שוין נאַכט. ניט מײַן דאגה. איך קער ניט דעם קאָפּ
Already night. Not my concern. I don't turn my head
Work 24 of 440
Page 32. 'Fun vinkl tsu vinkl' concludes: neighbor sleeps, the speaker's eyes fixed on the beam (suicide). 'Biz di brem' (Until the Eyelid) is one of the most brutal prison poems: the guard, seized by inexplicable dread, beats the silent prisoner on the ground until his eyelid 'falls asleep' — closes from exhaustion or death. 'Emetser zogt mir' (Someone Tells Me) is prison wisdom: be still, cry but not too much, don't grovel, count the boards and steps — survive with dignity.
שוין נאַכט. ניט מײַן דאגה. איך קער ניט דעם קאָפּ
און וויל ניט די אויגן פֿאַרשליסן:
מײַן שכן — ער שלאָפֿט זיך, די ברעמען אַראָפּ,
און מײַנע — צום באַלקן פֿאַרריסן.
ביז די ברעם
פּלוצלונג אויף דעם וועכטער פֿאַלט אַן אימה,
און ער קען די אימה ניט פֿאַרטראָגן —
רײַסט ער אויף די טירן פֿון מײַן קאַמער
און ער נעמט מיך אָן אַ זינען שלאָגן.
שטיי איך אַ פֿאַרגליווערטער און שרײַ ניט,
קוק אים טיף אַרײַן אין ביידע אויגן:
ווערט ער פֿון מײַן שווײַגן אויפֿגערעגטער,
הייסט מיך אויף דער הוילער ערד זיך לייגן.
לייג איך זיך און ליג ווי אָן אַן אָטעם,
האַלט אײן ברעם פֿון אויג אַביסל אָפֿן,
און דער וועכטער טרעט אויף מיר און שלאָגט מיך,
ביז די ברעם ווערט לאַנגזאַם אײַנגעשלאָפֿן.
עמעצער זאָגט מיר
עמעצער זאָגט מיר: זײַ שטיל,
ליג אָדער זיץ אין דער שטיל,
ווערט דיר די שטילקײט צו לאַסט —
וויין, אָבער וויין ניט צופֿיל.
מײן ניט דו ווייסט, וואָס דו וויינסט,
וויינסט אין דער וועלט גלאַט אַזוי.
קוקסט אויף די פֿלעקן פֿון וואָנט —
ווילסטו גאָר לאַכן צו זיי?
צײל זיך די ברעטער פֿון דיל,
מעסט וויפֿיל טריט האָט דײַן צעל:
וואַלגער זיך מער ניט אין שטויב
קושן די שמוציקע שוועל.
Shoyn nakht. Nit mayn dage. Ikh ker nit dem kop
un vil nit di oygn farshlisn:
mayn shokhn — er shloft zikh, di bremen arop,
un mayne — tsum balkn farisn.
Biz di brem
Plutslung oyf dem vekhter falt an eyme,
un er ken di eyme nit fartrogn —
rayst er oyf di tirn fun mayn kamer
un er nemt mikh on a zinen shlogn.
Shtey ikh a fargliveter un shray nit,
kuk im tif arayn in beyde oygn:
vert er fun mayn shvaygn oyfgeregter,
heyst mikh oyf der hoyle erd zikh leygn.
Leyg ikh zikh un lig vi on an otem,
halt eyn brem fun oyg abisl ofn,
un der vekhter tret oyf mir un shlogt mikh,
biz di brem vert langzam ayngeshlofn.
Emetser zogt mir
Emetser zogt mir: zay shtil,
lig oder zits in der shtil,
vert dir di shtilkayt tsu last —
veyn, ober veyn nit tsufil.
Meyn nit du veyst, vos du veynst,
veynst in der velt glat azoy.
Kukst oyf di flekn fun vont —
vilstu gor lakhn tsu zey?
Tseyl zikh di breter fun dil,
mest vifl trit hot dayn tsel:
valger zikh mer nit in shtoyb
kushn di shmutsike shvel.
Already night. Not my concern. I don't turn my head
and don't want to close my eyes:
my neighbor — he sleeps, eyelids down,
and mine — fixed on the beam.
Until the Eyelid
Suddenly upon the guard falls a dread,
and he cannot bear the dread —
he tears open the door of my cell
and begins to beat me senselessly.
I stand frozen and do not cry out,
I look deep into both his eyes:
he becomes more agitated by my silence,
orders me to lie on the bare ground.
I lie down and lie as if without breath,
keep one eyelid slightly open,
and the guard steps on me and beats me,
until the eyelid slowly falls asleep.
Someone Tells Me
Someone tells me: be still,
lie or sit in the stillness,
if the stillness becomes too heavy —
cry, but don't cry too much.
Don't think you know what you're crying for,
you cry in the world just like that.
Looking at the stains on the wall —
do you want to laugh at them?
Count the boards of the floor,
measure how many steps your cell has:
don't wallow anymore in the dust
kissing the dirty threshold.
Page 32. 'Fun vinkl tsu vinkl' concludes: neighbor sleeps, the speaker's eyes fixed on the beam (suicide). 'Biz di brem' (Until the Eyelid) is one of the most brutal prison poems: the guard, seized by inexplicable dread, beats the silent prisoner on the ground until his eyelid 'falls asleep' — closes from exhaustion or death. 'Emetser zogt mir' (Someone Tells Me) is prison wisdom: be still, cry but not too much, don't grovel, count the boards and steps — survive with dignity.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions