האָט אַ פֿײַער פֿון גאָט אָנגעצונדן די וועלט,
A fire from God has set the world ablaze,
Work 80 of 440
Page 91. Continuation of 'The End of the World': apocalyptic vision. God's fire has set the world ablaze, but only his house cannot burn. He stays locked in his four faithful walls while fire coils outside. When bored, he draws curtains and sleeps peacefully. Waking, all is burned — he alone survives. Opening the windows, gray ash covers everything. Purposeless, he finally sets fire to his own house, watches the walls fall, and sleeps on the ashen earth — 'freed from all, redeemed from all.' Survivor's guilt and death-wish combined. 'Not There': a pacifist refrain — his path leads not to war, not to the hunt for humans.
האָט אַ פֿײַער פֿון גאָט אָנגעצונדן די וועלט,
ניט פֿאַרברענט נאָר קען ווערן מײַן הויז,
וויל פֿאַרשלאָסן אין מײַנע געטרײַע פֿיר ווענט
גיי איך מער פֿון מײַן טיר ניט אַרויס.
טוט דאָס פֿײַער זיך קנוילן אַרום און אַרום
נאָר עס האָט ניט פֿון וואַנען אַרײַן,
פֿון איין ווינקל צום אַנדערן אַלײן גיי איך אום
אַ באַשטראַלטער מיט פֿלאַמיקער שײַן.
און אַז לאַנגווײַליק ווערט מיר דאָס אומגיין אַהער־אַהין
און די רויטקייט פֿון פֿלאַמיקער שײַן —
אַלע פֿענצטער פֿאַרהענג איך פֿון אויבן אַראָפּ,
מיט אַ רואיקן האַרץ שלאָף איך אײַן.
אַז איך כאַפּ זיך פֿון שלאָף אויף, דערזע איך: שוין אויס,
אַלע מענטשן און לענדער פֿאַרברענט,
איין און איינציקער איך בין פֿאַרבליבן — מיט מיר
מײַנע גוטע געטרײַע פֿיר ווענט.
איך צעעפֿן דאַן ברייט אַלע פֿענצטער, די טיר
און איך לאָז אויף דער וועלט זיך אַוועק:
איין פֿונאַנדערגעבלאָזענער גרוי־אַש פֿאַרדעקט
אַלע לענדער פֿון עק ביז עק.
גיי איך אום און איך ווייס ניט צו וואָס גיי איך אום:
ביז איך נעם מיט די אייגענע הענט
און לייג אונטער אַ פֿונק און צינד אונטער אַלײן
מײַנע גוטע געטרײַע פֿיר ווענט.
שטיי און קוק ווי עס פֿאַלן אַ וואַנט נאָך אַ וואַנט,
עס פֿאַרלעשט זיך די איינציקע שײַן,
אַ באַפֿרײַטער פֿון אַלץ, אַ דערלייזטער פֿון אַלץ
אויף דער אַשיקער ערד שלאָף איך אײַן.
ניט אַהין
ניט צום קריג, צום געשלעג,
ניט צום מענטשן־געיעג:
ניט אַהין פֿירט מײַן וועג.
ניט אַהין פֿירט מײַן וועג.
Hot a fayer fun got ongetsundn di velt,
nit farbrent nor ken vern mayn hoyz,
vil farshlosn in mayne getraye fir vent
gey ikh mer fun mayn tir nit aroys.
Tut dos fayer zikh knoyln arum un arum
nor es hot nit fun vanen arayn,
fun eyn vinkl tsum andern aleyn gey ikh um
a bashtraler mit flamiker shayn.
Un az langvaylik vert mir dos umgeyn aher-ahin
un di roytkeyt fun flamiker shayn —
ale fentster farheng ikh fun oybn arop,
mit a ruikn harts shlof ikh ayn.
Az ikh khap zikh fun shlof oyf, derze ikh: shoyn oys,
ale mentshn un lender farbrent,
eyn un eyntsiker ikh bin farblibn — mit mir
mayne gute getraye fir vent.
Ikh tseefn dan breyt ale fentster, di tir
un ikh loz oyf der velt zikh avek:
eyn funandergoblozener groy-ash fardekt
ale lender fun ek biz ek.
Gey ikh um un ikh veys nit tsu vos gey ikh um:
biz ikh nem mit di eygene hent
un leyg unter a funk un tsind unter aleyn
mayne gute getraye fir vent.
Shtey un kuk vi es faln a vant nokh a vant,
es farlesht zikh di eyntsike shayn,
a bafrayter fun alts, a derleyzter fun alts
oyf der ashiker erd shlof ikh ayn.
Nit ahin
Nit tsum krig, tsum geshleg,
nit tsum mentshn-geyeg:
nit ahin firt mayn veg.
Nit ahin firt mayn veg.
A fire from God has set the world ablaze,
only my house cannot burn,
wanting to stay locked in my faithful four walls
I no longer go out my door.
The fire coils around and around
but has no way to get in,
from one corner to another alone I walk
illuminated by flaming light.
And when I grow bored walking here and there
and with the redness of the flaming light —
all windows I hang with curtains from above,
with a peaceful heart I fall asleep.
When I start up from sleep, I see: it's over,
all people and lands burned,
one and only I have remained — with me
my good faithful four walls.
I open wide all windows then, the door
and I gaze out upon the world:
one scattered gray ash covers
all lands from end to end.
I walk about and don't know why I walk:
until I take with my own hands
and lay a spark and kindle myself
my good faithful four walls.
I stand and watch as wall after wall falls,
the only light goes out,
freed from all, redeemed from all
on the ashen earth I fall asleep.
Not There
Not to war, to battle,
not to the hunt for humans:
not there leads my way.
Not there leads my way.
Page 91. Continuation of 'The End of the World': apocalyptic vision. God's fire has set the world ablaze, but only his house cannot burn. He stays locked in his four faithful walls while fire coils outside. When bored, he draws curtains and sleeps peacefully. Waking, all is burned — he alone survives. Opening the windows, gray ash covers everything. Purposeless, he finally sets fire to his own house, watches the walls fall, and sleeps on the ashen earth — 'freed from all, redeemed from all.' Survivor's guilt and death-wish combined. 'Not There': a pacifist refrain — his path leads not to war, not to the hunt for humans.
← / → previous & next poem·1–4 toggle columns·hover a line to align all versions