און ווי נאָר דו הייבסט אָן מיט נעמען צו רופֿן,
And as soon as you begin to call by name,
Work 326 of 440
Page 383. 'Nay-yor 1930' conclusion: when she calls wolves by name, dawn flashes red, 'mer nito zey di velfishe gufn' (no more wolfish bodies) — he is again 'der, vos ikh bin' (he that I am). Sun burns on windows; she points — 'ze' (see). Stretching out, he says 'mit gloybn' (with faith): 'adye, adye' (adieu) to sun and beloved. 'A mentsh aza' (Such a Man) begins: a figure 'mit nakete knien / mit darikn layb un groyen kop' (with naked knees, thin body, gray head) descends from a rocky mountain 'vi er volt flien' (as if flying). It's dawn; 'di berg nokh shlofn' (mountains still sleep). He carries 'fray far alemen ofn / zayn oyfgeganenem, vilden guf' (free for all openly his risen, wild body — Christ-like 'oyfgeganenem' resurrection language). Knocking on all doors, falling toward all walls, stretching hands to all — 'er tor dem baginen nit farlirn' (he must not lose the dawn). One can have him, 'lobn vi mit vayn' (refresh as with wine), 'esn vi... broyt' (eat as bread — Eucharistic imagery). Play with his head 'vi... a koyl' (like a ball), still pain with his stiff lips. Crown him in jest, fill his heart with weeping, tear it like a balloon.
און ווי נאָר דו הייבסט אָן מיט נעמען צו רופֿן,
אַזוי גיט אַ בליץ מיט רויט דער באַגין,
און אָט — מער ניטאָ זיי די וועלפֿישע גופֿן,
איך בין ווידער איינער, — דער, וואָס איך בין.
אַ פֿולע זון ברענט אויף די שויבן.
דו צײַגסט מיט דײַן האַנט, דו זאָגסט: זעה —
מײַן גוף ציט זיך אויס, איך זאָג מיט גלויבן
צו דער זון און צו דיר: אַדיע, אַדיע.
אַ מענטש אַזאַ
אַ מענטש אַזאַ מיט נאַקעטע קניען,
מיט דאַריקן לײַב און גרויען קאָפּ,
קומט אָן מיט געאײַל אַזוי ווי ער וואָלט פֿליען,
פֿון אַ פֿעלזיקן באַרג לאָזט ער זיך אַראָפּ.
ס׳איז אָנהייב טאָג, די בערג נאָך שלאָפֿן.
איר ערשטע ברעם די זון רײַסט אויף:
דער מענטש טראָגט פֿרײַ פֿאַר אַלעמען אָפֿן
זײַן אויפֿגעגאַנגענעם, ווילדן גוף.
דער מענטש קלאַפּט אָן אין אַלע טירן,
דער מענטש פֿאַלט צו צו אַלע ווענט; —
ער טאָר דעם באַגינען ניט פֿאַרלירן,
ער שטרעקט צו אַלעמען אויס די הענט.
זײַן קלאַפּן מיינט: מען קען אים האָבן;
ער איז פֿאַר אַלעם, אַלעם גרייט:
מען קען ווי מיט ווײַן מיט אים זיך לאָבן,
מען קען אים עסן ווי מען עסט ברויט.
מען קען מיט זײַן גרויען קאָפּ זיך שפּילן
אַזוי ווי מען שפּילט זיך מיט אַ קויל;
מען קען דעם שאַרפֿסטן וויי פֿאַרשטילן
מיט די שטײַפֿע ליפּן פֿון זײַן מויל.
מען קען אין שפּאַס מיט קרוין אים קרוינען,
זײַן רום צעוויקלען ווי אַ פֿאָן:
מען קען אים אָנפֿילן ס׳האַרץ מיט געוויינען,
און אויפֿרײַסן ווי מען רײַסט אַ באַלאָן.
Un vi nor du heybst on mit nemen tsu rufn,
azoy git a blits mit royt der bagin,
un ot — mer nito zey di velfishe gufn,
ikh bin vider eyner, — der, vos ikh bin.
A fule zun brent oyf di shoybn.
Du tsaygst mit dayn hant, du zogst: ze —
mayn guf tsit zikh oys, ikh zog mit gloybn
tsu der zun un tsu dir: adye, adye.
A mentsh aza
A mentsh aza mit nakete knien,
mit darikn layb un groyen kop,
kumt on mit ge'ayl azoy vi er volt flien,
fun a felzikn barg lozt er zikh arop.
S'iz onheyb tog, di berg nokh shlofn.
ir ershte brem di zun rayst oyf:
der mentsh trogt fray far alemen ofn
zayn oyfgeganenem, vilden guf.
Der mentsh klapt on in ale tirn,
der mentsh falt tsu tsu ale vent; —
er tor dem baginen nit farlirn,
er shtrekt tsu alemen oys di hent.
Zayn klapn meynt: men ken im hobn;
er iz far alem, alem greyt:
men ken vi mit vayn mit im zikh lobn,
men ken im esn vi men est broyt.
Men ken mit zayn groyen kop zikh shpiln
azoy vi men shpilt zikh mit a koyl;
men ken dem sharfstn vey farshtiln
mit di shtayfe lipn fun zayn moyl.
Men ken in shpas mit kroyn im kroynen,
zayn rum tseviklen vi a fon:
men ken im onfiln s'harts mit geveynen,
un oyfuraysn vi men rayst a balon.
And as soon as you begin to call by name,
so the dawn gives a flash of red,
and here — no more are they the wolfish bodies,
I am again one, — he, that I am.
A full sun burns on the windowpanes.
You point with your hand, you say: see —
my body stretches out, I say with faith
to the sun and to you: adieu, adieu.
Such a Man
Such a man with naked knees,
with thin body and gray head,
comes hurrying as if he were flying,
from a rocky mountain he lets himself down.
It is the start of day, the mountains still sleep.
Her first brow the sun tears open:
the man carries free for all openly
his risen, wild body.
The man knocks on all doors,
the man falls toward all walls; —
he must not lose the dawn,
he stretches out his hands to everyone.
His knocking means: one can have him;
he is ready for all, for all:
one can refresh oneself with him as with wine,
one can eat him as one eats bread.
One can play with his gray head
as one plays with a ball;
one can silence the sharpest pain
with the stiff lips of his mouth.
One can in jest crown him with a crown,
unfurl his fame like a flag:
one can fill his heart with weeping,
and tear it open as one tears a balloon.
Page 383. 'Nay-yor 1930' conclusion: when she calls wolves by name, dawn flashes red, 'mer nito zey di velfishe gufn' (no more wolfish bodies) — he is again 'der, vos ikh bin' (he that I am). Sun burns on windows; she points — 'ze' (see). Stretching out, he says 'mit gloybn' (with faith): 'adye, adye' (adieu) to sun and beloved. 'A mentsh aza' (Such a Man) begins: a figure 'mit nakete knien / mit darikn layb un groyen kop' (with naked knees, thin body, gray head) descends from a rocky mountain 'vi er volt flien' (as if flying). It's dawn; 'di berg nokh shlofn' (mountains still sleep). He carries 'fray far alemen ofn / zayn oyfgeganenem, vilden guf' (free for all openly his risen, wild body — Christ-like 'oyfgeganenem' resurrection language). Knocking on all doors, falling toward all walls, stretching hands to all — 'er tor dem baginen nit farlirn' (he must not lose the dawn). One can have him, 'lobn vi mit vayn' (refresh as with wine), 'esn vi... broyt' (eat as bread — Eucharistic imagery). Play with his head 'vi... a koyl' (like a ball), still pain with his stiff lips. Crown him in jest, fill his heart with weeping, tear it like a balloon.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions