי — מאַן און ווײַב —
זיצן, ווי זיי זײַנען ביז אַהער געזעסן.
זי — אויפֿן דיוואַן דעם קאָפּ צום פֿענצטער,
ער בײַ דער פּיאַנע אויפֿן קײַלעכיקן שטולכל
ברעכט די אויסגעקנאַקטע פֿינגער.
זאָגן ביידע מיט אַמאָל אַרויס דערשראָקן:
— זיצט.
זאָג איך: ס׳מאַכט נישט, איך בין נישט צוגאַסט געקומען.
און איך זאָג שוין אַ צעטומלטער:
— איך בין פֿאַר געשעפֿט געקומען.
נישט געענדיקט נאָך דאָס לעצטע וואָרט —
פֿאַרגעס איך זיך אָן אַלץ, צו וואָס איך בין אַהער געקומען.
זעץ זיך אויף אַ שטול און זינק אַרײַן
אין אַ מאָדנער פֿאַלנדיקער טיפֿעניש.
קעגנאיבער, אויף דער וואַנט, פּאָרטרעטן צוויי —
ער און זי — מאַן און ווײַב —
זײַן געזיכט געווענדט צו איר געזיכט:
ער — אין העלן קעסטלדיקן אַנצוג,
זי — אַ צוגעדעקטע מיט אַ דורכגעלויכטן שלײַער.
שאַרפֿער נאָך, ווי פֿריער בײַם אַרײַנקומען,
אַנט פֿון טיר צו טיר דאָס נישט אַרויסגעזאָגטע,
נישט אַרויסגעקלאָגטע, נישט פֿאַרשטענדלעכע געוויין
פֿון מאַן און ווײַב —
דאָס געוויין פֿון אַלע הײַזער.
אַז איך האַלט שוין בײַ דער טיר אַרויסצוגיין,
הער איך נאָך, ווי אַלע זאַכן פֿונעם הויז,
אַלע טישן, שטולן, שראַנקען און דיוואַנען,
און דאָס פּיאַנע און דאָס קײַלעכדיקע בענקל
קלאָגן אין פֿאַרצווײַפֿלונג:
— נעם אונדז צו פֿון דאַנען, נעם אונדז מיט.
וואַרף אונדז ערגעץ אין אַ קעלער וואו אַרײַן,
שלעפּ אונדז ערגעץ אין אַ וואַלד אַוועק,
נעם אַ האַק, צעשפּליטער אונדז און צינד אונדז אָן,
מאַך פֿון אונדז אַ פֿײַער אויף דער גאַס.
זעסט נישט — ער און זי, מאַן און ווײַב,
זיצן, ווי זיי זײַנען ביז אַהער געזעסן:
אויף אונדז — דער גאַנצער טרויער,
אין אונדז — די שווערע טרערן.
Beyde, er un zi — man un vayb —
zitsn, vi zey zaynen biz aher gezesn.
Zi — oyfn divan dem kop tsum fentster,
er bay der pyane oyfn kaylekhikn shtulkhl
brekht di oysgeknakte finger.
Zоgn beyde mit amol aroys dershrokn:
— Zitst.
Zog ikh: s'makht nisht, ikh bin nisht tsugast gekumen.
Un ikh zog shoyn a tsetumler:
— Ikh bin far gesheft gekumen.
Nisht geendikt nokh dos letste vort —
farges ikh zikh on alts, tsu vos ikh bin aher gekumen.
Zets zikh oyf a shtul un zink arayn
in a modner falndiker tifenish.
Kegnayber, oyf der vant, portretn tsvey —
er un zi — man un vayb —
zayn gezikht gevendt tsu ir gezikht:
er — in heln kestldikn antsug,
zi — a tsugedekte mit a durkhgeloykht shleyer.
Sharfer nokh, vi frier baym araynkumen,
ant fun tir tsu tir dos nisht aroysgezоgte,
nisht aroysgeklоgte, nisht farshtendlekhe geveyn
fun man un vayb —
dos geveyn fun ale hayzer.
Az ikh halt shoyn bay der tir aroystsugеyn,
her ikh nokh, vi ale zakhn funem hoyz,
ale tishn, shtuln, shranken un divanen,
un dos pyane un dos kaylekhike benkl
klogn in fartsvayflung:
— Nem undz tsu fun danen, nem undz mit.
Varf undz ergets in a keler vu arayn,
shlep undz ergets in a vald avek,
nem a hak, tseshpliter undz un tsind undz on,
makh fun undz a fayer oyf der gas.
Zest nisht — er un zi, man un vayb,
zitsn, vi zey zaynen biz aher gezesn:
oyf undz — der gantser troyer,
in undz — di shvere trern.
Both, he and she — husband and wife —
sit as they have been sitting until now.
She — on the divan with her head toward the window,
he by the piano on the round little stool
cracking his worn-out fingers.
Both say suddenly, frightened:
— Sit.
I say: it doesn't matter, I haven't come as a guest.
And I say already confused:
— I've come on business.
Not yet finished the last word —
I forget everything, why I came here.
I sit down on a chair and sink
into a strange falling depth.
Across, on the wall, two portraits —
he and she — husband and wife —
his face turned to her face:
he — in a light chestnut-colored suit,
she — covered with a translucent veil.
Sharper still than before when entering,
sounds from door to door the unspoken,
the unlamented, the incomprehensible weeping
of husband and wife —
the weeping of all houses.
When I am already at the door to leave,
I hear still how all the things of the house,
all the tables, chairs, cabinets and divans,
and the piano and the round little bench
lament in despair:
— Take us away from here, take us with you.
Throw us somewhere into a cellar,
drag us somewhere into a forest,
take an axe, splinter us and set us on fire,
make of us a bonfire in the street.
Don't you see — he and she, husband and wife,
sit as they have been sitting until now:
on us — the whole mourning,
in us — the heavy tears.
Page 132. 'The Weeping of All Houses' continuation: The couple sit frozen — she on the divan facing the window, he by the piano cracking his worn fingers. They say 'Sit' in fright. The speaker claims he's come on business, but immediately forgets why he came, sinks into a strange falling depth. Two wedding portraits face each other on the wall — he in light suit, she in translucent veil. The unspoken weeping sounds sharper now. At the door to leave, the speaker hears all the furniture lament in despair: 'Take us away, throw us in a cellar, drag us to a forest, take an axe, splinter us and burn us, make a bonfire of us in the street. Don't you see — they sit frozen; on us lies all the mourning, in us are the heavy tears.' The furniture absorbs and holds the grief of the bereaved parents, begging for destruction rather than bearing witness to such sorrow.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions